De toekomst van stereoscopie

Ik weet niet meer hoe ik er bij kwam, maar dit artikel in The Atlantic uit 1859 over de mogelijke gevolgen van stereoscopie is fascinerend. Ik heb een paar passages onderstreept:

What is to come of the stereoscope and the photograph we are almost afraid to guess, lest we should seem extravagant. But, premising that we are to give a colored stereoscopic mental view of their prospects, we will venture on a few glimpses at a conceivable, if not a possible future.
Form is henceforth divorced from matter. In fact, matter as a visible object is of no great use any longer, except as the mould on which form is shaped. Give us a few negatives of a thing worth seeing, taken from different points of view, and that is all we want of it. Pull it down or burn it up, if you please. We must, perhaps, sacrifice some luxury in the loss of color; but form and light and shade are the great things, and even color can be added, and perhaps by and by may be got direct from Nature.
There is only one Coliseum or Pantheon; but how many millions of potential negatives have they shed,—representatives of billions of pictures,—since they were erected! Matter in large masses must always be fixed and dear; form is cheap and transportable. We have got the fruit of creation now, and need not trouble ourselves with the core. Every conceivable object of Nature and Art will soon scale off its surface for us. Men will hunt all curious, beautiful, grand objects, as they hunt the cattle in South America, for their skins, and leave the carcasses as of little worth.
The consequence of this will soon be such an enormous collection of forms that they will have to be classified and arranged in vast libraries, as books are now. The time will come when a man who wishes to see any object, natural or artificial, will go to the Imperial, National, or City Stereographic Library and call for its skin or form, as he would for a book at any common library. We do now distinctly propose the creation of a comprehensive and systematic stereographic library, where all men can find the special forms they particularly desire to see as artists, or as scholars, or as mechhnics, or in any other capacity. Already a workman has been travelling about the country with stereographic views of furniture, showing his employer's patterns in this way, and taking orders for them. This is a mere hint of what is coming before long.

 Het liep allemaal anders, maar het is wel heel herkenbaar hè.

Gerelateerd
Authenticiteit
The Internet Archive gaat boeken bewaren

Plaatje: Stereoscoop

De informatiemaatschappij van 2023 #info2023

Gisteren was ik bij De informatiemaatschappij van 2023, het ondertussen bijna traditionele "feestje" van het lectoraat Digital Archiving van Geert-Jan van Bussel. Heb je iets gemist, als je er niet bij was? Hmm, moeilijke vraag. Ik ben geneigd om "Ja en nee" te antwoorden.
Op het programma stonden zes sprekers en een afsluitend debat. De zes sprekers waren heel divers en waren alle zes goede sprekers. Niemand stotterde, niemand las te volle sheets voor, iedereen gebruikte plaatjes en filmpjes en ze waren alle zes ook wel humoristisch op sommige momenten.
Waarom ik toch niet enthousiast kan zeggen dat je er geweest had moeten zijn, ligt een beetje aan wat die mensen vertelden. De opdracht die Van Bussel aan zijn sprekers had meegegeven was om te beschrijven hoe de informatiemaatschappij er over 10 jaar uit zou zien. (Ik geloof dat hij zelfs de titels van de presentaties had "voorgeschreven"). Maar eigenlijk beschreven de meeste sprekers de wereld van nu en extrapoleerden ze - een beetje - naar hoe het er over tien jaar uit zou kunnen zien.
En daarbij moest ik denken aan een passage uit de sectoranalyses van de Raad voor Cultuur van een tijdje geleden (en dat was een citaat uit de Coachingskalender 2011):

Mensen overschatten wat er in de komende drie jaar zal veranderen en onderschatten wat er in de komende tien jaar zal veranderen.

