zondag 31 oktober 2010

Adobe Museum of Digital Media

Het Adobe Museum of Digital Media is geopend en is een verwarrende ervaring in beeld en geluid...
Ik hou het even op wat screenshots.
"About the museum"

Het virtuele gebouw, dat is ontworpen door Filippo Innocenti

Het gebouw bestaat niet echt, maar kan wel gebouwd worden. Zo zou het in Parijs uit zien.

De centrale hal
De "gids"
De expositie van Tony Oursler

 Fascinerend, maar tijdrovend...

Gerelateerd:
Archive 2020

zaterdag 30 oktober 2010

Gelezen: P.F. Thomése - De weldoener

Ik heb nu vijf boeken van Thomése gelezen en ik weet het nog altijd niet. Van De weldoener ben ik in ieder geval om literaire redenen niet kapot. De verteller is te uitleggerig en nu te dan te inconsequent.
Het boek gaat over de componist Sierk Wolffensberger (die eigenlijk Theo Kiers heet), die op de zolder van een kerk (niet toevallig van Sint Antonius van Padua) een meisje vindt dat zelfmoord heeft proberen te plegen. Hij rijdt haar naar het ziekenhuis, redt haar leven en besluit haar "voor zichzelf" te houden. Eerst brengt hij haar onder in een hotel langs de snelweg en daarna in zijn "componeerhutje" in de duinen. Uiteindelijk neemt hij haar mee naar een chalet in de Alpen (wat ook eindelijk de illustratie op de kaft verklaarde). De ontknoping zal ik verder niet uit de doeken doen, maar dat het niet goed afloopt is eigenlijk al van begin af aan duidelijk.
De man over wie dit boek gaat is na lange omzwervingen teruggekeerd in de provinciehoofdstak H****
Het boek bestaat uit drie (eigenlijk vier) delen: De redding, Koor, De Vlucht, Het Offer.
Het citaat hierboven is de eerste zin van het boek en hier lijkt duidelijk een alwetende verteller aan het woord, een 'neutraal' iemand, die alles weet. Het typische is dat dit verder uit het hele eerste deel niet blijkt. Alles wordt verteld vanuit het verdraaide (misschien wel verknipte) perspectief van Sierk. Hij vindt een onschuldig meisje dat hij verder niet kent en besluit dat "voor zichzelf" te houden. Hij is de grote componist en zijn rivaal Wehry is een arrogante, op aandacht beluste patser. Zijn vrouw is vervelend, zijn zoon een neukbeestje en de zangers uit zijn koor, zijn kneuzen.

Dat is allemaal spannend, omdat je wel in de gaten hebt dat de werkelijkheid waarschijnlijk anders is, dan Sierk hem ziet. Het is dan wel heel jammer dat Thomése het nodig vond om in een tussendeel (Koor) allerlei extra informatie te geven: Wehry is echt een patser (wat helemaal niet relevant is), dat gevonden meisje is zijn dochter en ze zong in het koor van Sierk enz. Allemaal zinloze informatie, die ook wel uit de rest van het boek bleken. Verder komt die alwetende verteller nog op twee plekken tevoorschijn piepen (p.272 en p.314,), allebei zinloze invoegingen.

Het lijkt een beetje alsof Thomése er niet voor kon of durfde te kiezen om alles vanuit die vervelende componist te beschrijven. Het boek deed me ook de hele tijd denken aan andere boeken, waarin de obsessie van een (oudere) man voor een (jonger) meisje het onderwerp was: vooral Dood meisje van Geerten Meijsing en misschien wel Het jaar van de kreeft van Claus. Maar de verwijzingen waren niet zodanig dat het "leuk" was op een post-moderne manier.

Arjen Fortuin had het in de NRC over twee Thoméses die samenkwamen in dit boek. Ik geloof dat ik toch de voorkeur geef aan de eerste 'oude', serieuze Thomése die Het zesde bedrijf schreef.

Gerelateerd
Gelezen: P.F. Thomése - Schaduwkind
Gelezen: Thomése en Chabon
Achterstand gelezen boeken

vrijdag 29 oktober 2010

Archiefpolitie

Special agents from the National Archives and Records Administration's Office of Inspector General searched a home in Rockville, said Archives Inspector General Paul Brachfeld in a statement to TBD.
Het huis dat de "special agents" doorzochten was van Leslie Waffen, die in juni van dit jaar, na meer dan veertig dienstjaren bij het NARA, met pensioen was gegaan.
A law enforcement official familiar with the details of the search said agents arrived with a moving truck and an extensive list of items they were seeking. Archives investigators located boxes of materials and “identified [the items] right away as theirs” in a basement room and, after securing the contents, removed the boxes from the house and loaded them onto the truck.
Citaten van TBD

Over dit voorval vallen verschillende opmerkingen te maken:

1. De NRC schreef afgelopen woensdag uitgebreid over de maatregelen die bedrijven nemen tegen diefstal door hun eigen medewerkers.
In Europa is de totale schade van diefstal door buitenstaanders groter (15 miljard euro versus 10,1 miljard). Maar als een personeelslid steelt, is de schade meteen fors hoger: de buit van een stelende medewerker is gemiddeld 1.760 euro waard. Terwijl een gewone winkeldief met gemiddeld voor 114 euro aan spullen de winkel uitwandelt.
Ik ben er van overtuigd dat iets vergelijkbaars helaas ook geldt voor archiefdiensten (en misschien bibliotheken). Ondanks de Ethische Code zijn archivarissen ook allemaal mensen.Volgens mij zijn de voorbeelden binnen de relatief kleine en gesloten kring van diensthoofden ook wel bekend. Maar ze worden en werden uiteraard niet aan de grote klok gehangen.

2. Hoe zou zoiets in Nederland gaan? De provinciale archiefinspectie, noch de gemeentearchivaris of de Erfgoedinspectie hebben de bevoegdheid om op deze manier archieven 'terug' te halen. Dit soort diefstal is in Nederland altijd een zaak van de politie en eerlijk gezegd vrees ik dat die geen hoge prioriteit zullen geven aan wat vermist oud papier.
Maar, als ik bekijk wat de bevoegdheden van het Office of the Inspector General zijn, dan geloof ik ook niet dat zij 'zelfstandig' zo'n inval mogen doen. Wat ze wel mogen doen, klinkt trouwens al spannend genoeg:
The Investigative Unit of the Office of the Inspector General performs investigations of criminal, civil, and administrative misconduct related to NARA programs and operations. Investigations examine specific allegations, reports, or other information indicating possible violations of law or regulation. In accordance with statutory requirements, we refer apparent criminal violations to the Department of Justice for prosecution.

3. Hoe bewijs je als archiefdienst dat het oud papier dat je bij een voormalige medewerker vindt, van jou is? Niet zo heel lang geleden werden alle documenten 'gestempeld' om het eigendom vast te stellen, zie bijvoorbeeld de stempel op de Schagen-brief, hier beneden. Ondertussen zijn we daar geloof ik van af gestapt, maar hoe kun je dan van alle individuele documenten in je depot vastleggen dat ze van jou zijn?

Brief van Pieter Janszoon Schaghen, bewindhebber van de kamer Amsterdam van de West-Indische Compagnie (WIC)  aan de Staten-Generaal over het door hem ontvangen nieuws betreffende de aankoop van het eiland Manhattan.

4. Dit soort diefstal is in ieder geval één probleem waar we geen last meer van zullen hebben in het e-depot. Hoewel, dit geldt natuurlijk alleen voor digitale originelen. Steeds meer archiefdiensten zijn van plan een soort 'scanning on demand' te organiseren. Analoge originelen worden op aanvraag gescand, waarna de reproductie aan de bezoekers ter beschikking wordt gesteld. Het papieren origineel, gaat het depot in en komt daar bij voorkeur nooit meer uit. Dan is het wel heel eenvoudig om het origineel maar gewoon niet terug te zetten...

