Trailmeme: wandelen door webpagina's

Via The incredible adventure starts here van Frank Meeuwsen kwam ik vandaag Trailmeme tegen.

Het idee is dat je een verhaal vertelt door relevante webpagina's achter elkaar te zetten en aan elkaar te relateren. Zie bijvoorbeeld deze "wandeling" door de Amerikaanse burgeroorlog.
Ik heb er vanmiddag een uurtje met zitten spelen, door te kijken of ik het zakje van mijn presentatie van de KVAN-dagen er in op kon nemen.
Trailmeme is niet erg gebruiksvriendelijk en is ook niet bedoeld voor wat ik er mee aan het doen was.
Maar...
Ik denk wel dat we meer aan dit soort applicaties moeten denken als we 2.0-uitingen willen of moeten archiveren in plaats van alles te downloaden in 'ouderwetse' en statische dms/rma-applicaties.

Komende weken ga ik hier eens verder mee spelen, zodat ik in januari bij de SOD-Zuid iets te vertellen heb...

Gerelateerd:
Het nieuwe archiveren
Zakken vullen: het web in een tasje
Managing the Crowd - Steve Bailey

Kleine mensen

Vandaag een bijzondere foto op de achterkant van de NRC naar aanleiding van het verschijnen van het boek Big Bad City van Slinkachu. Het boek wordt morgen in Pakhuis De Zwijger gepresenteerd tijdens een Banksy-party (pdf) en overmorgen zal Slinkachu aanwezig zijn in het American Book Center in Amsterdam.

Zie ook zijn weblog Little People.

Een wethouder antwoordt via Youtube

Ik vind het een beetje zot eigenlijk, een wethouder die een vraag over de gezondheidsrisico's van het houden van schapen op kinderboerderijen beantwoordt met een filmpje waarin hij schapen op een kinderboerderij aait.

Wat nou als de vraag zou zijn geweest naar de gezondheidsrisico's die verbonden zijn aan een bezoek aan Angels Escort (site is nsfw) in Hoorn?

Wat het trouwens nog gekker maakt, is dat de wethouder in Binnenlands Bestuur zegt:

De vraag, of het aaien van schapen op de kinderboerderij veilig is, werd door het college op schrift beantwoord, zoals gebruikelijk. Ter ondersteuning echter, nam de CDA-wethouder ook nog een YouTube filmpje op: ‘Film kan nu nog niet officieel worden ingeboekt, vandaar dat het antwoord ook schriftelijk moest komen, maar wellicht verandert dat in de toekomst.’
(...)
'Essentieel bij de afweging te YouTuben, is de vraag of het beeld de boodschap ondersteunt. Formeel voegt het niks toe, want de raad ontvangt het antwoord per digitale post, maar ter ondersteuning is het een heel goed middel om de boodschap over te brengen’, zo zegt Pijl

Maar op de website van gemeente Hoorn verwijst onder Antwoorden artikel 43 vragen de tekst Tonnaer - Schapen op kinderboerderijen op dit moment naar een url (http://hoorn.nl/Smartsite.shtml?id=81060) die redirect naar bovenstaand YouTube-filmpje. Waar is dat schriftelijk antwoord dan?

En laten we nu eens uit een heel ander perspectief kijken.
Vorige week attendeerde iemand me op het artikel Webloggende politici en bestuurders van Aline Klingenberg. Het is al een jaar of vijf oud, dus Youtube en Twitter worden er niet in genoemd, maar ik denk dat wat zij zegt redelijk 'universeel' is.
Klingenberg schrijft:

Stel dat een bezoeker van een weblog om bestuurlijke informatie vraagt, die te maken heeft met de publieke taak die de webloggende bestuurder uitoefent en die in documenten is neergelegd, en deze verzoeker geeft aan dat hij graag via het weblog antwoord wil op zijn vraag. Art. 2:15 Awb geeft aan dat een bericht elektronisch naar een bestuursorgaan kan worden verzonden voor zover het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat deze weg is geopend. Een burgemeester die een weblog opent en daarop de mogelijkheid creëert voor bezoekers om te reageren en zelf ook ingaat op vragen die bezoekers stellen, maakt mijns inziens ex art. 2:15 Awb kenbaar dat het mogelijk is om via de elektronische weg te communiceren en vragen te stellen.
Verzoeken om informatie die via deze weg bij het bestuursorgaan binnenkomen, moeten dan ook door de bestuurder in behandeling worden genomen. Het antwoord van de bestuurder is dan een beslissing in de zin van art. 5 Wob, die onder het besluitbegrip van de Awb valt en waartegen bezwaar en beroep open staat. En als het een verzoek betreft dat niet onder de taak van het bestuursorgaan valt, zal deze het verzoek om informatie op grond van art. 4 Wob moeten doorsturen naar het wel bevoegde bestuursorgaan.

Betekent dit dat ik via het reactieformulier van Youtube de gemeente Hoorn om informatie kan vragen?
Het betekent in ieder geval, denk ik, dat ik via Twitter een WOB-verzoek kan indienen bij Buitenlandse Zaken, of bij Verkeer en Waterstaat. De huidige minister van Buitenlandse Zaken reageert regelmatig op tweets en in het profiel van VenW staat expliciet "WOB-verzoeken" genoemd.
Sterker nog, het lijkt er op dat ik ieder informatieverzoek (ongeacht of het onder de bevoegdheid van VenW of BuZa valt) via een van deze twee adressen kan indienen. Zij hebben dan de plicht om het verzoek doorsturen naar het juiste bestuursorgaan.
(En ze moeten een boete betalen als ze niet snel genoeg reageren. Dus...)

Archiefvisie 2.0 revisited

Vandaag precies zes weken geleden is OCW op LinkedIn begonnen met de discussie over de nieuwe Archiefvisie en volgende week vindt de eerste openbaar toegankelijke discussiebijeenkomst plaats. (Er schijnen ook nog 'besloten' expertmeetings plaats te vinden, maar ik heb nog van geen expert gehoord dat hij of zij daarvoor uitgenodigd is.)
Bij de start van de discussie schreef ik: "Ik kan niet wachten..." In het begin heb ik ook enkele bijdragen geleverd, maar meteen daarna ging ik op vakantie en twee weken off-line. De afgelopen weken heb ik geprobeerd een en ander bij te lezen en ik heb er zeer gemengde gevoelens over.

Aan de ene kant vind ik het nog altijd heel goed dat het ministerie op deze manier probeert meer (en andere?) mensen te betrekken bij de discussie. Maar ik vraag me wel af of het medium en de vorm geslaagd zijn.
OCW heeft er bewust voor gekozen om een discussie-groep via LinkedIn te starten:

Als moderator van de online discussie over een nieuwe Archiefvisie van het ministerie van OCW kan ik jullie melden dat er bewust voor gekozen is om deze discussie op een 'eigen' forum te voeren via Linkedin. Ten eerste worden de communities en fora die al bestaan door anderen beheerd en gemodereerd, wat de mogelijkheid om een eigen gezicht te geven aan de discussie beperkt, in tooling, moderatiemogelijkheden en 'smoel'. Ten tweede is bewust gekozen voor Linkedin, omdat de verwachting is dat dit zeer omvangrijke netwerk een bredere doelgroep kan aanspreken (vgl. het onderzoek indertijd naar Archief2.0 en BREED; daar zijn specifieke doelgroepen aan verbonden. Er wordt deelname verwacht (en inmiddels gesignaleerd) binnen en buiten de sector, verschillende hierarchische lagen, ambtenaren/niet-ambtenaren, bedrijven/zzp-ers, archivarissen en DIVers noem maar op. Daarom is er geen ballotage en is ook toegankelijkheid van de discussie zo groot mogelijk gehouden.

