Sign here! Of wat is een vals contract?

Gisteren stond in de Volkskrant een artikel over een vals contract dat door de burgemeester van Sneek getekend zou zijn: Burgemeester Sneek tekende blindelings vals contract.

De ambtenaar die het bouwcontract inzake de Houkepoort heeft vervalst, Fokke H., is ontslagen. Hij had op eigen gezag het bedrag in het bouwcontract verhoogd, omdat hij dacht dat aannemer VolkerWessels er anders niet akkoord mee zou gaan.
Apotheker heeft het vervalste contract inzake de Houkepoort niet gelezen voordat hij tekende. Hij ging ervan uit dat zijn ambtenaren dat al hadden gedaan. (...)
'Bovendien was het een feestelijke bijeenkomst. Het was niet een bijeenkomst waarbij al die contracten nog eens nagekeken worden.'

In het achtergrondartikel, dat niet vrij online staat, staat het als volgt omschreven:

Tegenover de onderhandelaars van projectontwikkelaar VolkerWessels Vastgoed plaatste de gemeente één ambtenaar: Fokke H. uit Sneek, met dertig dienstjaren op het stadhuis. Soms werd hij vergezeld door een planeconoom, maar meestal verdedigde hij alleen het gemeentelijk belang bij het touwtrekken om bedragen die voor dit project normaal leken: 7 miljoen, 14 miljoen, 16 miljoen.
(...)
In maart 2010 begreep men op het stadhuis in Sneek dat de wijk kon uitdraaien op een groot verlies, maar stoppen was geen optie: daarvoor was te veel geïnvesteerd. Wel wilde het gemeentebestuur contracten van 16 miljoen euro vermijden. "In het college is gezegd: dat bedrag is te hoog", zegt Admiraal [woordvoerder gemeente, IKo]. "We gaan het knippen. Dat werd dus een contract van 7 miljoen."
H. wist dat Houkepoort zo niet uit de verf kon komen. "Eigenlijk moest het plan terug naar de gemeenteraad, maar daar was geen tijd voor." (...) H. besloot het bedrag op het contract te veranderen: van 7,6 miljoen euro naar ruim 14 miljoen. Zelf heeft hij daar geen financieel belang bij gehad, bevestigt het OM.
Tijdens de officiële ondertekening op het stadhuis in Sneek kreeg burgemeester Apotheker (D66) het door H. veranderde contract in handen geduwd. Apotheker (...) las het contract niet meer door.
(...)
Het contract verdween in de kluis. In het voorjaar van 2012, toen de facturen van VolkerWessels bleven binnenstromen (...) kwam het gesjoemel aan het licht.

Hier is van alles fout gegaan en dat meneer H. ontslagen is, kan ik wel begrijpen. Hij heeft niet gedaan wat zijn werkgever - het college van B&W - van hem verwachtte.

Maar of dit contract "vals" is, zoals de krant meldt? Dat lijkt me toch niet.
De norm voor Archiefbeheer - NEN-ISO 15489 - geeft als kenmerk voor een archiefstuk:

Een archiefstuk behoort op correcte wijze te weerspiegelen wat gecommuniceerd of besloten werd, of welke actie ondernomen werd.

In dit geval is het contract wat besloten is, dus dat geeft altijd correct weer wat er besloten is. Het zou anders zijn, wanneer in het contract dat Apotheker ondertekend had sprake was van 7,6 miljoen euro en meneer H. er daarna - al dan niet in overleg met VolkerWessels - 14 miljoen van gemaakt had. Dan was er wel sprake van een vals contract.

Iets anders is nog, en dat speelde eerder ook al, dat de handtekening juist "bewijst" dat je het eens bent met dat wat je tekent. In het boek De handtekening in het recht schrijft Patrick van Eecke van de Universiteit Antwerpen op pagina 194:

Door het plaatsen van zijn handtekening drukt men de wil uit om zich te binden tot de inhoud van het geschrift waar de handtekening naar verwijst. Men valideert de juridisch relevante inhoud, men eigent deze zich toe.

In die zin lijkt me dat burgemeester Apotheker toch ook niet helemaal vrijuit gaat.

Maar hij is niet de enige hoor, Nederlandse gezagsdragers lezen wel vaker niet wat ze tekenen.
Daar werd ik op 30 april van dit jaar ook nog door iemand op gewezen:
Al die belangrijke mensen die de akte van abdicatie als getuigen ondertekenden, zetten allemaal hun handtekening zonder de akte te hebben gelezen. Blijkbaar vertrouwden ze volledig op de mondelinge weergave van de directeur van het Koninklijk Huis.