Of ben ik nu te zwartgallig?

Zie onder andere ook de volgende berichten op het Archiefforum:
Brief Plasterk: vermissing archiefstukken en geblunder daarna Nationaal Archief
Daily Press: Former archivist faces 20 years for theft (verwijst helaas naar een dode link)
Rapport: Dieven in archieven. Een nieuw gevaar. Hoe beveiligen?
Oostenrijkse archiefdocumenten te koop bij eBay

donderdag 28 oktober 2010

ArchiefWiki Inklopdag


Op zaterdag 6 november 2010 organiseert Archief 2.0 de eerste ArchiefWiki Inklopdag!

De ArchiefWiki is een groot succes: vele individuele archivarissen dragen bij aan het verrijken daarvan. Lemma's uit archiefterminologieën worden online gezet en aan elkaar gekoppeld, archiefdiensten worden toegevoegd aan het online overzicht van alle instellingen en op de kaart gezet. Samen bouwen we er iets moois van!

Wat?
Tijdens de inklopdag gaan we met z'n allen een dagje gegevens inkloppen: lemma's uit de archiefterminologie linken aan buitenlandse lemma's, afbeeldingen toevoegen, archiefdiensten op de kaart aanvullen, gegevens van instellingen verbeteren enzovoort. Maar we gaan ook brainstormen over de wiki. Welke functionaliteit willen we bieden? Hoe bereiken we die het beste? Hoe richten we de wiki daarvoor in?

Bovendien maken we er ook gewoon een gezellige dag van: je ontmoet in een ontspannen sfeertje je collega's en mede-Archief 2.0'ers. Voor eten en drinken tijdens de inklopdag wordt gezorgd, het afsluitende etentje is op eigen kosten.

Kortom: het nuttige met het aangename verenigen! Dat is het doel van deze eerste ArchiefWiki Inklopdag.

Wanneer?
De inklopdag wordt dus gehouden op zaterdag 6 november. We kloppen in van 12.00 uur tot 18.00 uur (met aansluitend voor wie mee wil een etentje) maar in principe kun je binnenvallen en weer vertrekken wanneer je wilt. Dus heb je een uurtje of langer over? Kom dan inkloppen!
Het is zelfs mogelijk om van huis uit mee te kloppen en via chat, Skype of twitter met de kloppers in Tilburg contact te leggen.


Waar?
De inklopdag wordt gehouden op het Regionaal Archief Tilburg.

Aanmelden!
Op deze pagina kun je aangeven of je mee komt inkloppen, of je een eigen laptop meeneemt en of je mee gaat eten.

(Ik schrijf hierboven wel "we", maar helaas kan ik wegens een andere afspraak zelf niet meekloppen.)

Foto: Photogiel

woensdag 27 oktober 2010

Vegetariërs zijn mensen die bloemen eten

Om onverklaarbare redenen zitten al een paar dagen twee liedjes over vegetariërs in mijn hoofd.
In het ene oor (rechts?) hoor ik J.H. Speenhoff:
Vegetariers zijn mensen,
Die de mensen anders wensen,
Daarom eten zij slechts planten,
Net als grote olifanten;
Zij zijn bang voor dooie koeien,
Want die kunnen niet meer loeien.
Beesten doden om te eten,
Noemen ze van God vergeten.
‘t Is zo deftig en zo fijn (3)
Vegetarier te zijn.
(...)
Zondags bonen, maandags bonen,
Dinsdags bonen, woensdags bonen,
Donderdags gepofte bonen,
Vrijdags bonen, altijd bonen,
Zaterdags gestoofde bonen,
God bewaar ons voor die bonen,
Bonen eten is ‘t beste,
Tot we bonen zijn ten leste,
‘t Is zo deftig en zo fijn,
Vegetarier te zijn.
Hier vind je de volledige tekst van dit liedje uit 1903.

Maar tegelijkertijd hoor ik ook Ich ess Blumen van Die Ärzte...
Ich werd' niemals dick und rund, weil ich mich gut ernähr'.
Von jetzt an leb' ich gesund und bin zu Tieren fair.
Denn für mich macht niemand Tiere tot.
Ich leg' mir Löwenzahn aufs Brot.
Halleluja, denn ich ess'...

Ich ess' Blumen, denn Tiere tun mir leid.
Lieber Akazien statt 'nen dicken, fetten Schinken.
Ich ess' Blumen - Fleisch bringt mir Übelkeit,
und die Fäkalien tun dann auch nicht mehr so stinken.


Die Ärzte - Ich ess Blumen - MyVideo

dinsdag 26 oktober 2010

Drie keer webcare

Drie voorbeelden van webcare, die toevallig alledrie met lezen te maken hebben. Twee keer een uitgeverij die actief reageert en een keer een communicatiemedewerkster van een minister.

Laat ons weten wat je ervan vindt
Ik twitter en blog regelmatig over wat ik lees en gelezen heb. Zaterdagavond twitterde ik dat ik offline ging om de nieuwe Thomése te lezen. Tot mijn verbazing reageerde Uitgeverij Contact daar op:
Laat ons ns wetwn wat je ervan vindt! RT @Ingmario: Off line nu, de nieuwe Thomése lezen. Ik ben benieuwd... http://bit.ly/aFohUx
Dat was de eerste keer dat ik op deze manier door een uitgeverij aangeschreven werd.

De vertaling is verschenen
Een paar dagen eerder, afgelopen donderdag, kreeg ik een email van een medewerkster van Uitgeverij Nieuwezijds. Ze schreef dat ze via Google op mijn blog-post over The Checklist Manifesto van Atul Gawande was gestuit en dat vorige week de Nederlandse vertaling van het boek was verschenen. Of ik mijn volgers daar op wilde wijzen? Ze sloot af met de zin:
"Moch u overigens een exemplaar van Het checklist-manifest willen ontvangen, dan hoor ik dat graag."
Ik heb nog gevraagd of ze bedoelde dat ze me het boek "zomaar" wilde opsturen en dat bleek ze inderdaad te bedoelen. Vandaag of morgen ligt het boek in mijn brievenbus.
Dat is toch mooi?

De minister leest wel boeken
Gisteren schreef ik over de Vlaamse minister van Natuur en Cultuur dat zij in een interview met Ter Zake zich niet kon herinneren welk boek ze als laatste gelezen had. Een paar uur nadat mijn blog verschenen was, reageerde Brigitte Borgmans dat ik het interview toch maar eens goed moest bekijken, omdat minister Schauvliege helemaal niets zegt over boeken lezen. "Ze leest wel degelijk boeken, vroeger al en nu ook."
Mevrouw Borgmans blijkt een medewerkster van de "Cel Communicatie" van de minister te zijn. Dat maakt haar reactie toch wel opvallend. Vanmorgen heb ik haar daarom een e-mail gestuurd met de vraag of deze vorm van webcare een van de taken van haar "cel" is. En ik heb gevraagd of het gebruikelijk is dat de communicatie-medewerkers van de Vlaamse ministers dit doen, of dat zij een uitzondering vormt. Helaas heb ik nog geen antwoord ontvangen.
Wordt misschien vervolgd.

Gerelateerd
Doxis ziet 't even niet zo helder
#4 en #5 Rss en webcare
Geboren in de 20ste eeuw

maandag 25 oktober 2010

Wat leest een staatssecretaris?

Reading is sexy, Iris Luckhaus
In juli 2009 werd Joke Schauvliege benoemd als Vlaams Minister van Natuur en Cultuur. Tijdens haar 'maiden interview' in Ter Zake van Canvas gaf zij te kennen dat ze zich niet kon herinneren welk boek ze als laatste gelezen had en dat de laatste toneelvoorstelling die ze gezien had van een amateur-vereninging was.