Terwijl verschillende sprekers dit impliciet aangaven door tien terug in de tijd te gaan om aan te geven dat er heel veel verandert in tien jaar, was er eigenlijk niemand die het aandurfde om iets radicaal anders te schetsen dan we nu al zien gebeuren.
Laat me aan de hand van de eerste drie sprekers uitleggen wat ik bedoel.
Michiel Schwarz heeft samen met Joost Elffers een manifest geschreven over Sustainism. Niemand weet precies wat het is, maar het gebeurt nu en het is de opvolging van het modernisme. Iets met driehoeken, delen is het nieuwe hebben en lokalisme. En dat zal over tien jaar allemaal nog belangrijker zijn.

Lokke Moerel werkt oa als informatiebeveiliging en privacy-jurist bij een van de grote Amsterdamse Zuidas-advocatenbureau en is hoogleraar Global ICT law. Zij wilde eigenlijk te veel vertellen waardoor ze misschien wel te weinig vertelde. Ze raakte even de privacy-richtlijnen van de EU aan, maar ook niet meer dan dat. Ze sprak heel even over de cookiewetgeving.
Ze memoreerde een interessante Amerikaanse zaak, waarbij een vrouw haar arts aanklaagde wegens "lekken." Vlak nadat ze bij hem was geweest en met hem het gebruik van een bepaald medicijn had besproken, kreeg ze van de producent van precies dat medicijn een reclamefolder in de bus! Uiteindelijk bleek dat de arts niet gelekt had, maar dat de medicijnenfabrikant met behulp van profiling en data-analyse tot de conclusie was gekomen dat deze vrouw wel eens tot de risicogroep voor deze specifieke ziekte kon behoren. Creepy, maar het speelt in het hier en nu.
Vergelijk dat eens met Corpus delicti van Juli Zeh, waarin een wereld wordt beschreven waarin de overheid van op afstand de gezondheid en leefwijze van alle burgers in de gaten houdt. Door alle lifelogging-apparaten is niet eens zo ondenkbaar dat dit in 2023 mogelijk is. Maar wat betekent dat voor het zelfbeschikkingsrecht van volwassen burgers?
Een ander onderwerp dat zij, maar ook Schwarz en later Theo Huibers kort aanstipten is de zogenaamde "technologische singulariteit"
Toevallig stond gisteren in de NRC een ingezonden stuk van René Munnik naar aanleiding van de tv-serie Real humans. Een citaat:

Hoofdpersoon Hans krijgt bij de beeldschone huishoud-hubot Anita de software voor enkele erotische functionaliteiten meegeleverd. Stel dat hij die installeerde en door zijn vrouw met Anita in bed werd betrapt. Hoe zou hij zich dan moeten voelen? Zou hij zich moeten schamen vanwege de zelfvernedering, zoals een man die stoeit met een opblaaspop? Of zou hij zich schuldig moeten voelen voor zijn ontrouw omdat hij overspel pleegt?Bij de hubots uit Real Humans wordt dat bijna onbeslisbaar en denk je eerder aan overspel. Maar kun je wel vreemdgaan met een apparaat? Dergelijke vragen roept de serie op, doordat een situatie wordt verbeeld die herkenbaar is, maar waarin de grens tussen mens en machine sterk vervaagd is. Zodoende houdt Real Humans de technocultuur een spiegel voor. Want hubots bestaan weliswaar (nog) niet, maar die vervaging is er al wel.

Ik heb ook geen idee of dit over tien jaar al realiteit is, maar vanuit ethisch en juridisch perspectief zou ik denken dat je wel 40 minuten kunt volpraten over de consequenties van het samensmelten van mens en machine.

Menno Thijssen kreeg veertig minuten de kans om uit te leggen dat het onderwijs met allerlei nieuwe apps en tablets op een nieuwe manier kon gaan lesgeven. Helaas kwam hij ook niet veel verder dan het beschrijven van de programmaatjes die zijn bedrijfje nu maakt of wil maken. Hoe ziet het er dan uit op zo'n basisschool in 2023? Wat wordt de rol van docenten? Dat is wat ik eigenlijk interessanter vind. In die zin waren de Top Technology Trends in het onderwijs die Steven Ronsijn tijdens Informatie aan Zee presenteerde visionairder.