Aan deze keuze zitten echter enkele nadelen, waarvan Christian de belangrijkste genoemd heeft: weer nieuwe plek die je in de gaten moet houden. Grootste manco van LinkedIn daarbij is dat er geen rss-feed op de discussies bestaat. Voor mensen die hun informatievoorziening steeds meer inrichten rond Twitter en rss-readers is dat een groot gemis. Ja natuurlijk, ik kan me abonneren op discussies, zodat ik van iedere bijdrage een e-mail krijg, maar ik wil mijn mailbox eigenlijk vrijwaren van dit soort 'leesvoer.' Daar heb ik Google Reader voor.
Ander minpunt, en dat heeft minder met LinkedIn te maken, is dat er vier discussies tegelijkertijd zijn gestart. Dat is wat veel om bij te houden. Misschien was het verstandiger geweest om de verschillende thema's met twee weken er tussen te lanceren, zodat de energie wat meer gefocust werd.
Een derde punt, dat misschien met het voorgaande samenhangt, is dat de "discussie" alle kanten opgaat. Ik heb de indruk dat er maar weinig lijn in de reacties te zien is. Eric Burger probeert wel regelmatig een soort samenvatting te maken en vragen verder uit te diepen, maar dat lijkt niet erg te helpen.
Tenslotte ben ik heel erg benieuwd wat we straks in de definitieve visie zullen terug zien van de reacties op LinkedIn en de IRL-discussies op 6 en 12 oktober.

Ik zal de bijeenkomst op 12 oktober in Eindhoven bijwonen, dus waarschijnlijk 13 oktober meer hierover...

Gerelateerd: Archiefvisie 2.0

De Turing-test

Afgelopen vrijdag schreef Christian over een presentatie die hij gaat geven over Chatten met het BHIC. Bovenstaande dia uit zijn presentatie, deed me uiteraard denken aan de beroemde Turing-test.
Alan Turing stelde in 1950 dat computers "konden denken" wanneer het bij communicatie via een toetsenbord en beeldscherm niet duidelijk zou zijn of de reacties werden gegeven door een mens of een computer dinges. Turing verwachtte dat dit rond het jaar 2000 zo ver zou zijn.
Toevalligerwijs verscheen dit weekend een uitgebreid artikel van Bennie Mols over zin en onzin van deze test. Hij beschrijft daarin onder andere de conversatie die hij voerde met een van de meest geavanceerde antwoord-computers: Ramona 4.0.  Ze bakt er nog niet zo veel van. Ik krijg Ramona trouwens niet eens aan het praten, maar ik heb nog niet achterhaald of dat misschien aan het gebruik van Chrome ligt.
In het artikel van Mols wordt trouwens betoogd dat de Turing-test achterhaald is, omdat het onzinnig is om een computer met een mens te vergelijken. Professor van Harmelen van de VU vindt de test gedateerd:

Hij vergelijkt het met vliegen. Iedereen vindt dat vogels vliegen. Maar iedereen vindt ook dat Boeing 747’s vliegen, terwijl ze dat op een heel andere manier doen. Toch zou geen 747 ooit slagen voor een Turing Test voor vliegen als die net zo gebaseerd was op het imiteren van vogels als de Turing Test gebaseerd is op het imiteren van mensen. Eeuwenlang probeerden mensen te vliegen door vogels na te doen. Dat leverde behalve tragikomische scènes niets op. De mens leerde pas vliegen toen hij ophield de natuur te imiteren, de wetten van de aerodynamica ging begrijpen en vliegtuigen met stijve vleugels ging bouwen.

En professor Van Benthem, van de UvA, zegt:

 “Eigenlijk vind ik het daarom een extreem oninteressante test. Veel interessanter is het verschijnsel dat machine-intelligentie in de afgelopen zestig jaar helemaal geen concurrent is geworden van menselijke intelligentie, maar dat menselijke intelligentie is uitgebreid met machine-intelligentie. De samenwerking tussen mens en machine heeft tot nieuwe gedragsvormen geleid, zoals het gebruik van internet en smartphones. Wat mij betreft is de interessante vraag welke uitbreidingen wel en niet werken; niet of we menselijke intelligentie kunnen simuleren.”

Hoewel de test dus blijkbaar achterhaald is, moest ik wel lachen om dit artikeltje dat ik vanmorgen vond: Human fails Turing test.
Dan doet het BHIC het blijkbaar niet eens zo slecht...

Gelezen: Toby Litt - King Death

De titel van ieder nieuw boek van Toby Litt begint met de volgende letter van het alfabet. Hij begon met Adventures in Capitalism, daarna kwamen Beatniks, Corpsing en Deadkidsongs (zijn beste boek tot nu toe). Ondertussen is hij bij de K van King Death.
Ik twijfel een beetje over de kwaliteiten van dit boek. Ik heb een zwak voor Litt. Zijn bravoure, de alfabet-regel maakte hij meteen bij de verschijning van het eerste boek bekend, bevalt me wel. Ik hou er ook wel van dat hij probeert ieder boek in een ander genre te schrijven (politiethriller, damesliteratuur, sci-fi), zeker als daarbij spelletjes met genre en opmaak gespeeld worden. En het "verhaal" van zijn romans is meestal ook inrigerend.
Waarom nu dan die twijfel? Het verhaal is bijzonder genoeg: Kumiko en Skelton zien dat iemand een mensenhart gooit uit de trein waar zij inzitten en gaan op onderzoek uit. Wie gooide waarom dat hart uit de trein. Terwijl ze dit uitzoeken, lossen ze, min of meer per ongelijk ook nog het raadsel van een verdwenen patholoog op.
De structuur van de roman is apart: de hoofdstukken worden om en om vertelt door Kumiko (vertaald uit het Japans) en Skelton, in een soort dakpan-structuur. Het tweede hoofdstuk sluit in de tijd niet aan op het eerste, maar overlapt het een beetje. Het derde hoofdstuk overlapt het tweede weer en zo verder. Vooral door deze structuur kan Litt sommige informatie verklappen of juist achterhouden. Dat maakt het spannend.
Maar de geloofwaardigheid van het verhaal en de karakters is een beetje het probleem. Een mensenhart herkennen uit een rijdende trein, lijkt me heel onwaarschijnlijk. Zeker als je kunstenaar (Kumiko) en sessie-muzikant (Skelton) bent. En de rest van het boek hangt ook wel erg van toevallige ontmoetingen en ontdekkingen aan elkaar.
Ach, het was aardig om te lezen, maar niet meer dan dat.