De kritiek uit de "cultuurwereld" was niet van de lucht. Tom Lanoye en Erwin Mortier reageerden alletwee ongeveer hetzelfde. Ik citeer de laatste:
Niettemin, stel je een land voor waar een kersverse minister van Begroting het voor de nationale media presteert te zeggen dat hij weliswaar alleen maar ervaring heeft als theaterregisseur en niets van financiën afweet, maar dat hij de komende weken intens met de sector zal kennismaken.
En sinds vorige week hebben wij ook een staatssecretaris van Cultuur die op zijn weblog schrijft:
Naast mijn werk en mijn politieke activiteiten heb ik nog een aantal hobby's:
Lezen ? Ik lees graag maar houd niet van al te zware boeken, dat soort leeswerk heb ik al genoeg binnen mijn politieke dossiers. Mijn favoriete schrijvers zijn Robert Ludlum, Tom Clancy, Geert Mak, Tolkien, Dan Brown en James Clavell.
Hans Beerekamp schreef daar vorige week al over en Raymond van de Boogaard schreef afgelopen vrijdag in het Cultureel Supplement:
In zijn eenvoud is deze onthulling wel een beetje schokkend. Moeten wij werkelijk aannemen dat de nieuwe staatssecretaris voor cultuur schrijvers als, pakweg, Vestdijk of Grunberg of Frantzen op één lijn stelt met de beleidsnota's over de volksgezondheid, waarmee Zijlstra zich als Kamerlid de afgelopen jaren bezighield? En zo ja, moet iemand hem dan niet eens uitleggen wat literatuur is, of kunst in het algemeen?
Militante Bibliothecaris Jeanine (van die mooie Open brief aan Balkenende) verwijst naar aanleiding van dit alles op haar weblog naar het initiatief van Yan Martel, die iedere twee weken een boek met aanbevelingsbrief naar de Canadese Minister-President stuurt. Niet om hem te onderwijzen, maar meer om hem te stimuleren, motiveren en inspireren. Misschien zou dit ook wat voor Zijlstra zijn?

Wat mij nog het meest verbaast is dat nog geen Nederlandse schrijver van naam zich geroerd heeft en  vergelijkbare dingen als Lanoye en Mortier, heeft gezegd of geschreven. De kunstenaars hebben het momenteel volgens mij alleen over de enorme bezuinigingen die aangekondigd zijn en niet over de man die deze bezuinigingen moet gaan uitvoeren. Maar misschien vinden zij ondertussen ook wel dat deskundigheid niet nodig is. Of lees ik de verkeerde kranten en tijdschriften?

Overigens, ik weet niet hoe men in Vlaanderen nu tegen Schauvliege aankijkt. Mortier heeft zich blijkbaar weer met haar verzoend en ze leest naar het lijkt toch ook nog wel eens een boek...

Gerelateerd
Onze Jan is manager geworden
Geef ons de echte deskundigen terug

zondag 24 oktober 2010

Gelezen: Nicole Kraus - The history of love

Vijf jaar geleden las ik The history of love voor het eerst en sindsdien heb ik het allerlei mensen aangeraden en cadeau gedaan. Afgelopen weken las mijn H. het boek en zij beklaagde zich er over dat ze er niets van snapte: al die figuren die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben: Leo, Bruno, Alma en nog een Alma, Isaac, Svi en Rosa. En dan gaat het ook nog over een ander boek, dat vanuit het Jiddisch vertaald is naar het Spaans en daarna weer naar het Engels vertaald wordt...
Ik kon me die ingewikkelde vertelstructuur eigenlijk niet herinneren, maar bij herlezing snap ik het wel. Kraus heeft zich alle moeite gedaan om beetje bij beetje duidelijk te maken wat de relaties tussen de verschillende hoofdpersonen zijn. En aan het eind moet je alles voor jezelf nog een keer op een rijtje zetten om het te snappen. Je moet er inderdaad van houden om je als het ware helemaal over te geven aan de grillen van de auteur en er maar op vertrouwen dat het aan het eind allemaal goed komt. Ik hou daar wel van, H. niet.
Ik vind het een mooi verteld verhaal. De jonge Alma is geen geloofwaardige tiener en misschien is de oude Leo ook wel geen geloofwaardige bejaarde (al kan ik dat lastiger inschatten), maar dat stoort me niet. Het is een mooi, soms humoristisch verhaal over liefde, ouder worden, verlies en dood, waarbij de Joodse geschiedenis een belangrijke rol op de achtergrond speelt.

Spoiler-alert
Wat ik me bij de eerste lezing trouwens helemaal niet gerealiseerd had, is dat Bruno helemaal niet bestaat. Hij is al zestig jaar dood en bestaat alleen nog maar in de verbeelding van Leo. Dat is dus de relatie met Alma, lieve M.

Gelezen tussen 12/10/2010 en 22/10/2010

zaterdag 23 oktober 2010

Een telegraaf uit het Stenen Tijdperk

Via Long Now kwam ik terecht op de website van Jamie O'Shea, die in de zomer van 2009 zes weken bezig geweest is met uitzoeken of het in het Stenen Tijdperk mogelijk zou zijn geweest om een elektronisch communicatiemiddel te maken. Hij maakte hierbij enkel gebruik van dingen uit de natuurlijke omgeving en het enige moderne dat hij over kon beschikken was "kennis". Uiteindelijk is hij er in geslaagd een .7 volts telegraaf-schakelaar in elkaar te knutselen: "Using the techniques learned during Immaculate Telegraphy, an entire telegraphic network could have been constructed in the stone age."


how to make a telegraph in the wilderness in 7 minutes from Jamie O'Shea on Vimeo.

Het filmpje heeft een poëtische schoonheid: een man in een mooi pak met stropdas, maar op blote voeten, die allerlei onduidelijke dingen doet in het veld.
Op zijn Vimeo-site heeft O'Shea voor iedere fase in het productieproces een filmpje geplaatst, waardoor het iets duidelijker wordt, wat er allemaal gebeurd.
Step by step, I’ve shown how a person could have made an electronic technology without the aid of industry- and thus at any point in history. Of course, no one past modern times will ever need to do this, even in the event of complete social collapse; there will be so much metal and material lying around to repurpose. Human industry has had a significant impact on the landscape, and the boundary between natural and artificial origin would be an arbitrary distinction to future techno-scavengers. As I have said earlier, it also difficult to imagine someone in pre-modern times desiring this object, since it’s electronic effect is so subtle, and a group would need to adopt it together for it to become useful.
Overigens, het hele proces moet niet als "milieu-vriendelijk" beschouwd worden. O'Shea gebruikte in totaal 20 kg hout om 20 g metaal te maken. Daarnaast was het ook nog eens levensgevaarlijk:
Moreover, I had zero emissions control. While roasting my copper ores, I directly vented all the gases being produced. The noxious sulphur dioxide, chief precursor to acid rain, gagged me when I got too close. Moreover, I got sick twice after this phase of the process. At first I assumed this was from the sulphur, but after further reading, my symptoms more closely resembled mild arsenic poisoning. Arsenic is a heavy metal usually found in ores of copper that sublimates away during the roasting process. So I have to issue a “don’t try this at home” warning.

Gerelateerd
Optische telegraphie

vrijdag 22 oktober 2010

Kom op voor vrijheid op internet! #1Dag1000Donateurs

Bits of Freedom wil vandaag 1.000 nieuwe donateurs vinden en heeft de actie #1Dag1000Donateurs gestart. Edwin citeerde vandaag van de website van Bits of Freedom zelf, ik citeer voor het gemak Alexander Klöpping:
Honderden lobbyisten proberen ervoor te zorgen dat overheid en bedrijfsleven strakke controle krijgen over ons internet. Dat kunnen we niet laten gebeuren omdat daardoor privacy langzaam verdwijnt en innovatie kapot gemaakt wordt. Dat zou funest voor mijn toekomst zijn, en van vele anderen die op internet leven.