Gerelateerd
Rus verzint eigen voorwaarden voor creditcard

Plaatje: Sign here van Matt Erasmus

Lezen is doodleuk - No smoking machine

Toen wij gisteren terug kwamen van een paar daagjes Zeeland, had mijn moeder me als verrassing een pakje Lucky Strike gekocht. Het was afkomstig uit een echte ouderwetse Bitri die in de bieb in Maastricht staat. Alleen komen hier geen pakjes sigaretten uit, maar pakjes poëzie.

De No Smoking Machine is een van de jubileumprojecten van Literair Station Venlo, dat dit jaar 10 jaar bestaat.
Aan de basis staat de uitgave van een serie minibundels met poëzie en kort proza van merendeels jonge dichters en schrijvers (uiteindelijk twintig), die publiceren en zich op een ongebruikelijke manier kunnen presenteren. Dit gebeurt namelijk in een legendarische Bitri sigarettenautomaat uit Dokkum.
Nog ingesteld op guldens lukte het Mark Zaremba, student werktuigbouwkunde aan Fontys Technische HS Venlo, deze verkoopmachine europroof te maken met een knap staaltje techniek.
Mark is een van de vele jonge talentvolle mensen, die aan dit project meewerkt. Zo wordt er in een groep gewerkt om een typisch massa- en wegwerpproduct – het sigarettendoosje – te customizen naar een soort bewaarexemplaar. Ook de mini-bundels zullen sporen vertonen van de oorspronkelijke inhoud van de automaat. Het werkproces vindt voor een deel plaats door deze groep op Facebook, hier vinden op allerlei manieren uitwisselingen en experimenten plaats voor de inspiratie en de uitwerking. De groep No Smoking Machine op Facebook is een openbaar digitaal werkatelier, zodat het proces voor iedereen zichtbaar is en belangstellenden er aan mee kunnen doen.

De No Smoking Machine staat nog een paar weken in Maastricht. Voor 2 euro heb je een dichtbundeltje...
O, en als je rookt, ze zijn nog op zoek naar sigarettendoosjes in die 19-pack-uitvoering...

Enige minpuntje: No Smoking Machine heeft een werkatelier op Facebook, maar dat is alleen voor Facebook-ers te zien. Ik heb dus geen idee wat daar verder gebeurt.

Brieven aan een staatssecretaris

Eergisteren zijn Gaston Franssen en Anneke Jansen de weblog Wat onderneemt Halbe Zijlstra gestart.
In de ietwat sardonische toelichting op het intiatief schrijven Franssen en Janssen:

Immers, we weten dat Zijlstra graag leest en dat hij ervan overtuigd is dat kunst en cultuur bijdragen aan een 'vrije en vitale samenleving', zoals te lezen valt op zijn persoonlijke pagina. Maar misschien zijn Robert Ludlum, Tom Clancy, Dan Brown en James Clavell inmiddels stukgelezen en ontbreekt het de staatssecretaris aan mogelijkheden om nieuwe boeken aan te schaffen, kunst te zien, concerten te bezoeken en naar theaters te gaan, waardoor hij ook geen verweer kan hebben tegen de valse aantijgingen van collegae. Zoals die van minister-president Mark Rutte, die in Buitenhof beweerde dat er 'iedere avond dertig zalen zijn met slechts tien bezoekers op de eerste rij.'Ergerlijke jokkenbrokkerij natuurlijk. Maar ja, wat doe je eraan als je het zelf niet goed weet?
"Wat onderneemt Halbe Zijlstra" heeft begrip voor deze positie en betreurt de situatie ten zeerste. Vandaar ook dat besloten is om Zijlstra bij te staan in deze barre tijden. Een gebaar vanuit de kiezers naar de politiek. Een boek, een brief, een prachtige film, een onmisbare voorstelling. "Wat onderneemt Halbe Zijlstra" biedt het hem aan, licht het belang ervan toe, en steunt hem cultureel in de rug.