Tenslotte nog een citaat voor de collectie van Hans Waalwijk (zie SAP-Jaarboek 2010, p.80-94)

During one of our trips along to collect patients'medical records, I had an idea. It might be worthwhile having a look at Mrs Fine's file, to see if anyone really had suspected murder. The Clerk down there most of the time was called Jeff Davis - although Nick, and quite a few of the rest of the staff, used his nickname: Jabba. He was quite fat. With al little long-term planning starting to emerge, I began to pay attention to the mechanics of file storage and retrieval. I also tried to become friendly with Jabba - who seemed delighted that someone had finally shown enough interest in his work to ask a question.
'Oh the records here go back to just before the Second World War. You wouldn't believe the stuff we've got here - some of it still fire-damaged from -'
'Thank you, Mr Davis,' said Wally. 'But we must be going.'
Once we were out of earshot, Wally said, 'If you waste too much time down there, you will be disciplined. Mr. Davis is slightly mad. I think the loneliness drove him mad a long time ago.'
(p.176-177)

Gelezen tussen 14/09/2010 en 22/09/2010

Het nieuwe archiveren

In de IP van september (weer integraal online) schrijft Marleen Pijpelink over de vragen "welke informatie, voortgekomen uit 2.0-hulpmiddelen, komt in aanmerking voor archivering? En hoe wordt dit alles vervolgens gearchiveerd?" Voor een groot deel ben ik het eens met het antwoord op de eerste vraag.

Niet het kanaal bepaalt of informatie archiefwaardig is, maar de inhoud.
(...)
Iets is mijns inziens archiefwaardig wanneer het als informatie is ontstaan uit werkprocessen, taken en/of functies waar een organisatie voor verantwoordelijk is.

Al kun je bij die eerste zin de kanttekening plaatsen, dat het niet kanaal of inhoud maar functie en gebruik zijn die bepalen of iets een archiefstuk is of niet.

Wat ik jammer vind, is dat de antwoorden op de tweede vraag een beetje ouderwets lijken.
Zo pleit Marleen bijvoorbeeld voor een "archiveringsknop" bij wiki's, die blijkbaar bedoeld is om de toevoeging die als 'archief' bestempeld wordt, off-line op te slaan. Maar dat levert toch wat vragen op.
Heb ik er genoeg aan om alleen 'mijn' wijziging op te slaan, of zou ik ook de vorige versie (die ik dus aangepast heb) moeten opslaan?
En wat moet gebeuren als iemand mijn versie weer aanpast, mooet die dan ook gearchiveerd worden?
Een van de voordelen van wiki's is nu juist dat al die wijzigingen bijgehouden worden in de wiki zelf. Dus het is maar de vraag of een 'offline' kopie dan zinvol en nuttig is.

Uitgangspunt lijkt sowieso te zijn dat alle 2.0-archiefstukken gedownload moeten worden, blijkens de verwijzing naar de Web Curator Tool en Gemeenteweb. Maar hoe moet ik me dat voorstellen bij een opmerking van een ambtenaar op een forum tegen inentingen tegen baarmoederhalskanker?

Moeten we niet meer gaan denken aan diensten als Bag the Web of, zoals Steve Bailey aangeeft, Google?

Ik ben het uiteindelijk wel eens met het advies van Marleen:

Ga niet te krampachtig om met het kanaal en de opslaglocatie. Ook al staat het materiaal op verschillende locaties, virtueel kan de aan elkaar gerelateerde informatie nog steeds als één gecontroleerd geheel gearchiveerd worden door middel van metadata.

Maar ik vind het jammer dat ze niet verder uitgewerkt heeft hoe dit ongeveer zou moeten functioneren voor de 'gewone' ambtenaren en archiefprofessionals. Maar, dat is misschien ook wat veel gevraagd voor een 'overzichtsartikel'.

Gerelateerd:
Het archiveren van weblogs
Gemeentelijke richtlijnen 2.0
Is archief wel procesgebonden informatie?
Archiveren 2.0 tijdens KVAN-dagen
Informatiemanagement 2.0: over willen, moeten en kunnen

Googlization of everything

Ik schreef al eerder over Siva Vaidhyanathan en The Googlization of Everything. Het boek verschijnt pas in maart 2011, maar als teaser staat het eerste hoofdstuk sinds een paar dagen integraal online. Het belooft een interessant boek te worden.

 

Over and above these particular ways that Google dominates the nature and function of the World Wide Web, it has a greater, albeit more subtle governance effect. Mostly by example, the company manages to spread the "Google way" of doing things. It executes a sort of soft power over not just the content of the Web but also of users' expectations and habits when dealing with it. Google trains us to think as good Googlers, and it influences other companies to mimic or exceed the core techniques and values of Google. In addition, Google's success at doing what it does enhances and exploits a particular ideology: techno-fundamentalism. This soft-power mode of governance, one that depends so heavily on the blind faith we place in Google, is the subject of the next three chapters.

Hou je tweets weg bij de Library of Congress

Op 10/10/10 begint de Library of Congres met het daadwerkelijk 'archiveren' van alle tweets. De aankondiging hiervan in april van dit jaar bracht nog al wat beroering te weeg. Ik maakte daar toen deze samenvatting van.
Gisteren kwam ik terecht op http://noloc.org/

Het idee is simpel, als je NoLoC koppelt aan je twitter-account, zullen zij er voor zorgen dat iedere tweet met de hashtag #noloc na ongeveer 23 weken vernietigd wordt. Library of Congres neemt namelijk tweets pas na ongeveer 24 weken op in het archief.

How Does #NoLOC Work?
Very simply. Sign in with your Twitter account (click on Login link at the top-right), and approve the use of the NoLOC.org app for your account. Every time you tweet with the hashtag #noloc, our servers will detect that tweet and mark it for automatic deletion in about 23 weeks.

Why 23 Weeks?
According to the agreement between Twitter and the Library of Congress, all tweets that are not deleted within 6 months (24 weeks) of their submission date will be eligible for archival. So, on the 23rd week (give or take a couple of days), your tweet will be deleted by NoLOC.org's servers.

Het gaat NoLoC blijkbaar vooral om de vraag wat real-time is:

We encourage you to think about what “real time” really means. From the moment you press “submit” and send an update to Twitter or Facebook, that would be “Minute Zero.” How many minutes elapse before you would consider that information “stale?” That may depend on the size and frequency of updates of your personal network, or depend on the size and frequency of updates on your friend's personal network. We suggest that the length of “real time” becomes smaller as your personal network grows larger, because your latest update becomes less relevant and effectively buried under all of the other content being stacked into your social news feed.

We can agree that after a number of minutes, hours, or days, that information you provided can be classified as “stale,” as opposed to being “fresh” or in the “real time.” It is the stale data that no longer serves a value to you and your network. It does serve a purpose and provide value, but not to you personally. It provides value to data mining companies with marketing objectives. It can also be used by individuals, companies, government entities, or any future opponents you may face.

Vraag is nu natuurlijk hoe weet ik of het ook echt werkt?

De toekomst van het archief ligt bij Google?

Tijdens de European Conference on Digital Archiving afgelopen april in Geneve gaf Steve Bailey een lezing met als titel In whose hands does the future of digital archiving lie?

Zijn antwoord is ko

Ach weet je wat, lees het maar op Archief 2.0, ik ga toch niet alles dubbel doen!