Er is niemand anders die strijdt tégen die lobbyisten en ópkomt voor onze vrijheid op internet, behalve Bits of Freedom. Ze zitten met z’n 4en op een klein kantoortje in Amsterdam en zijn supersuccesvol. Sinds de oprichting een jaar geleden hebben ze ervoor gezorgd dat politieke partijen internetvrijheid in hun programma’s hebben opgenomen, en kregen ze het zelfs voor elkaar om input te leveren voor het regeerakkoord.

Het is heel belangrijk, voor internetfreaks zoals ik, maar eigenlijk voor iedereen die leeft op internet, dat Bits of Freedom haar werk kan blijven doen. Maar daar hebben ze wel donateurs voor nodig. Vandaar dat de mannen en vrouwen achter Bits of Freedom vandaag aan iedereen die vrijheid op internet belangrijk vindt, vragen om te doneren.
Doneren kan simpel en veilig via deze "donatie-module".
(Terwijl ik dit schrijf staat de teller op 616)

donderdag 21 oktober 2010

Is wifi op de studiezaal genoeg?

Op Archief 2.0 ging het een maand of twee geleden over (gratis) internet op de studiezaal. Verschillende contribuanten gaven aan dat ze een gratis wifi-netwerk wel het minste vonden en Jaap van der Velde gaf aan dat hij zich kon voorstellen dat er in de studiezaal applicaties / website te benaderen zouden zijn, die niet openbaar zijn.
Sinds gisteren is in de Amerikaanse Starbucks-vestigingen het Starbucks Digital Network actief. Mashable beschrijft uitgebreid wat er allemaal wel en niet op SDN te vinden is:
News: This section of SDN is comprised of Starbucks media partners offering premium or exclusive content to customers. The New York Times has opened up access to its Reader 2.0 subscription-based service for free, all content from the The Wall Street Journal is available minus the paywall and the exact replica of the USA Today newspaper is accessible to users on the network. Newly signed content partner GOOD is providing early access to its infographics, so Starbucks customers can view them before anyone else.

Entertainment: Starbucks has populated the entertainment portion of its network with music, apps and books from Apple’s iTunes, full access to a selection of books picked by Starbucks and provided by the Bookish Reading Club (via an HTML5 reader), business e-books courtesy of New Word City, a kid-rich experience powered by Nick Jr. Boost and handpicked documentary films provided by SnagFilms.

Wellness: Health and fitness publisher Rodale is the primary content provider for this SDN channel. Customers have access to specialized content — not available to anyone other than Starbucks customers — from Men’s Health, Women’s Health, Runner’s World, Bicycling, Prevention, Organic Gardening and Eat This, Not That!, along with a custom built “Map my Ride, Map my Run” application.

Business and Careers: Professional social networking site LinkedIn is making exclusive video and blog content available to Wi-Fi users in this channel. The network also provides LinkedIn job search and suggestions, and offers users a 30-day free trial for the premium account.

My Neighborhood: Starbucks is adamant about creating a localized experience to connect customers with the community around the store. The company delivers on this objective by serving up content to users based on the exact whereabouts of the store where the user is accessing the free Wi-Fi. Community fare includes local news from Patch and a look at nearby DonorsChoose.org classroom projects that could benefit from small contributions. Foursquare users can check in via the web from Starbucks stores, and Zagat makes available full ratings for restaurants in the surrounding area for free.

Starbucks: This channel provides a personalized customer experience for Starbucks account/card management and also amasses all of Starbucks social (Twitter/Facebook/MyStarbucksIdea) and digital properties under one umbrella.
Stel nu dat je als BRAIN een ambitie moet formuleren voor de aangesloten diensten en stel nou je wil innovatief zijn, zou het dan niet interessant zijn om over een Archieven Digitaal Netwerk na te denken? Dat is toch veel spannender dan een "gemeenschappelijk merk voor Nederlandse archieven" (lees: logo, klik op de afbeelding hierbeneden als deze link niet werkt)?

Welke (betaalde) webdiensten zou je allemaal op deze manier kunnen aanbieden aan je bezoekers, zodat het nog meer de moeite loont om een archiefdienst fysiek te bezoeken?

woensdag 20 oktober 2010

Googlization in De Balie

Gisteravond vanaf de bank gekeken en geluisterd naar de lezing van Siva Vaidhyanathan in De Balie. Helaas haperden vooral tijdens de discussie na afloop, met Rop Gongrijp, Peter Oltshoorn en Geert Lovink, de verbinding en de Quicktime-plugin om de haverklap.
Een paar citaten en screenshots uit de presentatie:

Privacy
Volgens Vaidhyanathan (ik schrijf de naam zo vaak mogelijk, zodat ik hem misschien kan onthouden) doet Google drie dingen:
  1. Google collects record of our desires -> targeted advertising
  2. Google copies and makes easily available obscure and difficult to reach information about us -> problematic for reputation management
  3. Google actively captures images of us going through our lives -> streetview

Marissa Mayer (van Google) en alle andere Google-woordvoerders zeggen altijd dat privacy belangrijk voor ze is. Maar uit bovenstaand citaat blijkt dat Google vindt dat privacy kwantificeerbaar en 'verhandelbaar' is. Maar zo'n "contract" heeft Google nooit expliciet aan zijn gebruikers voorgelegd.
Een ander punt is dat Google alle standaard-instellingen altijd zodanig staan dat ze in het voordeel van Google zijn. En om ervoor te zorgen dat ze staan zoals je zelf zou willen, moet je vier stappen zetten:
  1. Je moet weten wat de standaard instellingen zijn
  2. Je moet je privacy belangrijk vinden
  3. Je moet uitzoeken hoe de instellingen werken
  4. Je moet de instellingen aanpassen
In dit kader verwees Vaidhyanathan naar Nudge (interessante blog om in de gaten te houden) en het zogenaamde Choice Architecture. Je kunt mensen sturen bij het maken van keuzes en uiteraard kan dit sturen twee kanten op. Het voorbeeld dat Vaidhyanathan hierbij gaf is de vlieg die de Sphinx in de urinoirs brandt. Je mag er als man naast plassen, maar omdat wij dat ding willen raken en zijn de toiletten minder smerig.

Google Streetview
In alle landen zegt Google dat ze Streetview aangepast hebben aan de lokale wetgeving. In Canada zeiden ze: "Kijk speciaal voor jullie "blurren" we de gezichten en nummerplaten op auto's." Maar dat doen ze in ieder land! Het enige land waar ze tot nu toe echt iets apart gedaan hebben is Japan. Daar bleek dat de camera te hoog op de auto stond, waardoor ze, meer dan in West-Europa en Amerika, in de oude binnensteden bij de mensen naar binnen keken. Heel Japan is toen opnieuw verfilmd met een camera op een lager statief.
Peter Oltshoorn zegt blijkbaar in zijn binnenkort te verschijnen boek: "Wij werken allemaal voor Google." Vaidyanathan parafraseerde dat min of meer door over Streetview te zeggen dat Google niet zelf hoeft te zoeken naar fouten en compromitterende foto's, dat doen we zelf allemaal wel.

Cryptopticon
Het cryptopticon is min of meer het tegenovergestelde van het panopticon. Het idee daar achter is dat je je gedraagt als je weet dat je in de gaten gehouden wordt. Maar, zegt Vaidyanathan, dit is in Londen zo goed als het geval en Londen is er echt niet veiliger op geworden. En ondertussen is er sprake van een Cryptopticon: de overheid, maar ook Google en Amazon, willen niet dat je weet dat je in de gaten gehouden wordt, OMDAT je je dan anders gaat gedragen. De overheid wil juist correcte, ongecorrumpeerde profielen van (aankomend) criminelen kunnen maken. Amazon en Google willen juist weten wat je "echt" zoekt, zodat ze je precies de goede boeken of advertenties kunnen laten zien!

