Boeken in de toekomst

Chido schreef een tijdje geleden over interstellaire archiefinspecteurs en Jeroen postte het filmpje van IDEO over drie toekomstige boek-concepten. En eergisteren kwam ik via een tweet van Ilse terecht op een bericht over de toekomst van het boek volgens de science-fiction auteurs.

In zijn blogpost beschrijft Ryan Britt de rol en de vorm die boeken spelen in verschillende science fiction boeken, films en televisie-series. Hij stelt bijvoorbeeld vast dat in Star Trek de personages gebruiken van PADD's (Personal Access Display Device, zie het plaatje hierboven). Het aparte is wel, dat de PADD blijkbaar, in tegenstelling tot de iPAD, slechts in staat is een beperkte hoeveelheid informatie, zeg één boek of handleiding, te bevatten. Maar, volgens Britt moet dit gezien worden als een hommage van de Starfleet-mensen aan het boek en een subtiele kritiek op de "do-everything gizmo."
In een van de oude Star Trek-films geeft Spock een echt boek cadeau aan Kirk, omdat die zo van 'antiek' houdt. In Battlestar Gallactica daarentegen leest iedereen nog in fysieke boeken en hier is het geen vorm van nostalgie. Het zijn de enige artefacten van de oude Aarde die niet vernietigd zijn.
Verder verwijst Britt naar een aflevering van Doctor Who: Silence in the Library , die speelt op een planeet die vollledig uit boeken bestaat: The Library.

(Hier kun je de aflevering integraal bekijken)

At the planet’s core is a large index, which serves as a global card catalogue. In the opening scenes, The Doctor explains that all the books in the library are “new editions” and printed for the specific purpose of existing in the library, despite the fact there are high-tech alternatives.

En uiteraard komt Asimov ook nog aan het woord, die in 1989 een gehoor vraagt om zich een apparaat voor te stellen dat:

"Can go anywhere, and is totally portable. Something that can be started and stopped at will along its data stream, allowing the user to access the information in an effective, easy manner. (...) We have this device, it’s called the book.”

Want

Essentially, papers from the Renaissance or Revolutionary War may be seriously faded, but we can still read them. Conversely, the estimated life of a digital storage tape or a hard drive is probably around ten years. Naturally, if cyberspace continues to function, we could keep all of our books stored there forever. But there will always need to be some physical, real world place that the information exists. And if all of those devices fail, and we do fall into some sort of dystopia, then books will still be the most effective way of preserving information.

Gerelateerd:
E-readen of toch maar a-lezen

E-readen of toch maar a-lezen

Afgelopen woensdag schreef 'de meneer van de NRC' over Vestdijk op de e-reader. Ik lees de mening van de krant nooit (de NRC moet mij informeren en de mening van anderen voorschotelen. Zijn eigen mening kan me daarbij gestolen worden, maar ik dwaal af...) en waarschijnlijk zou ik dit commentaar ook niet gelezen hebben, als er in de NRC van afgelopen vrijdag niet drie keer min of meer aan gerefereerd werd.
Allereerst waren er twee ingezonden brieven, die ik een beetje raadselachtig vond. (Een meneer zei dat het feit dat Vestdijk nu niet digitaal te krijgen is, geen probleem is omdat zijn romans over dertig jaar rechtenvrij zijn. Que?)
Maar die brieven zouden niet voldoende zijn geweest om het commentaar op te zoeken. In diezelfde krant beschreef Vincent Icke waarom hij geen e-reader zal kopen. (Wat is het toch jammer dat Icke geen maandelijkse column meer heeft in de NRC. Robbert Dijkgraaf is ook goed, maar Icke was toch altijd net iets verrassender en puntiger... Maar ik dwaal weer af...)

De eerste alinea van het (niet digitaal beschikbare) artikel van Icke luidt:

Een e-book kun je niet zomaar kopen. ’t Is weggegooid geld, want de inhoud ervan is alleen leesbaar op een e-reader: dat is een computer die dient als schakel tussen de hersenen van een mens en het gegevensbestand van het e-book. Die tussenkomst maakt dat het volstrekt onjuist is om een e-book te beschouwen als ‘gewoon’ een handzamer versie van een papieren boek. Het gaat mij daarbij niet om oppervlakkige dingen als gewicht, batterijen of stekkers, maar om een veel diepgaander en gevaarlijker zaak: namelijk dat de onvermijdelijke tussenkomst van e-reader en software grote macht geeft aan degenen die de e-spullen in de handel brengen.

Ik ben geen fanatieke voor- of tegenstander van e-readers en e-books, maar kijk voorlopig toch nog even de kat uit de boom. Verschillende argumenten strijden daarbij om voorrang:
Allereerst ben ik te zuinig. Ik vind het zonde om zeg €150 tot €200,- uit te geven aan een machine om iets te kunnen lezen. Voor dat bedrag kan ik minstens tien of twintig a-boeken kopen!
Daarnaast ben ik ook bang voor de duurzame toegankelijkheid van e-books. Als ik geen al te gekke dingen doe, kan ik mijn a-boeken lezen waar en wanneer het mij uitkomt: nu, volgende week, maar ook nog over vijfentwintig jaar. Terwijl ik bij een e-book afhankelijk ben van hardware (iRex, de maker van iLiad ging eind juni failliet), software, DRM en terughaal-acties.
En als ik dan ook nog eens lees dat het (legale) aanbod Nederlandstalige e-literatuur voorlopig toch wel heel beperkt is (782 titels bij Bol.com), dan denk ik met wellust aan de enorme hoeveelheid a-boeken die te krijgen zijn bij De Slegte, De Tribune en Boekwinkeltjes.

Begrijp me niet verkeerd, ik lees veel digitale teksten en ben het met Icke eens: computers zijn fantastisch en ik onderken de voordelen van e-readers ook wel (doorzoekbaar, licht gewicht etc) maar voorlopig blijf ik nog vooral a-boeken lezen.

Foto: Britanglishman