Inspectierapport Audiovisuele Raadverslagen

Het is een heel verhaal dat de archiefinspecteur van Almere heeft opgesteld over het beheer van de audio-visuele opnamen van de wekelijkse "Politieke Marktplaats" in zijn gemeente. De conclusies liegen er niet om:

Conclusie 1:
De audiovisuele verslagen zijn een mooi eigentijds middel voor de vastlegging van het proces van democratische besluitvorming in de Gemeente Almere ten bate van gebruikers van nu én gebruikers in de (nabije en verre) toekomst.
Conclusie 2:
De audiovisuele verslagen en de bijbehorende gegevens zijn permanent te bewaren archiefbescheiden conform de Archiefwet.
Conclusie 3:
Er is geen sprake van duurzaam archiefbeheer van de audiovisuele raadsverslagen conform wettelijke regels en normen.
Conclusie 4:
Er is op dit moment geen beleidsvorming, er zijn geen gedefinieerde processen en procedures en er zijn geen middelen om het archiefbeheer van de audiovisuele raadsverslagen op het vereiste wettelijke niveau te brengen.

En ik vind het ook heel goed dat Almere het op de site van de VNG heeft gepubliceerd. Maar is het ook een goed inspectierapport? Mwah...
Het gaat me dan niet om de taalkundige missers in de tekst, al ben ik ervan overtuigd dat dit niet bijdraagt aan een krachtige presentatie. (Overigens, de eerste zin van de rapportage komt letterlijk uit de Archiefregeling en is waarschijnlijk een van de lelijkste zinnen uit de Nederlandse archiefwet- en regelgeving.)
Ik betwijfel ook niet de juistheid van de conclusies of aanbevelingen, al vind ik de aanbeveling dat Almere zich aan de wet moet houden een beetje apart. Nee, het gaat me meer om de vraag of de conclusies op de juiste manier onderbouwd wordt. Heeft de inspecteur met de juiste 'bril' naar de juiste punten gekeken?
De taak van de archiefinspecteur wordt in de Archiefwet 1995 omschreven als: "het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens" de Archiefwet.
Mij lijkt dat je dan ook moet toetsen of het beheer voldoet aan de Archiefwet- en regelgeving en niet (in eerste instantie) aan allerlei normen, standaarden en handreikingen die niet in de wet zijn opgenomen, maar waar op zijn hoogst in een toelichting naar verwezen wordt.
Waarom niet 'gewoon' de artikelen uit de Archiefregeling gevolgd? Volgens mij kon dat in dit geval uitstekend:

Er is geen kwaliteitssysteem (artikel 16), er worden lang niet genoeg metadata vastgelegd (artikel 17, 21 en 24), er is geen metagegevensschema (artikel 19), het gekozen bestandsformaat is niet open en maakt gebruik van compressie (artikel 26).
Op die manier wordt conclusie 3 ook veel duidelijker onderbouwd.

Misschien ben ik erg legalistisch, maar we hebben een wet, we moeten van die wet toetsen aan diezelfde wet, laten we dat dan ook maar doen ook!

Pikkatrillaz! 1999-2010

In het kader van de rare, maar stiekem toch leuke muziek even het volgende.
Gisteren heeft Fabrizio (wie kent Sjiek is miech dat niet?) de Pries van 't Limburgs leed gewonnen. Een paar jaar geleden won een andere band uit Maastricht deze prijs: de Pikkatrillaz!
Ze maken (of misschien is het al maakten, want ze stoppen dit jaar) Maastrichtse rap. Of zoals op Wikipedia staat:

De Pikkatrillaz (1999 - 2010) is 'n Limburgstaolege Hip-Hop gróp oet Mestreech, veural bekind vaan de single Volksfigure oet 2007. Ze waore woersjijnelek de ierste die Hip-Hop in 't Limburgs rapde.

Je moet er niet te vaak of te lang naar luisteren, maar nu en dan een nummertje doet soms deugd.

Gelezen: Jef Geeraerts - Gangreen 2 De goede moordenaar

In Gangreen 1 schreef Geeraerts: ‘De periode van 22 april 1959 tot 16 maart 1960 sla ik over. Later misschien zal ik er over schrijven, of misschien niet…’ En Gangreen 2 beschrijft die periode, waarin Geeraerts als officier bij de Belgische para-commando's in Congo belast is met het uit elkaar houden van Lulua en Baluba in Katanga, in het zuiden van Congo.
Het boek is geschreven in dezelfde "buiten-adem-stijl", waarin zinnen niet van elkaar gescheiden worden door punten, maar door komma's en ook in dit boek wordt er uitbundig geneukt (ik kan het niet anders omschrijven). Maar de kern van het boek zijn de beschrijvingen van de "raids" van de para-commando's en die zijn niet mis. De Lulua moorden de Baluba uit en vice versa en de (Belgische) militairen laten zich daarbij ook niet onbetuigd.
De goede moordenaar is een gruwelijk boek. Niet alleen omdat er gruwelijke dingen in beschreven worden, maar omdat het duidelijk maakt dat bijna iedereen tot gruwelijkheden in staat is.
Wat mij wel verwonderde waren de drie post-scripta die Geeraerts aan het boek toegevoegd heeft, waarin hij de bloedbaden van Oradour en My Lai en de Operatie Rode Draak beschrijft. Waarschijnlijk wil Geeraerts laten zien dat het optreden in 1960 geen uitzondering was, maar de meningen zijn daarover blijkbaar verdeeld:

Waarom incorporeert Geeraerts dit in zijn roman? Daniël Van Ryssel (1973) stelde zich dezelfde vraag en kwam tot drie mogelijke redenen. Ofwel gaat het om verontschuldigingen voor de eigen misdaden, ofwel heeft Geeraerts spijt achteraf, ofwel gaat het om “een literair procédé om de zedenmeesters op de splinters in andermans ogen te wijzen.” (Van Ryssel 1973: 41). Welke reden er ook mag achterzitten, Van Ryssel vindt de postscriptums overbodig. Zich verontschuldigen moet Geeraerts niet doen, gedane zaken nemen immers geen keer. Hetzelfde idee gaat op voor de tweede mogelijke reden, als zou Geeraerts spijt hebben. Als het om de derde reden zou gaan, dan geraakt de auteur zelf “hopeloos verward in de kristelijke moraal, die hij afwijst als hij leeft, maar terug binnenhaalt als hij zijn belevenissen herschept om door de goegemeente als de goede moordenaar te worden aangezien. Een hypokriete uiteraard.” (Van Ryssel 1973: 41)
Uit een dissertatie van Katrien Van Gyseghem, die ik met Google vond en die zonder titel staat in de biblioteek van UGent

Gelezen tussen 04/09/2010 en 14/09/2010

Monumentale accounts

Ton schreef er eerder al eens over, uiteraard deed Edwin dat ook, maar hij liep er in de praktijk ook al eens tegen aan toen een lid van Bibliotheek 2.0 overleed.
Deze week kwam ik via de weblog van Steve Bailey over zijn lezing tijdens de ECA-bijeenkomst (waarover later meer) terecht op My Facebook digital legacy. Hierin beschrijft Shirley Williams het beleid van Facebook als het gaat om overleden gebruikers. Er zijn twee mogelijkheden: Facebook verwijdert het account, waardoor alle informatie verdwijnt, of het account wordt een monument (ik denk dat "memorialising" het beste op die manier vertaald kan worden). Uit een "monumentaal-account" wordt wat gevoelig informatie verwijderd en het wordt slechts toegankelijk voor de bestaande groep "vrienden".
Wiliams stelt echter dat in ieder geval de oplossing van Facebook waarschijnlijk niet afdoende is.