In dat kader werden aan het eind van de lezing de eerste en laatste scene getoond uit de film I love Alaska, the heartbreaking search history of AOL user #711391. Hierin maken twee Nederlandse filmmakers een portret van een vrouw uit Texas op basis van haar zoekopdrachten bij AOL, die in 2006 per ongeluk in de openbaarheid kwamen.
Over a period of three months, a portrait of a woman emerges who is diligently searching for likeminded souls. The list of her search queries read aloud by a voice-over reads like a revealing character study of a somewhat obese middle-aged lady in her menopause, who is looking for a way to rejuvenate her sex life. In the end, when she cheats on her husband with a man she met online, her life seems to crumble around her. She regrets her deceit, admits to her Internet addiction and dreams of a new life in Alaska.
Hieronder staan alle dertien episoden achter elkaar. Zeg me wat je zoekt en ik zeg je wie je bent...


Gerelateerd
Googlization of everything
Google en aptocracy
Digitale vergeet-me-nietjes

dinsdag 19 oktober 2010

Uitbesteding, archieven en privatisering (2)

Wat staat er nu in die Wegwijzer? In vier hoofdstukken bespreken Den Teuling en Van Boven (DT & VB) de algemene uitgangspunten en aanleidingen voor het fuseren van archiefdiensten met andere instellingen, de archiefwettelijke eisen, eigendom en beheer van de archieven en tenslotte de mogelijke rechtsvormen van de nieuwe organisatie. De tweede helft van het boekje is opgevuld met relevant wetsartikelen en allerlei model-verordeningen en contracten. Het is al met al een redelijk handzaam overzicht van aspecten die een rol kunnen spelen bij de verzelfstandiging en/of fusie met andere organisaties van een archiefdienst.
Zo wijzen DT & VB er op dat het soms de vraag is of de fusie wel kosten bespaart als het gaat om ondersteunende functies, zoals ICT, financiën en personeelsbeheer. (p.13) En ze geven aan dat ze een uitbesteding afraden als er bij de gemeente geen archivaris is aangewezen.
Het uitbesteden van de taak archiefbeheer vereist een aanzienlijke deskundigheid binnen de gemeente, zowel ten aanzien van het uitbestedings- of fusieproject op zich als ten aanzien van de controle op de uitbestede dienstverlening achteraf. Wanneer de gemeente zelf geen deskundigheid in huis heeft en houdt, dient de privatisering te worden ontraden. (p.19)
Maar, hoe zit dat dan met publiekrechtelijke samenwerking / 'uitbesteding'? Geldt die voorwaarde voor deskundigheid dan niet?

Verder maken de heren op verschillende plaatsen duidelijk dat de Europese aanbestedingsregels het wel eens mogelijk zouden kunnen maken dat een 'uitbesteding' van het archiefbeheer openbaar aanbesteed moet worden. (Overigens beschrijven ze op pagina 35 ook meteen de strategie om dit te voorkomen...)
Al staan er hier en daar wel wat onbegrijpelijke (of slordig geformuleerde?) zinnen in.
De inhoud van het beheer ten opzichte van de collectie staat in Aw artikel 3, tweede lid, van de wet, het gebruik van de collectie in een aantal andere artikelen. (p.15)
Vooral omdat artikel 3 geen tweede lid heeft, snap ik niet wat hier staat.

Ook verschillende passages over het eigendom van overheidsarchieven snap ik niet. De eigendom van archiefbescheiden en andere collecties kan niet aan de stichting worden overgedragen, omdat "er van eigendom in privaatrechtelijke zin bij zaken in het publieke domein zoals overheidsarchieven strikt genomen geen sprake is." En in de voetnoot staat nog de vraag naar het privaatrechtelijk eigendom bij gemeentearchieven helemaal niet relevant is, "anders dan ten aanzien van de archiefbescheiden van het rijk en de overgebrachte archiefbescheiden van de provincies." (p.19)
Waar zou dat verschil dan zitten?

Uiteindelijk heb ik na het lezen van de wegwijzer nog één grote vraag. Lautenbach en Van der Vlies constateerden in 2006 dat uitbesteding wel kan, maar zeer complex is. Is deze complexiteit nu tot in detail in deze wegwijzer beschreven en 'opgelost'? Of hebben DT & VB zaken simpeler gemaakt dan ze zijn? Of heben Lautenbach en Van der Vlies de complexiteit overdreven?
Dat zou ik nog wel willen weten.

Wegwijzer voor het uitbesteden van het beheer van overgebrachte archieven aan een privaatrechtelijke organisatie is voor €7,50 (plus €7,40 porto- en administratiekosten) te bestellen bij Rosa Lachman van het Nationaal Archief.

Gerelateerd:
Uitbesteding, archieven en privatisering (1)

maandag 18 oktober 2010

Onze Jan is manager geworden

Even eentje extra tussendoor: Joop Visser en Jessica van Noord zingen een lied.


Gerelateerd:
Geef ons de echte deskundigen terug

Uitbesteding, archieven en privatisering (1)

Afgelopen donderdag lag de Wegwijzer voor het uitbesteden van het beheer van overgebrachte archieven aan een privaatrechtelijke organisatie in de brievenbus. Begin september had ik  via-via gehoord dat het boekje klaar was en bij het Nationaal Archief besteld kon worden. Uiteindelijk heeft het daarna nog meer dan een maand geduurd voordat het NA op mijn e-mail reageerde door het boekje en een factuur op te sturen. Het boekje an sich kost €7,50, maar uiteindelijk is de rekening bijna twee keer zo groot, omdat het archief €1,40 aan portokosten en €6,00 (ZES EURO!) aan administratiekosten rekent.
De inhoud van het boekje is interessant, maar daar zal ik morgen over schrijven. Vandaag wil ik eerst de ontstaansgeschiedenis beschrijven, die is namelijk ook nog al bijzonder.
Het begon allemaal in 2002 met Interactief Archief de archiefbrief van staatssecretaris Van der Ploeg, waar nu ook weer regelmatig naar verwezen wordt. In die brief kondigt de staatssecretaris het Convenant Archieven aan, waarin het Rijk, de VNG, IPO en de UvW afspreken enkele dingen gezamenlijk te onderzoeken: de kwaliteit van de toegankelijkheid van archieven voor het grote publiek, de inrichting van het archieftoezicht (dat rapport is nu ook weer relevant in verband met de herijking van het interbestuurlijk toezicht) en de mogelijkheden voor het uitbesteden van archiefwettelijke werkzaamheden. Voor dat laatste onderzoek werd het Instituut voor Informatierecht van de Universiteit van Amsterdam in de arm genomen. In 2006 leverden mr. Jolize Lautenbach en prof. mr. Inge van der Vlies het rapport Uitbesteding van archiefwettelijke werkzaamheden op. Het rapport is nooit gepubliceerd, terwijl er her en der wel naar het rapport wordt verwezen. Ik kan me ook nog een bijeenkomst met professor Van der Vlies herinneren, waarin zij die archivarissen wel even kwam uitleggen hoe de Archiefwet en het bestuursrecht in elkaar zaten.
Naar de reden waarom het rapport nooit verschenen is, kan ik alleen maar gissen. Ik denk dat de uitkomsten niet helemaal strookten met wat de convenant-partners verwachtten. Lautenbach en Van der Vlies concluderen in de samenvatting van het rapport (ja, ik heb een afschrift) namelijk het volgende:
Wat betreft mogelijke privatisering kan geconcludeerd worden dat er, behalve bij regelgevende bevoegdheden en het houden van toezicht, nauwelijks juridische beletsels zijn om de archiefwettelijke werkzaamheden uit te besteden aan derden.
Een mogelijk faillissement van een private archiefbeheerder vormt geen moeilijkheid voor het uitbesteden van archiefbeheer. Waarborgen moeten worden ingebouwd in de contractuele vormgeving van uitbesteding aan de private archiefbeheerder. Belangrijkste waarborg daarbij is, dat duidelijk moet worden afgesproken dat de archivalia eigendom blijven van de overheidsorganen.
Een belangrijk nadeel van privatisering binnen de grenzen van de huidige wet is echter dat daartoe een gecompliceerde regeling van alle taken en bevoegdheden nodig zou zijn. Dat zou de transparantie van de Archiefwet, vooral wat betreft de toedeling van bevoegdheden, zeker niet ten goede komen.
Binnen de kaders van de huidige Archiefwet 1995 wordt een operatie tot verzelfstandiging van archiefzorg en archiefbeheer door ons dan ook als een minder gerede oplossing aangemerkt.
Desondanks (of misschien wel daarom) vroeg het Nationaal Archief in 2006 aan Arnold den Teuling of hij geen wegwijzer kon maken voor het uitbesteden van het beheer van overgebrachte archieven. Den Teuling ging onder andere praten met organisaties die het archiefbeheer al ondergebracht hadden in een (privaatrechtelijke) stichting (gemeenten Apeldoorn en Tilburg), provinciale archiefinspecties en juristen en in maart 2008 leverde hij zijn wegwijzer in bij het Nationaal Archief.