Maar goed, als deze zes mensen deze presentaties niet hadden gegeven, had ik waarschijnlijk weer niet alle verbanden gelegd tussen dingen die ik al wist.

Aan het eind van de dag kregen alle deelnemers een kloeke congresbundel, waarin van de meeste sprekers en nog een stel niet-sprekers een artikel staat. Ik heb er nog nauwelijks iets uit gelezen, dus kan daar niets over zeggen.
Maar, de afwezigen hadden sowieso ongelijk, omdat er heel veel interessante mensen in het gehoor zaten. Het was wat dat betreft een geslaagde bijpraat-bijeenkomst. Voor mij nog aparter, omdat iemand zich speciaal aan mij kwam voorstellen, om me te zeggen dat hij dit weblog zo graag las en hoopte dat ik nog veel en vaak bleef publiceren. Heel bijzonder, bedankt Ton.

Dus overall: Geert-Jan het was een geslaagde dag. Dank je.

Gerelateerd
Corpus delicti - Juli Zeh
Sectoranalyse Raad voor Cultuur: archivaris = Calimero
Hoe de supermarkt weet wat je nodig hebt
Ik was aan zee #iaz2013
"Vergeten, hoe zou ik jou kunnen vergeten" Over Europese privacy

De techniek van de toekomst

De toekomstige technische ontwikkelingen in beeld gebracht.
Het plaatje hierboven is maar een ruwe indruk, de website van Envisioning Technology is nog veel mooier. Daar worden ook alle ontwikkelingen verder uitgelegd, bijvoorbeeld Procedural Storytelling (2020), Invitro Meat (na 2020, zie ook dit filmpje en lees ook Oryx and Crake), Retinal Screens (na 2030) en telepresence (na 2020).

We gaan bijzondere tijden tegemoet.

Gerelateerd
Boeken in de toekomst
Data deluge, data visualisatie en archieven
Infopocalypse, kent u dat?

Boeken in de toekomst

Chido schreef een tijdje geleden over interstellaire archiefinspecteurs en Jeroen postte het filmpje van IDEO over drie toekomstige boek-concepten. En eergisteren kwam ik via een tweet van Ilse terecht op een bericht over de toekomst van het boek volgens de science-fiction auteurs.

In zijn blogpost beschrijft Ryan Britt de rol en de vorm die boeken spelen in verschillende science fiction boeken, films en televisie-series. Hij stelt bijvoorbeeld vast dat in Star Trek de personages gebruiken van PADD's (Personal Access Display Device, zie het plaatje hierboven). Het aparte is wel, dat de PADD blijkbaar, in tegenstelling tot de iPAD, slechts in staat is een beperkte hoeveelheid informatie, zeg één boek of handleiding, te bevatten. Maar, volgens Britt moet dit gezien worden als een hommage van de Starfleet-mensen aan het boek en een subtiele kritiek op de "do-everything gizmo."
In een van de oude Star Trek-films geeft Spock een echt boek cadeau aan Kirk, omdat die zo van 'antiek' houdt. In Battlestar Gallactica daarentegen leest iedereen nog in fysieke boeken en hier is het geen vorm van nostalgie. Het zijn de enige artefacten van de oude Aarde die niet vernietigd zijn.
Verder verwijst Britt naar een aflevering van Doctor Who: Silence in the Library , die speelt op een planeet die vollledig uit boeken bestaat: The Library.

(Hier kun je de aflevering integraal bekijken)

At the planet’s core is a large index, which serves as a global card catalogue. In the opening scenes, The Doctor explains that all the books in the library are “new editions” and printed for the specific purpose of existing in the library, despite the fact there are high-tech alternatives.

