Webcare of webdefense?

Een dikke week geleden schreef ik over drie vormen van webcare. Ik moet daar toch even op terug komen, omdat Christian bij nader inzien toch gelijk bleek te hebben.

Uitgeverij Contact en Thomése
Vorige week schreef ik dat Uitgeverij Contact mij via Twitter vroeg om te laten weten wat ik vond van het nieuwe boek van Thomése. Afgelopen zaterdag had ik het boek uit en verscheen hier mijn leesverslag, waarna ik nog een aparte tweet naar de uitgeverij stuurde. Helaas heb ik daar helemaal niets meer op gehoord. Dat is alsof iemand in een gesprek vraagt: "Vertel eens verder..." en zich meteen daarna omdraait en wegloopt. Jammer...

De communicatiemedewerkster van Minister Schauvliege
Ik was positief verrast over de communicatiemedewerkster van de Vlaamse minister van Natuur en Cultuur die zich de moeite genomen had om een 'onwaarheid' op deze weblog te corrigeren. Uit nieuwsgierigheid heb ik haar op 26 oktober onderstaande e-mail gestuurd:

Geachte mevrouw Borgmans,

Hartelijk bedankt voor uw reactie op mijn weblog. U hebt helemaal gelijk, de minister zegt niets over het lezen van boeken. Ik heb de passage waarin ik suggereer dat ze niet weet wat het laatste boek is dat ze gelezen heeft doorgestreept. Op die manier blijft de portee van uw opmerking duidelijk.

Ik was trouwens positief verrast door uw reactie en vind het heel goed dat u op deze manier ook op weblogs reageert. Waar ik nu wel nieuwsgierig naar ben, doen jullie dit structureel? Ik bedoel, is het een van de taken van de Cel Communicatie om het Internet in de gaten te houden op teksten over de minister en in voorkomende gevallen te reageren?
En als dat zo is, vormen jullie dan een uitzondering, of gebeurt dit op alle Vlaamse kabinetten op deze manier? (Ik vraag dit vooral omdat ik niet de indruk heb dat men hier op Nederlandse ministeries mee bezig is, ondanks alle heisa rond Ambtenaar 2.0 en zo)

Vriendelijke groeten,

Ingmar Koch

Helaas heb ik nog niet eens een ontvangstbevestiging gekregen. Ook jammer, dus...

Uitgeverij Nieuwezijds
De enige van mijn drie voorbeelden die het echt begrepen lijkt te hebben, is dan toch Uitgeverij Nieuwezijds. Zij stuurden vrijwillig en zonder een echte tegenprestatie te verwachten het boek en reageren ook gewoon op e-mailberichten. Chapeau.

Gerelateerd
Drie keer webcare

Plaatje: Roel Venderbosch

Drie keer webcare

Drie voorbeelden van webcare, die toevallig alledrie met lezen te maken hebben. Twee keer een uitgeverij die actief reageert en een keer een communicatiemedewerkster van een minister.

Laat ons weten wat je ervan vindt
Ik twitter en blog regelmatig over wat ik lees en gelezen heb. Zaterdagavond twitterde ik dat ik offline ging om de nieuwe Thomése te lezen. Tot mijn verbazing reageerde Uitgeverij Contact daar op:

Laat ons ns wetwn wat je ervan vindt! RT @Ingmario: Off line nu, de nieuwe Thomése lezen. Ik ben benieuwd... http://bit.ly/aFohUx

Dat was de eerste keer dat ik op deze manier door een uitgeverij aangeschreven werd.

De vertaling is verschenen

Een paar dagen eerder, afgelopen donderdag, kreeg ik een email van een medewerkster van Uitgeverij Nieuwezijds. Ze schreef dat ze via Google op mijn blog-post over The Checklist Manifesto van Atul Gawande was gestuit en dat vorige week de Nederlandse vertaling van het boek was verschenen. Of ik mijn volgers daar op wilde wijzen? Ze sloot af met de zin:
"Moch u overigens een exemplaar van Het checklist-manifest willen ontvangen, dan hoor ik dat graag."
Ik heb nog gevraagd of ze bedoelde dat ze me het boek "zomaar" wilde opsturen en dat bleek ze inderdaad te bedoelen. Vandaag of morgen ligt het boek in mijn brievenbus.
Dat is toch mooi?

De minister leest wel boeken
Gisteren schreef ik over de Vlaamse minister van Natuur en Cultuur dat zij in een interview met Ter Zake zich niet kon herinneren welk boek ze als laatste gelezen had. Een paar uur nadat mijn blog verschenen was, reageerde Brigitte Borgmans dat ik het interview toch maar eens goed moest bekijken, omdat minister Schauvliege helemaal niets zegt over boeken lezen. "Ze leest wel degelijk boeken, vroeger al en nu ook."
Mevrouw Borgmans blijkt een medewerkster van de "Cel Communicatie" van de minister te zijn. Dat maakt haar reactie toch wel opvallend. Vanmorgen heb ik haar daarom een e-mail gestuurd met de vraag of deze vorm van webcare een van de taken van haar "cel" is. En ik heb gevraagd of het gebruikelijk is dat de communicatie-medewerkers van de Vlaamse ministers dit doen, of dat zij een uitzondering vormt. Helaas heb ik nog geen antwoord ontvangen.
Wordt misschien vervolgd.