En daarna is er niets meer van de wegwijzer vernomen ...

Tot begin september 2010, toen bleek dat S@P de wegwijzer voor het Nationaal Archief heeft uitgegeven. Als auteur staat nog altijd Den Teuling genoemd, maar de "eindredactie" is gedaan door de voormalig Algemeen Rijksarchivaris Maarten van Boven (die, zo staat in het boekje, in februari van dit jaar klaar was met zijn werk).

Morgen meer over de inhoud van de wegwijzer...

zondag 17 oktober 2010

Boeken in de toekomst

Chido schreef een tijdje geleden over interstellaire archiefinspecteurs en Jeroen postte het filmpje van IDEO over drie toekomstige boek-concepten. En eergisteren kwam ik via een tweet van Ilse terecht op een bericht over de toekomst van het boek volgens de science-fiction auteurs.
In zijn blogpost beschrijft Ryan Britt de rol en de vorm die boeken spelen in verschillende science fiction boeken, films en televisie-series. Hij stelt bijvoorbeeld vast dat in Star Trek de personages gebruiken van PADD's (Personal Access Display Device, zie het plaatje hierboven). Het aparte is wel, dat de PADD blijkbaar, in tegenstelling tot de iPAD, slechts in staat is een beperkte hoeveelheid informatie, zeg één boek of handleiding, te bevatten. Maar, volgens Britt moet dit gezien worden als een hommage van de Starfleet-mensen aan het boek en een subtiele kritiek op de "do-everything gizmo."
In een van de oude Star Trek-films geeft Spock een echt boek cadeau aan Kirk, omdat die zo van 'antiek' houdt. In Battlestar Gallactica daarentegen leest iedereen nog in fysieke boeken en hier is het geen vorm van nostalgie. Het zijn de enige artefacten van de oude Aarde die niet vernietigd zijn.
Verder verwijst Britt naar een aflevering van Doctor Who: Silence in the Library , die speelt op een planeet die vollledig uit boeken bestaat: The Library.

(Hier kun je de aflevering integraal bekijken)
At the planet’s core is a large index, which serves as a global card catalogue. In the opening scenes, The Doctor explains that all the books in the library are “new editions” and printed for the specific purpose of existing in the library, despite the fact there are high-tech alternatives.
En uiteraard komt Asimov ook nog aan het woord, die in 1989 een gehoor vraagt om zich een apparaat voor te stellen dat:
"Can go anywhere, and is totally portable. Something that can be started and stopped at will along its data stream, allowing the user to access the information in an effective, easy manner. (...) We have this device, it’s called the book.”
Want
Essentially, papers from the Renaissance or Revolutionary War may be seriously faded, but we can still read them. Conversely, the estimated life of a digital storage tape or a hard drive is probably around ten years. Naturally, if cyberspace continues to function, we could keep all of our books stored there forever. But there will always need to be some physical, real world place that the information exists. And if all of those devices fail, and we do fall into some sort of dystopia, then books will still be the most effective way of preserving information.

Gerelateerd:
E-readen of toch maar a-lezen

vrijdag 15 oktober 2010

Optimaal Digitaal

Gisteren was Inge Schoups, stadsarchivaris van Antwerpen, op uitnodiging van LOPAI en WGA bij ons in het provinciehuis. Aan een klein gehoor gaf zij uitleg over de "verhuis" van de Antwerpse gemeentelijke back-office van 41 locaties naar één centraal gebouw, Den Bell (en foto hiernaast). Het stadsarchief kreeg de opdracht om de drie principes die bij de herhuisvesting gehanteerd werden (flexibel werken, informatie delen, digitaal werken) te realiseren en richtte daartoe de projectgroep Document@Stad op. De projectgroep, die bestond uit 15 mensen, kreeg de volgende vijf doelstellingen te verwezenlijken:
  1. Digitaal werken: unieke, volledige dossiers in centrale digitale klassementen
  2. Digitalisering
  3. Opruimen van klassementen op de werkvloer
  4. Leegmaken van archiefruimten
  5. Semi-dynamisch archief in Den Bell
Ik wil hier enkel een paar 'hoogtepunten' aanstippen, als je er alles over wil lezen dan is het rapport Optimaal Digitaal: technisch rapport over efficiënt informatiebeheer (pdf, 15473k) zeer de moeite waard.

Wat waren de meest opvallende punten uit de presentatie?
Allereerst dat Antwerpen het digitaal archief volledig organiseert in de "Windows Verkenner." Er is een centrale, alle afdelingen omvattende mappenstructuur gemaakt, waarin ambtenaren zelf de relevante documenten opslaan. Er wordt dus geen gebruik gemaakt van een dms-applicatie.
Ik herhaal:
ER WORDT DUS GEEN GEBRUIK GEMAAKT VAN EEN DMS-APPLICATIE!
Dit heeft onder andere tot gevolg dat individuele documenten niet geregistreerd worden.
Ik herhaal:
INDIVIDUELE DOCUMENTEN WORDEN NIET GEREGISTREERD!
Alle aandacht wordt gericht op het dossier, dat dus gevormd wordt door een 'mapje'. Zodra een ambtenaar zo'n digitaal dossier afsluit, wordt het overgebracht naar het digitaal depot, waarna het dus door het Stadsarchief beheerd wordt.

Zo veel mogelijk afgesloten analoge dossiers zijn voor de verhuizing al overgebracht naar het Stadsarchief. Hier zitten ook dossiers bij die bijvoorbeeld pas 3 jaar geleden zijn afgesloten. Als een ambtenaar zo'n afgesloten dossier nodig heeft, dan wordt dat binnen een dag door het Stadsarchief gescand. De reproducties worden in het digitaal depot opgenomen en het papieren dossier gaat terug naar de archiefbewaarplaats (en komt daar ook niet meer uit). De ambtenaar krijgt via e-mail een link naar het betreffende digitale dossier. Mocht die ambtenaar besluiten deze reproducties ook nog een keer op te nemen in zijn eigen mappenstructuur, dan is dat geen enkel probleem. Bij de overbrenging naar het digitaal depot worden de reproducties er automatisch weer uitgefilterd.

In principe zijn alle dossiers (oud of jong, analoog of digitaal) openbaar. Wat dat betreft is de openbaarheid van bestuur in Vlaanderen (niet in België!) veel verder doorgevoerd dan hier.

Tenslotte heeft heeft het projectteam in iets meer dan twee jaar tijd niet alleen een algemeen klassement ontworpen en 1500 medewerkers opgeleid in de nieuwe manier van werken, er is ook nog 11 km aan papieren dossiers beschreven, geselecteerd, vernietigd of overgebracht naar het Stadsarchief!