En uiteraard komt Asimov ook nog aan het woord, die in 1989 een gehoor vraagt om zich een apparaat voor te stellen dat:

"Can go anywhere, and is totally portable. Something that can be started and stopped at will along its data stream, allowing the user to access the information in an effective, easy manner. (...) We have this device, it’s called the book.”

Want

Essentially, papers from the Renaissance or Revolutionary War may be seriously faded, but we can still read them. Conversely, the estimated life of a digital storage tape or a hard drive is probably around ten years. Naturally, if cyberspace continues to function, we could keep all of our books stored there forever. But there will always need to be some physical, real world place that the information exists. And if all of those devices fail, and we do fall into some sort of dystopia, then books will still be the most effective way of preserving information.

Gerelateerd:
E-readen of toch maar a-lezen

Archieven 2025

Vanmiddag bladerde ik weer eens door Het boek van bewaring dat onder redactie van Peter Wisse in 1996 verscheen. Mijn oog viel op het artikel Archieven 2025 van Theo Thiadens (p.171-183). Thiadens probeert vanuit 1995 te beschrijven hoe de wereld er dertig jaar later, in 2025, uitziet. We zijn dit jaar precies halverwege, dus het is wel interessant om te bekijken hoeveel van zijn verwachtingen al uitgekomen zijn of waarschijnlijk nooit uit zullen komen.
Het opvallendste is waarschijnlijk dat heel veel van de dingen die Thiadens in 2025 verwacht, nu al realiteit zijn. De eerste alinea leek in 1996 misschien wel heel ver gezocht, maar is nu toch al redelijk realiteit (zelfs "welke" wordt al op deze manier gebruikt...):

Zittend in mijn InformatieTechnologie-fauteuil met zicht op mijn tuin heb ik net mijn boodschappen gedaan. De nota hiervoor wordt via mijn lopende rekening bij de ABP bank (...) voldaan. Snel heb ik vervolgens daarna even de regiocommunicatie ten aanzien van weer, veiligheid en milieu doorgenomen en nu ben ik met een aantal vrienden aan het videobridge. Vanmiddag ga ik, zoals ik dat al sinds 1995 doe, wandelen in de Kaapse bossen en vanavond volgen we samen de eerste uitvoering van Medea in het Sydney Opera House op Intervideoner, een dienst, welke rond 2012 telefonie, huiscomputerspellen en televisie/video en radio heeft vervangen. (p.171-172)

Maar deze passage is alweer wat minder geslaagd, al zitten er 'ware' elementen in:

Begin 2005 bevonden de overheden zich dan ook in een situatie, waarin het bestuur was teruggeworpen op de echte overheidstaken, voorzien was van up to date infrastructuren en toepassingen en geconfronteerd werd met een samenleving die open en snel met haar wilde communiceren. De democratie kwam interactief door op kanaal 3 in de huiskamers van de burgers, waar kanaal 1 het amusementskanaal was, kanaal 2 de actualiteiten, kanaal 4 volgens één of andere constructie toch de KNVB en in kanaal 5 tot en met kanaal 100 werd voorzien door organisaties in de EEG en buitenlandse communicatiebedrijven. Alle kanalen waren voorzien van interactieve mogelijkheden. Het begrip zender bestond niet meer; het begrip communicatiebedrijf was ervoor in de plaats gekomen. (p. 177)

En wat zegt hij nu over archieven? Niet zo heel veel:

Inzet van informatietechnologie zal impact hebben op de wijze van toegang tot deze registraties, de snelheid van toegang ertoe, de wijze en plaats van opslag, het gebruik en ook op de onderlinge relaties tussen de registraties. 

(...)

Het verschil tussen statisch en dynamisch archief is voltooid verleden tijd. Organisaties bouwen een on-line geheugen op, dat steeds gebruikt wordt bij verdere besluitvorming. (p.183)

 Voorspellen blijft moeilijk, zeker als het over de toekomst gaat...