Gerelateerd
Doxis ziet 't even niet zo helder
#4 en #5 Rss en webcare
Geboren in de 20ste eeuw

Geboren in de 20ste eeuw?

Zoals ik in mijn vorige bericht al schreef, heb ik een paar Google Alerts ingesteld. Dit levert nu en dan een melding in mijn Google Reader op, maar de logica daarvan is mij niet helemaal duidelijk.
In mijn vorige bericht stonden drie termen waar ik een alert voor ingesteld had, maar alleen mijn eigen naam leverde een melding op. Ik probeer het nu nog maar eens met archiefinspectie en erfgoedinspectie. Verder leverden de alerts een paar tweets op en uiteraard verwijzingen naar de jaarverslagen van de verschillende inspecties.

Tot mijn verbazing verscheen vanmorgen een nieuwe melding voor mijn naam: ik sta als auteur opgenomen in de DBNL, maar ze weten niet of ik geboren ben:


Dus nu begint de echte webcare. Eens kijken hoe ik de redactie van DBNL duidelijk kan maken wanneer ik geboren ben en wat ik geschreven heb...

#4 en #5 Rss en webcare

Ik hou heel erg van RSS. Ik zag bij verschillende deelnemers gemengde berichten erover, maar ik ben uitgesproken vóór (net als weer andere deelnemers, hoor!)

Ik ben een nieuwsverslaafde. Toen er nog geen internet en rss bestond, maar Teletekst de snelste en overzichtelijkste nieuwsbron was, keek ik ook liefst om het uur of er nog iets belangrijks gebeurd was in de wereld. (En tot ergernis van vrouw en kinderen, kan ik geen vakantie zonder krant, bij voorkeur de NRC).
Sinds een paar jaar heet mijn Teletekst Google Reader, waardoor ik in één oogopslag zie wat er 'nieuw' is in de wereld (en daar buiten).
Mijn 'wereld' omvat op dit moment 105 feeds onderverdeeld in verschillende categorieën, van 23-archiefdingen tot Varia. In die laatste groep zitten de sites die ik nergens anders kan thuisbrengen, bijvoorbeeld een weblog van een vriendin over borduren of van een andere vriendin over het adopteren van een kindje uit Bolivia. Verder zitten hier ook de twijfelgevallen, de sites die nog in hun proeftijd zitten: misschien zijn ze interessant zijn om te volgen, maar misschien ook niet.
Ik zie nu trouwens ook dat er sites tussen zitten, waar al weken niets gebeurd is, maar die ik ook niet gemist heb. De Koekjesfabriek bijvoorbeeld. Zo, nu zijn het er nog 104...
Want, bij rss geldt you win some, you lose some... Zo staan er op dit moment twee Twitter Search feeds bij (van #kvan09 en #planetsway), maar die zullen binnenkort wel weer verdwenen zijn. Hoewel...
Een van de mooie dingen van Google Reader (en misschien ook wel van Netvibes, maar dat weet ik niet) is dat de feeds meteen een soort 'online archief' vormen. Je kunt in Reader zoeken in de sites die je volgt. Dat betekent dus dat het toch wel waardevol kan zijn om 'oude' feeds te bewaren.

En, Christian heeft helemaal gelijk, als het echt te veel nieuws is, is er altijd de knop Alles markeren al gelezen. Want als het echt belangrijk is, kom je het ook nog wel via andere media tegen.

iGoogle, Netvibes en Reader
Voordat ik mijn hart verpandde aan Google Reader, heb ik trouwens wat geëxperimenteerd met een 'stand alone' Feedreader en iGoogle. Die stand alone reader was onhandig, omdat ik die niet op het werk kon gebruiken. iGoogle werkt redelijk, zolang je maar een beperkt aantal feeds hebt. Als het er meer dan een stuk of twintig zijn, wordt het zeer onoverzichtelijk. (Overigens gebruik ik iGoogle wel nog, als verzamelplek van allerlei specifieke zoekmachines en als Twitterclient als ik op kantoor ben).
Netvibes heb ik even geprobeerd, maar dat leek functioneel te veel op iGoogle en was dus een soort stap terug vanaf de Google Reader. En daar komt bij dat ik het wel plezierig vind om alles zo veel mogelijk vanuit één account te doen, in dit geval dus mijn Google-account.

Google Reader heeft ook functionaliteiten die ik niet gebruik. Zo kun je items delen met vrienden en kun je categorieën openbaar maken. Misschien heel handig, maar ik zie het niet. Voor het delen van berichten, gebruik ik andere kanalen (waarover later meer).

Webcare
Naar aanleiding van de presentatie van Christian en Albert tijdens de KVAN-studiedagen, heb ik een stel alerts ingesteld bij Google: archiefinspectie, erfgoedinspectie en Ingmar Koch, maar dit heeft de afgelopen weken nog niet veel opgeleverd. (Waarschijnlijk verschijnt deze blog binnenkort in mijn feeds...)
Hoe dan ook, door RSS kan ik rustig slapen, zonder bang te zijn iets te missen...

Kussen
Lezer