Al met al zette het verhaal van Inge en het rapport mij, net als Ton op BREED, aan het denken over de vraag waarom wij hier zo de nadruk leggen op de noodzaak van dms-applicaties en de registratie van individuele documenten. Dat zal toch zeker niet alleen zijn omdat wij, in tegenstelling tot Vlaanderen, DIV-afdelingen hebben?

(Dat het niet overal in Vlaanderen rozengeur en manenschijn is, bewijst dit bericht trouwens...)

donderdag 14 oktober 2010

Cover it live - om live verslag uit te brengen

Eergisteren was ik bij de bijeenkomst Archieven met het oog op morgen in Eindhoven. Ik had van te voren bedacht dat ik het deze keer niet wilde laten bij twitteren, maar eens wat anders wilde proberen. Dat andere werd Cover it live.
Aanmelden is simpel en, wat mij verbaasde, het gebruik is gratis en toch zonder reclame. Om een verslag te starten, geef je de titel, datum en tijd van je evenement op, daarna kun je nog wat 'finetunen, door bijvoorbeeld verschillende Twitter-hashtags of -accounts toe te voegen. Code kopieren en in je weblog plakken en je kunt los.
Als schrijver krijg je de beschikking over een "console" waarmee je het verslag kunt sturen. Hieronder zie je wat ik twee dagen geleden heb gezien (klik er op voor een grotere afbeedlding) en hier wordt het een en ander in een filmpje uitgelegd.
De middelste kolom is de informatie die gepubliceerd wordt, met daaronder het invoerveld. In dit voorbeeld zie je drie tweets (12.27, 12.28 en 12.29) die automatisch opgenomen zijn omdat ze de tag #archiefvisie bevatten. Helemaal bovenaan zie je nog net de laatste regel van een berichtje dat ik getypt heb en op 12.28 en 12.29 staan twee berichten die Marco Klerks rechtstreeks in het verslag heeft geplaatst.
Die berichten zie je ook in de rechterkolom, samen met berichten van "shoef83", "cvanderven" en "Eric Hennekam". Ook zij hebben dus rechtstreeks gereageerd in het verslag. Als 'eigenaar' van het verslag kun je die berichten heel eenvoudig modereren. Je kunt ze stuk voor stuk goedkeuren, je kunt ze aanpassen (dat heb ik niet geprobeerd) en je kunt zeggen dat de auteur altijd rechtstreeks mag plaatsen. In dit geval heb ik dat laatste gedaan bij iedere 'externe' verslaggever, vandaar dat de berichten in de rechterkolom roze zijn. Daarnaast kun je ook nog privé-berichten sturen naar de externe verslaggevers.
In de linkerkolom staan nog wat toeters en bellen die ik amper gebruikt heb. Je kunt tijdens het evenement een 'poll' houden, je kunt plaatjes en filmpjes invoegen en ook een newsflash. Ik had er eerlijk gezegd nu al mijn handen vol aan. Volgens mij moet het ook mogelijk zijn om met meerdere mensen vanuit de console te werken, waardoor je een soort taakverdeling zou kunnen maken.
Als het evenement voorbij is, kun je het verslag sluiten, waarna de gepubliceerde widget automatisch overspringt naar de "Replay-view". Het is dan niet meer mogelijk berichten in het verslag op te nemen en ook nieuwe tweets worden er niet meer aan toegevoegd.
En het allermooiste komt nog:
Je kunt het hele verslag in xhtml downloaden en lokaal opslaan!
Het enige wat dan ontbreekt zijn de in het verslag opgenomen audio-visuele bestanden, daar wordt alleen maar naar gelinkt. Ik heb het bestandje ondertussen via Eric Burger naar OCW gestuurd en zal over twintig jaar eens bij het Nationaal Archief gaan kijken hoe het er dan uitziet.
Verder houdt Cover it live nog allerlei statistieken bij: hoeveel berichten zijn er gepost (136 door mij en 74 door de anderen), hoeveel tweets er opgenomen zijn (197), hoe vaak hebben mensen 'live' gekeken hebben (29) en hoe vaak is de "replay" gestart (11).

Algemene conclusie: heel indrukwekkend, dit zou meer gebruikt moeten worden. Zoals Christian al opmerkte, Cover it live is mooier en interactiever dan de Twitterfountain, vooral doordat ook niet twitteraars mee kunnen doen.

Gerelateerd:
Live: Met het oog op morgen #archiefvisie

woensdag 13 oktober 2010

Gelezen: Jef Geeraerts - Gangreen 3 Het teken van de hond

Het derde deel uit de Gangreen-cyclus en ik vond er eerlijk gezegd niet zo heel veel aan. Geeraerts beschrijft in zestien hoofdstukken zijn eerste zestien levensjaren: kleinburgerlijk gezin in Antwerpen, redelijk "foute" ouders voor en in de oorlog, strenge opleiding bij de Jezuieten, onderdrukte seksualiteit. Ik zou bijna zeggen, je kent het wel.
Geeraerts heeft zich voorgenomen de mythe van de gelukkige jeugd te ontkrachten, maar daar is het boek toch niet 'hard' genoeg voor, denk ik. Zeker niet in vergelijking met de oerkrachten die in Gangreen 1 en 2 vrij komen.

Gerelateerd:
Herlezen: Gangreen 1 en Ogen van Tijgers
Gelezen: Jef Geeraerts - Gangreen 2 De goede moordenaar

Gelezen tussen 01/10/2010 en 12/10/2010

dinsdag 12 oktober 2010

Live: Met het oog op morgen #archiefvisie

Live vanuit Eindhoven:

Een experiment: Cover it Live #archiefvisie

En maar weer eens een experiment...
Ik ga er van uit dat er straks in Eindhoven een openbare wifi-verbinding en stopcontacten beschikbaar zijn. Als dat zo is, ga ik proberen om live verslag te doen van de dag via een embed van Cover it Live op deze blog.


Als er geen wifi is, zullen jullie het dus met tweets en een verslag achteraf moeten doen...

maandag 11 oktober 2010

Digitale houdbaarheid

Vorige week vroeg Marco de Niet van DEN om een andere term voor "digitale duurzaamheid"
  1. Marco de Niet
    marcodeniet Goede observatie durability is not the same as sustainability. Graag een andere NL term voor 'digitale duurzaamheid' #mc2010
-- this quote was brought to you by quoteurl

Nou hebben we de laatste jaren het gebruik van de term "digitale duurzaamheid" een beetje afgezworen en vervangen door "duurzame toegankelijkheid."
Maar, en daarin moet ik Marco gelijk geven, dit klinkt wel heel erg naar jargon.

  1. Marco de Niet
    marcodeniet @yhoitink Duurzame toegankelijkheid vind ik te veel vakjarbon. Als je het op een verjaardag laat vallen snapt niemand wat je ermee bedoelt.
-- this quote was brought to you by quoteurl

Mies Langelaar, van het Gemeentearchief Rotterdam en Chido (van zichzelf) deed een alternatief voorstel: digitale (onder)houdbaarheid.
Eigenlijk vind ik "digitale houdbaarheid" wel een mooie term. Mies schreef dat ze bij deze term wel altijd zocht naar het "datumstempeltje" en dat lijkt me ook juist het punt dat we willen maken: digitale bestanden zijn na verloop van tijd om verschillende redenen niet meer goed.
Ik ga de komende weken ook maar eens proberen of mensen deze term iets makkelijker snappen.

Plaatje: Thijs van Exel

zondag 10 oktober 2010

Spiegelbeeld

Begin deze week liet T zijn schrijfkunsten zien.
Prompt moest ik aan Charlotte Mutsaers denken, al heb ik dit natuurlijk niet in 1983 gezien. Ik was toen zeven, net iets ouder dan T nu....

Meesterlijk auteur, bijzonder mens...

zaterdag 9 oktober 2010

Rod Stewart bij Dokkum vermoord

Vanochtend in de Kinderboekenwinkel zag ik deze sticker van Het Weeshuis van de Hits.
Hieronder kun je de uitzending van 2 februari 1982 integraal horen, inclusief STER-reclame en het radionieuws van 14.00 uur.

