Gelezen: P.F. Thomése - De weldoener

Ik heb nu vijf boeken van Thomése gelezen en ik weet het nog altijd niet. Van De weldoener ben ik in ieder geval om literaire redenen niet kapot. De verteller is te uitleggerig en nu te dan te inconsequent.
Het boek gaat over de componist Sierk Wolffensberger (die eigenlijk Theo Kiers heet), die op de zolder van een kerk (niet toevallig van Sint Antonius van Padua) een meisje vindt dat zelfmoord heeft proberen te plegen. Hij rijdt haar naar het ziekenhuis, redt haar leven en besluit haar "voor zichzelf" te houden. Eerst brengt hij haar onder in een hotel langs de snelweg en daarna in zijn "componeerhutje" in de duinen. Uiteindelijk neemt hij haar mee naar een chalet in de Alpen (wat ook eindelijk de illustratie op de kaft verklaarde). De ontknoping zal ik verder niet uit de doeken doen, maar dat het niet goed afloopt is eigenlijk al van begin af aan duidelijk.

De man over wie dit boek gaat is na lange omzwervingen teruggekeerd in de provinciehoofdstak H****

Het boek bestaat uit drie (eigenlijk vier) delen: De redding, Koor, De Vlucht, Het Offer.
Het citaat hierboven is de eerste zin van het boek en hier lijkt duidelijk een alwetende verteller aan het woord, een 'neutraal' iemand, die alles weet. Het typische is dat dit verder uit het hele eerste deel niet blijkt. Alles wordt verteld vanuit het verdraaide (misschien wel verknipte) perspectief van Sierk. Hij vindt een onschuldig meisje dat hij verder niet kent en besluit dat "voor zichzelf" te houden. Hij is de grote componist en zijn rivaal Wehry is een arrogante, op aandacht beluste patser. Zijn vrouw is vervelend, zijn zoon een neukbeestje en de zangers uit zijn koor, zijn kneuzen.

Dat is allemaal spannend, omdat je wel in de gaten hebt dat de werkelijkheid waarschijnlijk anders is, dan Sierk hem ziet. Het is dan wel heel jammer dat Thomése het nodig vond om in een tussendeel (Koor) allerlei extra informatie te geven: Wehry is echt een patser (wat helemaal niet relevant is), dat gevonden meisje is zijn dochter en ze zong in het koor van Sierk enz. Allemaal zinloze informatie, die ook wel uit de rest van het boek bleken. Verder komt die alwetende verteller nog op twee plekken tevoorschijn piepen (p.272 en p.314,), allebei zinloze invoegingen.

Het lijkt een beetje alsof Thomése er niet voor kon of durfde te kiezen om alles vanuit die vervelende componist te beschrijven. Het boek deed me ook de hele tijd denken aan andere boeken, waarin de obsessie van een (oudere) man voor een (jonger) meisje het onderwerp was: vooral Dood meisje van Geerten Meijsing en misschien wel Het jaar van de kreeft van Claus. Maar de verwijzingen waren niet zodanig dat het "leuk" was op een post-moderne manier.

Arjen Fortuin had het in de NRC over twee Thoméses die samenkwamen in dit boek. Ik geloof dat ik toch de voorkeur geef aan de eerste 'oude', serieuze Thomése die Het zesde bedrijf schreef.

Gerelateerd
Gelezen: P.F. Thomése - Schaduwkind
Gelezen: Thomése en Chabon
Achterstand gelezen boeken

Drie keer webcare

Drie voorbeelden van webcare, die toevallig alledrie met lezen te maken hebben. Twee keer een uitgeverij die actief reageert en een keer een communicatiemedewerkster van een minister.

Laat ons weten wat je ervan vindt
Ik twitter en blog regelmatig over wat ik lees en gelezen heb. Zaterdagavond twitterde ik dat ik offline ging om de nieuwe Thomése te lezen. Tot mijn verbazing reageerde Uitgeverij Contact daar op:

Laat ons ns wetwn wat je ervan vindt! RT @Ingmario: Off line nu, de nieuwe Thomése lezen. Ik ben benieuwd... http://bit.ly/aFohUx

Dat was de eerste keer dat ik op deze manier door een uitgeverij aangeschreven werd.

