Lezen is doodleuk - No smoking machine

Toen wij gisteren terug kwamen van een paar daagjes Zeeland, had mijn moeder me als verrassing een pakje Lucky Strike gekocht. Het was afkomstig uit een echte ouderwetse Bitri die in de bieb in Maastricht staat. Alleen komen hier geen pakjes sigaretten uit, maar pakjes poëzie.

De No Smoking Machine is een van de jubileumprojecten van Literair Station Venlo, dat dit jaar 10 jaar bestaat.
Aan de basis staat de uitgave van een serie minibundels met poëzie en kort proza van merendeels jonge dichters en schrijvers (uiteindelijk twintig), die publiceren en zich op een ongebruikelijke manier kunnen presenteren. Dit gebeurt namelijk in een legendarische Bitri sigarettenautomaat uit Dokkum.
Nog ingesteld op guldens lukte het Mark Zaremba, student werktuigbouwkunde aan Fontys Technische HS Venlo, deze verkoopmachine europroof te maken met een knap staaltje techniek.
Mark is een van de vele jonge talentvolle mensen, die aan dit project meewerkt. Zo wordt er in een groep gewerkt om een typisch massa- en wegwerpproduct – het sigarettendoosje – te customizen naar een soort bewaarexemplaar. Ook de mini-bundels zullen sporen vertonen van de oorspronkelijke inhoud van de automaat. Het werkproces vindt voor een deel plaats door deze groep op Facebook, hier vinden op allerlei manieren uitwisselingen en experimenten plaats voor de inspiratie en de uitwerking. De groep No Smoking Machine op Facebook is een openbaar digitaal werkatelier, zodat het proces voor iedereen zichtbaar is en belangstellenden er aan mee kunnen doen.

De No Smoking Machine staat nog een paar weken in Maastricht. Voor 2 euro heb je een dichtbundeltje...
O, en als je rookt, ze zijn nog op zoek naar sigarettendoosjes in die 19-pack-uitvoering...

Enige minpuntje: No Smoking Machine heeft een werkatelier op Facebook, maar dat is alleen voor Facebook-ers te zien. Ik heb dus geen idee wat daar verder gebeurt.

De letters van Utrecht: een oneindig gedicht in de stad

De Letters van Utrecht onthullen een gedicht met de snelheid van één Letter (letter of leesteken met oplopend nummer) op een steen, één steen per week. Deze letters worden uitgehouwen in straatstenen uit het historische centrum van Utrecht. Iedere zaterdag maakt een steenhouwer uit de volgende steen een Letter. Zo groeit langzaam, als een klok, het gedicht onder de voeten van de bewoners van Utrecht. In maanden ontstaan worden, met de jaren zinnen.
Het vergt ongeveer drie jaar om een gemiddelde zin te publiceren, en elk jaar gaat het gedicht ruim 5 meter vooruit. Langs de ‘toekomstige’ route komen jaarmarkeringen die de aankomst van het gedicht, decennia en eeuwen later, aankondigen. De tijd kruipt voort als een slak door de straat, ze leeft, ze groeit, ze stopt nooit – zolang de burgers het maken van de Letters willen betalen zullen Dichters het Gedicht voortzetten.

En dat ik hier via een Amerikaanse website tegen aan loop is toch wonderlijk...

Elisabeth Eybers - Taalles

Taalles

Die eerste mededele wat mens leer 
vóór drie jaar oud is lewenslank genoeg
om die akuutste nood te formuleer
soos: ek het honger ... hou van jou ... is moeg ...

Plots uit die soet ontmoeting weggeruk 
het hulle ’n nuwe saamkomplek ontdek 
om oor en oor, onnosel van geluk, 
toereikend te verduidelik: jy en ek ...

’n Maand daarna – want tyd bring raad – hanteer
hul moeiteloos diggeweefde sin, 
die voegwoorde van kunstige verweer 
soos: daarenteen ... ondanks ... desnietemin ...


Elisabeth Eybers (1915-2007)


Omdat het gedichtendag is.


Gerelateerd
Op een bankje in de tuin