Wat was de Nederlandse radio vroeger leuk op zondag.

vrijdag 8 oktober 2010

Een dagje Den Haag

Gisteren moest ik voor de Algemene Ledenvergadering van de KVAN in Den Haag zijn en als je zes uur in de trein moet zitten, is het verstandig om je dag verder zo vol mogelijk vol te plannen.
Dus 's ochtends twee afspraken: eentje met Max Beekhuis, waarin we het hele "archiefveld" doorgenomen hebben en gepraat hebben over het Doxis Seminar in 2011. Hoogstwaarschijnlijk mag ik weer wat lastige vragen gaan opwerpen en deze keer op een heel bijzondere locatie.

De tweede afspraak was met Erik-Jan Keulemans, Robert Gillisen, Inge Angevaare en Annelies van Nispen. Helaas was Annelies ziek, maar gelukkig was Aike van der Ploeg bereid de vijfde stoel te bezetten. Onderwerp was "digitale duurzaaamheid bij de mensen thuis" en hoe we daar wat meer aandacht aan konden besteden. In eerste instantie hadden we allerlei wilde plannen met bijeenkomsten enzo, maar om te beginnen zijn we nu uitgekomen op het vertalen van de folder (pdf) van NDIIP hierover. Daarna moeten we nog nadenken hoe we deze informatie ook echt "bij de mensen thuis" krijgen. Wordt vervolgd.
De ALV begon om 13:45 en Fred van Kan slaagde erin om alle agendapunten er in minder dan driekwartier door heen te jagen. Volgens mij was Chido de enige die hierover getwitterd heeft. Belangrijkste nieuwtje was waarschijnlijk wel dat de KVAN-dagen in 2011 op 6 en 7 juni zullen plaatsvinden in Friesland. Van het uiterste Zuiden naar het hoge Noorden dus...

Aansluitend op de ledenvergadering sprak Mr Willibrord Davids de Ketelaar-lezing uit, helaas niet in aanwezigheid van de naamgever zelf. Mevrouw Ketelaar was er trouwens wel. Verschillende toehoorders hebben live-verslag uitgebracht en er is een Twapperkeeper-archief aangemaakt. Vanochtend bleek dit echter niet helemaal goed te functioneren. Hier is al een samenvatting te vinden, volledige tekst volgt nog en hier zijn de bespiegelingen van Martin Berendse.
De lezing was op zich wel aardig, maar na afloop waren de meeste mensen die ik sprak het er wel over eens dat we niet heel veel nieuws gehoord hebben. Het was vooral jammer dat de archivaris van de Tweede Kamer de vraag die hij naderhand in de wandelgangen formuleerde, niet "en public" stelde:
Hoe zit het met de toegankelijkheid van het archief van de Commissie zelf? 
Dat schijnt bij het Nationaal Archief gedeponeerd te zijn, maar de status is blijkbaar onduidelijk.
Aan het eind van de dag met zes andere tweeps saté gegeten op het Plein, waar naast de onvermijdelijke ministers, kamerleden en ambtenaren nog meer BA's ("Bekende Archivarissen") waren neergestreken.
Het was een drukke, maar mooie dag door de interessante gesprekken met allerlei mensen.

De foto is van Sebastian Ter Burg

donderdag 7 oktober 2010

Verdwijn uit mijn zaak...

Begin deze week een interessant gesprek gehad in West-Brabant. In het begin leek het allemaal niet zo spannend, maar na verloop van tijd werd het toch wat ingewikkelder. Waar ging het om?

Stel je wil 10.000 potloden kopen. Dan vraag je drie leveranciers om een offerte te sturen en tegen de goedkoopste zeg je: "Jij mag aan mij leveren." Makkelijk zat.
Nu heb je als gemeente het zaaksgewijs werken omarmd. Dan start je dus een zaak "Aanschaf potloden" met daar in minstens het offerte-verzoek, offertes 1, 2 en 3, de opdrachtbevestiging, leveringsbon en factuur. Case closed.
En dan komt artikel 3 van de Archiefwet 1995 in het spel, het artikel dat zorgdragers verplicht tot het vernietigen van daartoe in aanmerking komende archiefstukken.

In de Selectielijst voor archiefbescheiden van gemeentelijke en intergemeentelijke organen opgemaakt of ontvangen vanaf 1 januari 1996 staat onder categorie 2.15:
Offertes, inschrijvingenOngevraagde aanbiedingen, waarvan geen gebruik wordt gemaakt1 jaar
Inschrijvingen/offertes van aanbestedingen en leveringen betreffende:
– niet-gegunde werken/leveringen/diensten1 jaar na gunning opdracht
– gegunde werken/leveringen/diensten7 jaar na vervallen van het belang

Bedoelt de wetgever in dit geval (en er zijn uiteraard meer voorbeelden te verzinnen) echt dat er op documentniveau uit de zaak vernietigd moet worden?
En doen al die gemeenten die "zaaksgewijs werken" dit dan ook, of worden die twee offertes ook gewoon zeven jaar bewaard?

West-Brabant en ik zijn heel benieuwd naar jullie antwoorden...

Vuilnisbak: Eric Kilby

woensdag 6 oktober 2010

Metadata, digitalisering en Google Books

Ik weet niet meer hoe ik er op kwam, maar dit is een interessant interview met Geoffrey Nunberg: The trouble with Google Books. Nunberg is een hoogleraar Taalkunde aan Berkely en is een van de mensen die kritisch kijkt naar de resultaten van Google Books. Hij is er niet tegen - I love Google Books. It's an amazing resource for scholars - hij vindt alleen dat het niet goed genoeg is.
I don't think they [Google, IKo] knew what they were getting into, though. Of course, if they hadn't been insensitive to the subtleties of the task, maybe they wouldn't have taken it on. A friend who's worked there told me that it's a culture that awards innovation, even if it's something relatively useless, like a map function that shows you all the place-names mentioned in a book. You get less credit at Google for making sure that old things continue to work well.
Zijn kritiek richt zich onder andere op de zeer gebrekkige metadata die aan boeken worden toegevoegd. Henry James die als auteur van Madama Bovary staat vermeld, Moby Dick dat is geclasseerd onder "Computers" en boeken die voor 1950 zouden zijn gepubliceerd, maar waar het woord "internet" in voorkomt. Dat soort dingen.
Bijna tussen neus en lippen door legt hij heel helder uit wat metadata zijn en dat een boek meer is dan een platte tekst die je kunt OCR-en en daarna doorzoeken. Titel, uitgever, verschijningsdatum, druk zijn allemaal onlosmakelijk verbonden met de 'betekenis' van een boek. Aangezien Google bijna alleen uitgaat van "full text search" hebben ze daar geen rekening mee gehouden.
People at Google are also saying, "Let's crowdsource this," but that is a stupid idea. You and I are both smart, knowledgeable people, but I wouldn't trust either of us to do the skilled work of cataloging a 1890 edition of "Madame Bovary." It's very difficult. It has to be coordinated by uniform standards. (...) And metadata is hard to fix if you don't get it right in the first place. Someone has to spend a lot of money to properly catalog a research library, and I don't know if Google understood that going into it.
Als antwoord op de tegenwerping dat de bestaande boeken toch blijven bestaan en dat er dus ook niets verloren gaat, als de digitalisering het niet goed gedaan is zegt hij:
Because if this really is the "last library," as I put it, and no one is going to go back and do all this scanning again, which I think we can all agree is probably the case, then it's really important that it be done right. And it's going to cost a lot of money to do it. A disproportionate percentage of the resources have to go to a relative small percentage of users. That's what a research library is all about. That is the nature of scholarship.

Gerelateerd:
Is Google goed voor geschiedenis?
De KB-Google-deal