De vertaling is verschenen

Een paar dagen eerder, afgelopen donderdag, kreeg ik een email van een medewerkster van Uitgeverij Nieuwezijds. Ze schreef dat ze via Google op mijn blog-post over The Checklist Manifesto van Atul Gawande was gestuit en dat vorige week de Nederlandse vertaling van het boek was verschenen. Of ik mijn volgers daar op wilde wijzen? Ze sloot af met de zin:
"Moch u overigens een exemplaar van Het checklist-manifest willen ontvangen, dan hoor ik dat graag."
Ik heb nog gevraagd of ze bedoelde dat ze me het boek "zomaar" wilde opsturen en dat bleek ze inderdaad te bedoelen. Vandaag of morgen ligt het boek in mijn brievenbus.
Dat is toch mooi?

De minister leest wel boeken
Gisteren schreef ik over de Vlaamse minister van Natuur en Cultuur dat zij in een interview met Ter Zake zich niet kon herinneren welk boek ze als laatste gelezen had. Een paar uur nadat mijn blog verschenen was, reageerde Brigitte Borgmans dat ik het interview toch maar eens goed moest bekijken, omdat minister Schauvliege helemaal niets zegt over boeken lezen. "Ze leest wel degelijk boeken, vroeger al en nu ook."
Mevrouw Borgmans blijkt een medewerkster van de "Cel Communicatie" van de minister te zijn. Dat maakt haar reactie toch wel opvallend. Vanmorgen heb ik haar daarom een e-mail gestuurd met de vraag of deze vorm van webcare een van de taken van haar "cel" is. En ik heb gevraagd of het gebruikelijk is dat de communicatie-medewerkers van de Vlaamse ministers dit doen, of dat zij een uitzondering vormt. Helaas heb ik nog geen antwoord ontvangen.
Wordt misschien vervolgd.

Gerelateerd
Doxis ziet 't even niet zo helder
#4 en #5 Rss en webcare
Geboren in de 20ste eeuw

Gelezen: P.F. Thomése - Schaduwkind

Hier past alleen stilte.

Gelezen: Thomése en Chabon

Bij Thomése weet ik nog altijd niet of er meer is dan taal in zijn romans. Het verhaal van Vladiwostok is (net als in J. Kessels, the novel) volledig over the top. De belevenissen van een aankomend, veelbelovend politicus en zijn 'spin docter' zijn, in mijn ogen volstrekt ongeloofwaardig. Thomése spot wat met de leegheid van de politieke mannetjesmakerij en gooit er een beetje menselijk leed in de vorm van ongewenste kinderloosheid dorheen. Dat is allemaal niet zo spannend, maar de manier waarop Thomése de gedachtengangen van de twee mannelijke hoofdfiguren beschrijft, maken veel goed, maar niet genoeg: ***
In 1944 is Sherlock Holmes 89 en houdt hij bijen in een klein dorpje buiten Londen. The final solution is het laatste raadsel dat de beroemde speurneus op zal lossen: Wie heeft de papegaai Bruno gestolen van een zwijgend Joods jongetje dat uit Duitsland is gevlucht? Dat er bij die diefstal iemand vermoord is, is voor Holmes slechts bijzaak.
Chabon verbindt in deze novelle van amper 125 pagina's de 19e eeuw, met Indiase immigranten op het Engelse platteland en de Endlösing op een heel mooie, intelligente manier met elkaar. En uiteraard vind ik het intertekstuele spel prachtig. Alleen jammer dat hij het nodig vond, de oplossing in de laatste alinea volledig uit te spellen: ****

(Geschreven in een gehucht van drie straten in de Ardennen, op de laptop van mijn neefje)

Achterstand gelezen boeken

Ik loop een paar boeken achter, dus even een paar dingen embed-en:
Raarste zin uit dit boek:

I now have an erection that is probably tall enough to ride some of the scarier rides at Great America without a parent.

Ook als je niet van 'comic books' of Superman houdt, is het een heel mooi boek.

Hier vind je meer informatie over Etta Palm en hier een interview met Thomése over het boek.