When my grandfather died, his worldly goods were divided between his two daughters. My mother got some photographs, letters, and newspaper cuttings, these things were then passed to me, amongst the papers were things he and my grandmother had inherited from previous generations.
(...)
With a memorialised site once all the confirmed friends themselves have died then the information will no longer be available, and certainly not able to be passed from one generation to the next.

Maar wat dan?

Zou Facebook het mogelijk moeten maken dat iemand "curator" wordt van de monumentale accounts, waarbij hij deze functie (of taak of autorisatie, wat je wil) kan overdragen op anderen? Maar wat gebeurt dan als de curator overlijdt voordat hij een opvolger heeft aangewezen? En kunnen we wel van Facebook verwachten dat hij als het "digitaal kerkhof van de wereld" gaat fungeren? Daar was het in den beginne niet voor bedoeld.

Of moet bijvoorbeeld de Library of Congress zich ontfermen over de monumentale accounts, zoals hij zich ook heeft opgeworpen als bewaarplaats voor tweets?

Of is er, zoals Luud stelt, geen verschil tussen analoog en digitaal: als de nabestaanden maar user-id's en wachtwoorden hebben, dan kunnen ze zelf beslissen wat ze ermee willen doen?
Maar hoe geven we die informatie dan door aan de volgende generaties?

Ik ben er nog niet helemaal uit...

Weet iemand trouwens hoe Hyves of LinkedIn hiermee omgaan?

Mijn provinciale laptop

Ach, in vergelijking met 'n vis valt het allemaal wel mee...

Provincie Limburg in het nieuws

Zonder commentaar:
De brief aan Provinciale Staten van 10 september 2010
Artikel in De Limburger van 10 september 2010
Artikel op L1-website van 11 september 2010
Interview met Gedeputeerde Lebens op L1
Artikel in De Telegraaf van 12 september 2010
Artikel in De Volkskrant van 12 september 2010
Artikel Automatiseringsgids 13 september 2010
De reactie van de Limburgse SP van 13 september 2010

Heb ik er nog gemist?

Gelezen: Roberto Saviano - Gomorrha: Reise in das Reich der Camorra

Ik had drie boeken mee naar Duitsland genomen, waarbij ik er rekening mee had gehouden dat ik ze voortijdig uit zou hebben. Het is altijd leuk om op vakantie een nieuw boek te kopen. In Willingen was het plezier gering, zelfs in Meerssen is het boekenaanbod groter. Het enige enigszins respectabele boek waar ik wel mee gezien wilde worden was het boek over de camorra van van Roberto Saviano.
Het kan aan mijn beheersing van het Duits gelegen hebben, of aan de vertaling uit het Italiaans naar het Duits, maar ik vond het een beetje saai. In feite is het boek niet meer dan een redelijk ongestructureerde verzameling van gruwelijke gebeurtenissen en excessen. Het is op zich heel schokkend om te lezen dat het platteland rond Napels gebruikt wordt als een enorme stortplaats, of dat onschuldige omstanders volgens een verknipte logica gemarteld en vermoord worden. Maar waar het Saviano aan ontbreekt is de vaardigheid om er meer van te maken. Het ontbreekt aan verbeelding.
Dit was na Congo, Niets liever dan zwart en Zeitoun het vierde boek dat ik in korte tijd las dat gebaseerd is op "ware gebeurtenissen" en in die drie andere boeken is duidelijk wel sprake van verbeelding, hetzij in de taal, hetzij in de vorm. Zelfs in de echte non-fictie boeken Congo en Zeitoun hebben de auteurs duidelijk op een 'romantische' manier gewerkt. In Gomorrha is dat helemaal niet het geval, terwijl Saviano in interviews wel nadrukkelijk zegt dat het boek een roman is. Het is natuurlijk niet aan mij om te bepalen of een auteur vindt dat hij een roman heeft geschreven, maar in dit geval heb ik sterk de indruk dat Saviano (ietwat naief misschien) hoopte dat de geportretteerden het boek iets minder serieus zouden nemen, omdat het "maar" een roman is.

Gelezen tussen 25/08/2010 en 02/09/2010

Het archiveren van weblogs

Ton de Looijer verwees op BREED afgelopen week naar Approaches to archiving professional blogs hosted in the cloud, de paper van Marieke Guy en Brian Kelly die hoort bij hun lezing tijdens iPRES komende week in Wenen. In het artikel beschrijven Guy en Kelly op welke manier drie verschillende typen weblogs van UKOLN bewaard blijven. Het gaat hierbij om de UK Web Focus Blog van Brian Kelly zelf, de weblog van het afgeronde JISC-PoWR-project en de blog die in 2009 gemaakt was voor de jaarlijkse Institutional Web Management Workshop.
Ieder type weblog wordt op een andere manier bewaard.

UK Web Focus Blog
Periodic rich copies of the UK Web Focus blog are taken and installed on the UKOLN Intranet for use in more detailed analyses of the blog. The backup can also be used to avoid loss of the content in cases of a lack of sustainability to the master copy.
JISC-PoWRA record of the status of a project blog was taken and published. A rich copy of the contents of the blog was held on a Wordpress-blog on the UKOLN Intranet which provides a backup managed within the organisation.
IWMW 2009
A static copy of the IWMW 2009 blog is available on the UKOLN Intranet. The backup can also be used in case of a lack of sustainability to the master copy.

Het mooie van de aanpak van UKOLN is dat ze een checklist (daar is hij weer) gemaakt hebben om te bepalen welke bewaarstrategie bij een weblog past. Deze checklist bevat een stuk of negen stappen, waaronder:

Planning: Preparation for archiving blogs should begin before the blog is launched. A blog policy can held to clarify the purpose of the blog and its intended audience.
Monitoring of technologies used: Information on the technologies used to provide the blog, including blog plugins, configuration options, themes, etc. can be useful if a blog environment has to be recreated.
Auditing: Providing an audit of the size of the blog, numbers of comments, usage of the blog, etc. may be useful in helping to identify the value of a blog and in ensuring that interested parties are aware of how well used the blog was.
Understanding of costs and benefits: The audit should help to inform the decision-making processes regarding the effort which needs to be taken for the selected blog archiving strategy.
Identification and implementation of archiving strategy: The appropriate blog archiving strategy needs to be selected. As illustrated in the case studies this could include "freezing" a blog on the external service, with an organisational backup copy (in a variety of formats) or the continuation of an active blog, with a backup copy of taken in case of unexpected data loss.

Opvallend hierbij is dat Kelly en Guy in het artikel het wel nadrukkelijk hebben over een risico-analyse die sinds 2006 ontwikkeld is om de risico's die kleven aan het gebruik van "third party services", maar dat deze niet als aparte stap in de checklist is opgenomen.