Dat is toch wel een beetje waar ik een paar maanden geleden van droomde (al heeft mijn bescheiden blog natuurlijk geen enkele invloed gehad op het initiatief van Franssen en Jansen.)
Het verschil met het initiatief van Yann Martel is trouwens dat de Nederlandse initiatiefnemers ook nadrukkelijk anderen oproepen om een boek, cd of theaterkaartje vergezeld van een toelichting naar de staatssecretaris te sturen, met een afschrift van de brief naar het weblog.
Het eerste boek dat Franssen aan Zijlstra gestuurd heeft is een bloemlezing uit de gedichten van Martinus Nijhoff. In de begeleidende brief schrijft hij een mooie, zij het hier en daar wat 'wetenschappelijke', uitleg van het lange gedicht Awater.

Ik ben benieuwd wat de staatssecretaris nog allemaal toegestuurd krijgt en heel misschien verzin ik zelf ook nog wel wat...

Gerelateerd
Wat leest een staatssecretaris
Een paar losse eindjes
De culturele uitgangspunten van een staatssecretaris

Een paar losse eindjes

Even een paar losse eindjes aan elkaar knopen.

Vandaag over een week sta ik in het Concertgebouw en ik ga in ieder geval het verhaal van de Sirenen gebruiken. Dat betekent dus dat Jeanine mee mag, als ze zou willen.

In oktober 2010 verwees ik naar het initiatief van Yan Martel om iedere twee weken een boek naar de Canadese minister-president te sturen. Deze week heeft hij het honderdste en laatste boek gestuurd: Scorched van Majdi Mouawad.

What I’ve been trying to do in this long epistolary dead-end with you, beyond the plying of irony, is to make the following point: that the books available in bookstores and libraries throughout Canada, that the exhibits to be seen in this nation’s galleries and museums, that the movies coming out of this country, that the plays and dance pieces seen on its stages, that the music heard in its concert venues, be they bars or orchestra halls, that the clothes that come from our designers, the cuisine from our best restaurants, and so on and so forth with every creative act of Canadians, that all these cultural manifestations are not mere entertainment, something to pass the time and relax the mind after the “serious” business of the day is over with, the earning of money—no, no, no. In fact, these manifestations are the various elements that add up to the sum total of Canadian civilization. Take these away and nothing worthwhile remains of Canadian civilization. Corporations come and go, leaving hardly any trace, while art endures.

Yet it is corporations and their voracious demands that regulate our lives nowadays, far more than theatres, bookstores and museums. Why is that? Why is it that people work so crazily hard these days, at the expense of family, health, and happiness? Have we not perhaps forgotten that work is a means to an end, that we work so that we might live, and not the other way round? We’ve become slaves to our work and have forgotten that it’s in moments of leisure and stillness, when we’re free from working with a hoe or at a keyboard, that we can contemplate life and become fully ourselves. We work, work, work, but what mark do we leave, what point do we make? People who are too beholden to work become like erasers: as they move forward, they leave in their wake no trace of themselves. And so that has been the point of my fruitless book-gifting to you: to raise my voice against Canada becoming a nation of erasers.

Mijn discussie met Ad is ook een beetje in de lucht blijven hangen, maar we hebben eind deze maand een afspraak om het een en ander eens 'face to face' uit te praten. Wordt dus nog wel vervolgd.

Een van de mogelijke oplossingen die in reactie op Verzonden betekent niet altijd verzonden werd geopperd, was om brieven dan maar aangetekend te verzenden. Arnoud Engelfriet beschrijft vandaag dat dit ook niet altijd helemaal goed gaat:

Voor de gewone brief is het Hof snel klaar. Hoofdregel uit de wet is dat je moet bewijzen dat de post aangekomen is (art. 3:37 lid 3 BW). En bij gewone post is dat vrijwel onmogelijk (tenzij de ontvanger op een of andere manier een bevestiging aan je geeft). Bij aangetekende post lijkt dit iets makkelijker: de postbode heeft immers genoteerd wanneer hij aan de deur was. Maar dat is niet genoeg:

"[Er] blijkt uit de stickers op de envelop niet meer dan dat de postbode tot tweemaal toe “geen gehoor” kreeg toen hij de brief ten huize van [ontvanger] wilde aanbieden en dat de brief vervolgens niet door [ontvanger] van het postkantoor is afgehaald en aan [afzender] is geretourneerd. Anders dan [afzender] heeft gesteld, volgt uit die feiten nog niet (het vermoeden) dat de brief (tijdig) aan [ontvanger] is aangeboden op de wijze die daartoe ter plaatse van de bestemming is voorgeschreven (vergelijk HR, 8 september 1995, NJ 1996, 567 en HR 4 juni 2004, NJ 2004, 411). Daartoe is vereist dat aannemelijk is dat de postbode, nadat hij “geen gehoor” kreeg, een schriftelijk bericht van aankomst heeft achtergelaten."
En bij dat laatste gaat het dus fout: de afzender kon niet bewijzen dat dat ook werkelijk gebeurd. Hoewel het normaal is dat de postbode dat doet, is dat onvoldoende om te mogen concluderen dat het in deze zaak ook écht is gebeurd.