Wat voor mij persoonlijk jammer is, is dat UKOLN consequent gebruik maakt van Wordpress in plaats
van Blogger. De beschreven oplossingen zijn dus niet direct van toepassing op deze weblog.

Aanvulling 13 september 2010, 15:50
Ondertussen heeft Marieke zelf ook geblogd over de paper en haar lezing van volgende week.


Plaatje van Inju

Lezer in de kunst

Al een paar keer over getwitterd: v/h SchrijverDezes verzamelt in Picasa schilderijen van lezende mensen. Heerlijk, al die mooie plaatjes in je RSS-reader.

Gelezen: Rascha Peper - Oefeningen in manhaftigheid

Vier korte verhalen over mannen in 'ongemakkelijke' situaties. Twee verhalen zijn redelijk geslaagd, twee vind ik minder. Het verhaal over de pornograaf en een tekenaar met een variant van het Stendhal-syndroom konden me niet zo bevallen.
Het verhaal over de jonge monnik die stiekem met Hendrik IV gaat kijken naar Constance van Sicilie, waar Hendrik mee moet gaan trouwen, is wel heel goed. En ook het verhaal over de gebochelde zenuwarts die zijn vrouwelijke patiënten misbruikt is in zekere zin spannend.
Met twee uit vier dus drie sterren.


Gelezen tussen 23/08/2010 en 25/08/2010

Lang zal hij leven

Vandaag wordt Max drie jaar, tijd om terug te kijken naar wat oude besturingssystemen...

David Rosenthal schrijft niet vaak op zijn blog, maar zijn bijdragen zijn meestal wel verfrissend. Een van zijn stokpaardjes is dat " the threat of software and format obsolescence is vastly over-blown."
Woensdag verwees hij naar een bericht op Technolizer.com over operating systems die maar niet willen sterven.
Wie kent ze niet: CP/M (1973), VMS (1977), MS-DOS (1981), Commodore Kernal/BASIC 2.0 (1982), AmigaOS (1985), OS/2 (1987) en EPOC (1989).
Allemaal achterhaald en ouderwets, maar ze worden allemaal blijkbaar nog gebruikt!

Twitter, crisis-communicatie en archiveren

Voor Henri

Een kleine drie maanden geleden vond een netwerkbijeenkomst plaats bij het Nationaal Crisis Centrum waar onder andere het onderzoek Twitter in Crisiscommunicatie van het COT werd gepresenteerd. In dit rapport wordt onderzocht of "Twitter een geschikt crisiscommunicatie-instrument voor de overheid [is] en zo ja, wat de vereisten [zijn] voor een effectieve inzet van Twitter bij rampen en crises?"

De conclusie van het COT is dat Twitter een geschikt crisiscommunicatie-instrument voor de overheid. Want:

1. Twitter voldoet aan de eisen van crisiscommunicatie; het is open en berichten kunnen tijdig de mensen bereiken. Twitter kan bijdragen aan het bereiken van alle doelstellingen van crisiscommunicatie; het informeren van mensen, betekenis geven aan feiten, het beperken van (imago-)schade en het kanaliseren van emoties.
2. Twitter kan een rol spelen bij crisiscommunicatie tijdens verschillende typen crises: fast-burning, long-shadow, cathartic en slow-burning.
3. Twitter, en andere sociale media, bereiken in vergelijking met andere crisiscommunicatie-instrumenten een brede doelgroep.

Als reactie op dit rapport merkte Henri Achterkamp op dat hij de aanbeveling om de tweets te archiveren miste:

1. 
   
   
   henriachterkamp Ik mis in "Twitter in crisiscommunicatie" http://tiny.cc/2rxd5: aanbeveling over Tweet-archivering via http://www.twapperkeeper.com/ #NCC1606 18 Jun 2010 from HootSuite
2. 
   
   
   Ingmario @henriachterkamp Er staat me idd iets bij van de plicht om informatie te bewaren om rampen later te kunnen evalueren. Zoek ik uit #NCC1606 18 Jun 2010 from TwitterGadget in reply to henriachterkamp

-- this quote was brought to you by quoteurl

Chido attendeerde me toen op een lezing van Jan Beens en Corrie-Christine van der Woude tijdens de KVAN Studiedagen in 2008, waarin een circulaire van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijkszaken aan de orde komt. Dit leidde tot een zoektocht die wat langer duurde dan ik verwachte. Uiteindelijk heb ik een pdf van de presentatie gekregen, van de circulaire heb ik alleen een Word-versie kunnen vinden op de provinciale servers. Ik heb hem maar even online gezet, waarbij ik er van uit ga dat de inhoud niet gecorrumpeerd is.

Want wat staat in die circulaire:

Tot slot verdienen de gegevens over grootschalige ongevallen en rampen een aparte vermelding. Hierbij kan namelijk niet alleen de verantwoording als argument voor goede documentatie en bewaring dienen maar tevens kan deze informatie een historische waarde hebben en wellicht moet daar gekozen worden voor een overdracht en opslag bij archiefdiensten na een eerste bewaring bij de diensten zelf.
(...)
De algemene regelgeving WRZO en de normstelling ten aanzien van archivering in de Archiefwet 1995 en de daarop gebaseerde regelgeving betekenen voor overheidsorganen betrokken bij de bestrijding van een ramp of zwaar ongeval:
1. dat ze zeer zorgvuldig dienen om te gaan met alle archiefbescheiden in welke vorm dan ook (dus ook bandopnamen, cassettes, e-mail, enz.) die met rampen te maken hebben;

Met andere woorden: als Twitter in de crisis-communicatie gebruikt wordt, moeten de tweets bewaard blijven.

Toevoeging 9 september 2010, 14:35
Rienk Jonker verwijst op zijn site ook naar de circulaire en naar een pdf ervan die op de site van BZK zou staan. Maar, doordat http://www.minbzk.nl/ gemigreerd is naar http://www.rijksoverheid.nl/ is het bestand niet meer benaderbaar. Duurzame toegankelijkheid, hè.

Lego Fail Whale van Tveskov

Home is where the harddrive is

Een paar weken (vlak voor mijn vakantie) werden op een site van de BBC een paar "hippe Amerikanen" geportretteerd die het merendeel van hun fysieke bezittingen vervangen door digitale objecten. Niet alleen cd's, en boeken, sommigen verkopen hun meubels of hele huis.
Een van die Amerikanen is Kelly Sutton, van Cult of Less, die probeert zo min mogelijk te bezitten. Hij wil uiteindelijk uitkomen op 2 tassen en 2 dozen. Maar Sutton heeft tenminste nog een huis, Chris Yurista en Joshua Klein en zijn vrouw hebben ook dat van de hand gedaan en leven nu 'op straat.' Yurista bezit niet meer dan "a backpack full of designer clothing, a laptop, an external hard drive, a small piano keyboard and a bicycle - an armful of goods that totals over $3,000 (£1,890) in value."

Mr Yurista feels by digitising his life, he no longer has to worry about dusting, organising and cleaning his possessions. And he says his new intangible goods can continue to live on indefinitely with little maintenance.
"Things like records snap and wear down over time. It's upsetting. MP3s don't," he said.
(...)
And Mr Yurista says he frequently worries he may lose his new digital life to a hard drive crash or downed server.
"You have to really make sure you have back-ups of your digital goods everywhere," he said.

En dan beschrijft de Beeb een tweede fenomeen dat ik niet kende: de data crisis counsellor:

Kelly Chessen, a 36-year-old former suicide hotline counsellor with a soothing voice and reassuring personality, is DriveSavers' official "data crisis counsellor".
Part-psychiatrist and part-tech enthusiast, Ms Chessen's role is to try to calm people down when they lose their digital possessions to failed drives.
Ms Chessen says some people have gone as far as to threaten suicide over their lost digital possessions and data.

We leven in een wonderlijke tijd...

Plaatje: Pedestrian Typography

Over inspectie, toezicht en zelfrijzend bakmeel

Werkgeversorganisatie VNO/NCW noemt de groei van het toezichtswezen "zelfrijzend bakmeel." Het wereldbeeld van [de inspectie Jeugdzorg] is het bakpoeder dat het rijzen veroorzaakt. Het is de pretentie van morele superioriteit, een manicheïsch
wereldbeeld met de goeden aan deze kant en de krachten der duisternis aan gene zijde, een laatste residu van het geloof in een maakbare samenleving - waarin de inspecties dan wel niet de architecten zijn met hun ontwerpmacht, maar toch ten minste optreden als de bouwopzichters met hun afkeuringsmacht.

Bovenstaande alinea komt uit de column van Johan Schaberg uit de NRC van afgelopen weekend (helaas niet online), naar aanleiding van opmerkingen van Irene Albers van de Inspectie Jeugdzorg en Harry Paul, Inspecteur-Generaal van de VROM-inspectie. Paul zei blijkbaar in een interview (helaas ook niet volledig online) met het Financieel Dagblad dat het toezicht in Nederland alleen maar zal toenemen omdat we steeds meer risico's willen uitbannen.

Volgens Schaberg heeft Paul het hier over "vraag en aanbod", maar ziet hij over het hoofd dat de kans bestaat dat hier de vraag gecreëerd wordt door het aanbod:

Er zijn tegenwoordig zo krankzinnig veel toezicht- en inspectiewinkeltjes, die allemaal in de media gratis reclame mogen maken met hun alarm- en treurverhalen, dat menig consument toch maar eens gaat kijken of er voor hem ook iets van zijn gading is.

En, zegt Schaberg, die inspecties zijn helemaal niet bezig met het verlichten van de "risico-allergie", ze versterken de allergie alleen maar:

Meer inspecties en toezichthouders vergroten de woede en het onbegrip bij de bevolking wanneer er dingen fout gaan. Er waren immers mensen die zouden opletten dat het niet zou gebeuren?
En (...) hoe meer toezicht, des te meer echt of vermeend kwaad er te rapporteren zal zijn.

Suggereert Schaberg hier dat we allemaal (en vooral 'de markt') beter af zijn zonder toezicht? Dat zou uiteindelijk wel het streven van een inspectie moeten zijn, zichzelf overbodig maken. Maar, zoals Ben Tiggelaar deze week schreef, zo'n 150 jaar geleden vond 'de markt' in Nederland het gewoon om kinderen 16 uur te laten werken. Maar misschien is dat een te ver gezochte analogie?
Of gaat het Schaberg alleen om minder of misschien anders vormgegeven toezicht? Dat de inspecties alleen naar cruciale, levensbedreigende zaken moeten kijken?
Schaberg ziet in zijn column in ieder geval de invloed van de politiek over het hoofd. Hoewel de meeste inspecties doen alsof ze 'onafhankelijk' zijn, wordt hun functioneren zeer beïnvloed door de manier waarop Tweede Kamerleden en bewindspersonen reageren op incidenten: "Dit mag in de toekomst niet meer gebeuren, daar moet beter op gelet worden" is de standaardreflex als iets fout is gegaan.
Hoe dan ook is het een column om over na te denken...

Foto: Paral_lax

Gelezen: Zeitoun van Dave Eggers

Vandaag precies vijf jaar gelezen verdween Abdulrahman Zeitoun vlak na een telefoongesprek met zijn vrouw. Hij werd opgepakt, ondervraagd en in mensonterende omstandigheden in de open lucht gevangen gezet. Hij kreeg niet de gelegenheid zijn vrouw of een advocaat te bellen en hoorde ook niet waar hij van verdacht werd.
Pas twee weken later hoorde zijn familie dat hij nog leefde, waarna het nog meer dan een week duurde voor ze hem teruggevonden hadden en Zeitoun de onmenselijk streng beveiligde gevangenis waar hij ondertussen was ondergebracht mocht verlaten. Hij was bijna een maand de gevangene geweest van FEMA: de Federal Emergency Management Agency. Zeitoun woonde niet in een of andere dictatuur in een Derde Wereldland, maar in New Orleans ten tijde van Katarina.

Dave Eggers debuteerde tien jaar geleden met A Heartbreaking work of staggering genius: een zeer gehypete autobiografie, die mij niet zo erg kon bekoren. Daarna verschenen nog wat boeken, die ik niet gelezen heb. In 2006 verscheen een gefictionaliseerd verslag van de Lost Boys of Sudan. In dit boek, What is the What, was de grens tussen fictie en non-fictie op zijn minst wazig, al staat heel groot "a novel" op de Franse titelpagina. Ik was er van onder de indruk.
Zeitoun is de biografie van Abdulrahman Zeitoun en deze keer is het volledig non-fictie: alles wat beschreven is, is waar gebeurd en geverifieerd. En het is een ongelofelijk verhaal.
In het eerste deel maakt Eggers duidelijk dat Zeitoun een volledig ingeburgerde Amerikaans-Syrische moslim is. Hij is getrouwd met Kathy, een tot de Islam bekeerde "Southern Belle" en runt al jaren samen met haar een schilders- en klusbedrijf in New Orleans.
Het tweede deel beschrijft hoe Zeitoun achterblijft in New Orleans als Katarina "aan land komt", terwijl zijn familie naar het binnenland vlucht. Zeitoun wil zijn huizen en projecten niet achterlaten. Als de storm voorbij is en de stad blank staat roeit hij met zijn kano door de straten van de stad. Hij helpt allerlei mensen en verzorgt verschillende achter gebleven honden. In een van zijn huizen bivakkeren nog drie mensen en er is een werkende telefoon. Hij heeft met zijn vrouw afgesproken haar iedere middag even te bellen.
Tijdens een van deze gesprekken wordt hij weggeroepen en dan begint de nachtmerrie pas echt.
Zeitoun en de andere mannen in het huis worden zonder opgaaf van reden gearresteerd en opgesloten in Camp Greyhound, een soort Guantanamo Bay in de bus terminal van New Orleans. Ze worden er zelfs even van verdacht lid te zijn van El Qaida. Terwijl de stad onder water stond en de chaos compleet was, waarin FEMA er niet in geslaagd is een effectieve reddingscampagne op te zetten, lukte het de agency wel in een paar dagen een enorme open lucht gevangenis te bouwen.
Uiteindelijk komt Zeitoun na een hoop gedoe vrij, maar vooral Kathy is geknakt door de gebeurtenissen. Ze lijdt jaren later een de symptomen van Post Traumatische Stress Stoornis.