En tenslotte nog iets over de diefstal van archiefstukken in het Stadsarchief Amsterdam. Het stadsarchief schrijft daar vandaag over dat vermiste archiefstukken niet altijd gestolen archiefstukken zijn. Het kan namelijk ook gaan om logistieke (een dossier is op een verkeerde plaats opgeborgen) of administratieve (een dossier is verkeerd geregistreerd) vermissing gaan.

Per jaar worden gemiddeld 25.000 inventarisnummers ingezien op de studiezaal en worden circa 10.000 inventarisnummers naar het scanbedrijf vervoerd. Wordt bij het retourplaatsen van deze stukken 0,1 % niet op de juiste plaats teruggezet, dan zijn er 35 documenten vermist. Een vergelijkbare foutmarge bij het intypen van gegevens in de beheerssystemen kan dit aantal gemakkelijk verdubbelen of verveelvoudigen. Dus vermissing is niet altijd diefstal.

Interessant is ook dat ze blijkbaar een openbare 'vermissingenlijst' gaan maken, die binnenkort online komt.

Afbeelding: Loose ends van Jkob

Drie keer webcare

Drie voorbeelden van webcare, die toevallig alledrie met lezen te maken hebben. Twee keer een uitgeverij die actief reageert en een keer een communicatiemedewerkster van een minister.

Laat ons weten wat je ervan vindt
Ik twitter en blog regelmatig over wat ik lees en gelezen heb. Zaterdagavond twitterde ik dat ik offline ging om de nieuwe Thomése te lezen. Tot mijn verbazing reageerde Uitgeverij Contact daar op:

Laat ons ns wetwn wat je ervan vindt! RT @Ingmario: Off line nu, de nieuwe Thomése lezen. Ik ben benieuwd... http://bit.ly/aFohUx

Dat was de eerste keer dat ik op deze manier door een uitgeverij aangeschreven werd.

De vertaling is verschenen

Een paar dagen eerder, afgelopen donderdag, kreeg ik een email van een medewerkster van Uitgeverij Nieuwezijds. Ze schreef dat ze via Google op mijn blog-post over The Checklist Manifesto van Atul Gawande was gestuit en dat vorige week de Nederlandse vertaling van het boek was verschenen. Of ik mijn volgers daar op wilde wijzen? Ze sloot af met de zin:
"Moch u overigens een exemplaar van Het checklist-manifest willen ontvangen, dan hoor ik dat graag."
Ik heb nog gevraagd of ze bedoelde dat ze me het boek "zomaar" wilde opsturen en dat bleek ze inderdaad te bedoelen. Vandaag of morgen ligt het boek in mijn brievenbus.
Dat is toch mooi?

De minister leest wel boeken
Gisteren schreef ik over de Vlaamse minister van Natuur en Cultuur dat zij in een interview met Ter Zake zich niet kon herinneren welk boek ze als laatste gelezen had. Een paar uur nadat mijn blog verschenen was, reageerde Brigitte Borgmans dat ik het interview toch maar eens goed moest bekijken, omdat minister Schauvliege helemaal niets zegt over boeken lezen. "Ze leest wel degelijk boeken, vroeger al en nu ook."
Mevrouw Borgmans blijkt een medewerkster van de "Cel Communicatie" van de minister te zijn. Dat maakt haar reactie toch wel opvallend. Vanmorgen heb ik haar daarom een e-mail gestuurd met de vraag of deze vorm van webcare een van de taken van haar "cel" is. En ik heb gevraagd of het gebruikelijk is dat de communicatie-medewerkers van de Vlaamse ministers dit doen, of dat zij een uitzondering vormt. Helaas heb ik nog geen antwoord ontvangen.
Wordt misschien vervolgd.

Gerelateerd
Doxis ziet 't even niet zo helder
#4 en #5 Rss en webcare
Geboren in de 20ste eeuw

Wat leest een staatssecretaris?

Reading is sexy, Iris Luckhaus

In juli 2009 werd Joke Schauvliege benoemd als Vlaams Minister van Natuur en Cultuur. Tijdens haar 'maiden interview' in Ter Zake van Canvas gaf zij te kennen dat ze zich niet kon herinneren welk boek ze als laatste gelezen had en dat de laatste toneelvoorstelling die ze gezien had van een amateur-vereninging was.

De kritiek uit de "cultuurwereld" was niet van de lucht. Tom Lanoye en Erwin Mortier reageerden alletwee ongeveer hetzelfde. Ik citeer de laatste:

Niettemin, stel je een land voor waar een kersverse minister van Begroting het voor de nationale media presteert te zeggen dat hij weliswaar alleen maar ervaring heeft als theaterregisseur en niets van financiën afweet, maar dat hij de komende weken intens met de sector zal kennismaken.

En sinds vorige week hebben wij ook een staatssecretaris van Cultuur die op zijn weblog schrijft:

Naast mijn werk en mijn politieke activiteiten heb ik nog een aantal hobby's:
Lezen ? Ik lees graag maar houd niet van al te zware boeken, dat soort leeswerk heb ik al genoeg binnen mijn politieke dossiers. Mijn favoriete schrijvers zijn Robert Ludlum, Tom Clancy, Geert Mak, Tolkien, Dan Brown en James Clavell.

Hans Beerekamp schreef daar vorige week al over en Raymond van de Boogaard schreef afgelopen vrijdag in het Cultureel Supplement:

In zijn eenvoud is deze onthulling wel een beetje schokkend. Moeten wij werkelijk aannemen dat de nieuwe staatssecretaris voor cultuur schrijvers als, pakweg, Vestdijk of Grunberg of Frantzen op één lijn stelt met de beleidsnota's over de volksgezondheid, waarmee Zijlstra zich als Kamerlid de afgelopen jaren bezighield? En zo ja, moet iemand hem dan niet eens uitleggen wat literatuur is, of kunst in het algemeen?

Militante Bibliothecaris Jeanine (van die mooie Open brief aan Balkenende) verwijst naar aanleiding van dit alles op haar weblog naar het initiatief van Yan Martel, die iedere twee weken een boek met aanbevelingsbrief naar de Canadese Minister-President stuurt. Niet om hem te onderwijzen, maar meer om hem te stimuleren, motiveren en inspireren. Misschien zou dit ook wat voor Zijlstra zijn?

Wat mij nog het meest verbaast is dat nog geen Nederlandse schrijver van naam zich geroerd heeft en  vergelijkbare dingen als Lanoye en Mortier, heeft gezegd of geschreven. De kunstenaars hebben het momenteel volgens mij alleen over de enorme bezuinigingen die aangekondigd zijn en niet over de man die deze bezuinigingen moet gaan uitvoeren. Maar misschien vinden zij ondertussen ook wel dat deskundigheid niet nodig is. Of lees ik de verkeerde kranten en tijdschriften?

Overigens, ik weet niet hoe men in Vlaanderen nu tegen Schauvliege aankijkt. Mortier heeft zich blijkbaar weer met haar verzoend en ze leest naar het lijkt toch ook nog wel eens een boek...

Gerelateerd
Onze Jan is manager geworden
Geef ons de echte deskundigen terug

Lezer in de kunst

Al een paar keer over getwitterd: v/h SchrijverDezes verzamelt in Picasa schilderijen van lezende mensen. Heerlijk, al die mooie plaatjes in je RSS-reader.

Gedrukt leest sneller

Vorige week publiceerde The Guardian over een onderzoek onder 24 (!) mensen naar hun leesvoorkeur. Ze lazen allemaal een kort verhaal van Hemmingway op papier, iPad, Kindle en PC.

While on average the stories took 17 minutes and 20 seconds to read, the Kindle experience was 10.7% slower than print, and the iPad was 6.2% slower.

The readers were also asked to rate their satisfaction of the four experiences on a one-to-seven scale: the iPad was top at 5.8, followed by the Kindle at 5.7 and the printed book at 5.6. The PC came in last, with "an abysmal 3.6". (The Guardian)

Voor wat het waard is natuurlijk, want 24 mensen lijkt me nou niet echt een substantiële hoeveelheid proefpersonen.

Plaatje: Reading Man Detail, George F. Fishman's 1991 Mosaic Faces Of Flower Avenue  (Silver Spring, MD)