Als Eggers dit als roman had gepubliceerd, had ik het een goed geschreven, maar erg onwaarschijnlijk verhaal gevonden. Dat het echt gebeurd is, maakt het een verschikkelijk goed boek. Eggers heeft het boek geschreven alsof het een roman is, met flashbacks op relevante momenten en kleine veelzeggende details die de omstandigheden in een woord karakteriseren. Verder heeft hij een echte literaire truc toegepast, door in de eerste twee delen het perspectief afwisselend bij Zeitoun en Kathy te leggen en in het derde deel helemaal vanuit de steeds ongeruster wordende Kathy te beschrijven. Pas in het vierde deel beschrijft hij wat Zeitoun in diezelfde tijd doormaakte.
En het zijn dit soort 'trucs' die het boek zo goed maken, dat je het niet weg kunt leggen...

Gelezen: Bret Easton Ellis - Imperial Bedrooms

De grote vraag was natuurlijk of Imperial bedrooms ook een goed boek is, als je Less than zero niet gelezen hebt. Het antwoord is "mwah."
Vijfentwintig jaar geleden verscheen Less than zero over een stel jeugdigen in Los Angeles. Het leverde heel wat heisa op, maar ik ben te jong om me die te herinneren. Imperial bedrooms is het vervolg: zelfde hoofdrolspelers, maar vijfentwintig jaar ouder.
Ik weet niet hoe het in het eerste boek zat, maar deze is keer is Clay de verteller en het is een onbetrouwbare verteller. Zijn observaties worden regelmatig vertroebeld door drank en drugs. Wat dat betreft doet dit boek sterk denken aan American Psycho, waarin Ellis ook via een onbetrouwbare verteller allerlei sadistische en bloederige (seks)spelletjes beschrijft. (Het heeft me altijd verbaasd dat mensen American Psycho als "waar gebeurd" beschouwen, maar dat terzijde.)
Imperial bedrooms speelt in Hollywood: Clay is een scenarioschrijver die zijn 'macht' gebruikt om vrouwen in bed te krijgen. De plot is dat hij aanpapt met een meisje dat ook begeerd wordt door een drugsdealer, zijn jeugdvriend Rip. Dat Clay een onbetrouwbare verteller is, is de kracht en de zwakte van het boek. Het is spannend om je af te vragen wat fantasie is en wat 'echt', maar Ellis kan zich op deze manier wel allerlei ongerijmdheden permitteren.
Dit boek is voor mij trouwens de eerste roman waarin smartphones, SMS, IMDB en Facebook een rol spelen. Alle personages kijken om de haverklap op hun telefoon, versturen en ontvangen tekstberichten en Clay ontvangt pikante foto's op zijn iPhone. Er wordt trouwens niet getwitterd of gefoursquared.
Desondanks moet ik Less than zero ook maar eens lezen.

Wat drie weken vakantie betekent

Drie weken vakantie, waarvan twee offline en een in Duitsland, levert de volgende 'inzichten' op:

1. Twee weken geen internet betekent 193 ongelezen e-mails in Groupwise, 97 mails in Gmail en 3972 ongelezen items in Google Reader; 33 mentions en 9 nieuwe volgers op Twitter.
2. T. en ik zijn het er over eens: Shrek 2 is veel leuker dan Ice Age 2
3. Blijkbaar mogen gescheiden moeders vaker met hun kinderen op zomervakantie dan gescheiden vaders. In het park waar wij waren heb ik verschillende alleenstaande moeders, maar geen alleenstaande vaders gezien.
4. Terwijl Nederland in rep en roer was om een omgevallen boom, berichtten alle Duitse media (echte allemaal, van ontbijtshow tot avondjournaal, van krant tot weekblad) over het nieuwe wetsvoorstel om de privacy van werknemers beter te beschermen: Datenschutz der Arbeitsnehmer.
   Op grond van dit wetsontwerp is het straks voor werkgevers verboden om geheime video-opnamen te maken, mogen sollicitanten wel nog 'gegoogled' worden, maar dan mogen sociale media niet doorzocht worden, mag een werkgever niet zomaar in de e-mailbox van zijn werknemers kijken en worden de voorwaarden voor een gezondheidsonderzoek strenger.
5. BVN zendt iedere dag de programma's uit die je ook in je vakantie echt niet wil missen: Lingo en de Geheugentrainer. Vooral de moppen van Jan zijn niet te versmaden...
6. In een dorp als Willingen moet je niet zonder lectuur komen te zitten. Een fatsoenlijk boek is er niet te vinden. Ik heb de laatste dagen moeten doorbrengen met een Duitse vertaling van Gomorrha van Saviano. De komende dagen zullen hier nog wat 'leesverslagen' verschijnen.
7. Op vakantie is het makkelijker offline te zijn dan thuis...
8. De Barbapappa's zijn ontzettend gedateerd, al is "Huuk Huuk Barbatruuk" nu een gevleugelde uitdrukking hier in huis geworden.

Ich ben weer truuk

En heb IK iets gemist?

Digitale foto's bewaren

Nu de vakantie voor iedereen zo goed als voorbij is, is dit misschien een goed filmpje. Hoe bewaar je al die digitale vakantiefoto's het best?


Het moge duidelijk zijn dat ik heel graag zo'n "Personal Archiving Day" hier in Nederland zou willen (helpen) organiseren...

Gelezen: P.F. Thomése - Schaduwkind

Hier past alleen stilte.

Digitale goedaardige verwaarlozing

Over digitale duurzame toegankelijkheid wordt vaak gezegd dat "goedaardige verwaarlozing" (benign neglect in het Engels) niet werkt. Veel papieren archieven zijn overgeleverd, doordat ze verwaarloosd zijn. Niemand keek jaren lang om naar die stapel papieren in de kelder van een agentschap van het ministerie van Financien, waardoor de LiRo-archieven uiteindelijk toch bewaard bleven. Digitaal kan dit niet, omdat dragers en formaten het niet zo lang volhouden.
Maar er is natuurlijk wel een manier om dit te simuleren: the interweb...

Ik moest hier aan denken omdat ik de afgelopen weken op zoek was naar een presentatie die door twee archivarissen gegeven is tijdens de KVAN-dagen in 2008. Op de site van de KVAN wordt de presentatie wel genoemd, maar leidt de link naar een 404.
Ik ken wat mensen bij de KVAN, dus ik dacht ik vraag het daar even na. Maar helaas, May kon me ook niet helpen. Toen maar de voorzitter van het organisatiecommité geprobeerd: Erika had wel een andere presentatie, maar toevallig ook niet deze. Misschien de sprekers dan?
Maar helaas, Jan kan de powerpoint ook nergens vinden, hij vraagt het nog even na bij Corrie-Christine.

Het lijkt er op dat de enige presentatie van de Studiedagen 2008 die makkelijk te vinden is, de mijne is, die op Slideshare staat. (En van de Studiedagen uit 2007 is het die van Chris, ook op Slideshare...)

Alleen al daarom is het een zeer goede zaak dat alle presentaties van de Studiedagen 2010 door de organisatie op Slideshare zijn gezet.
Want ondanks volledige verwaarlozing door de 'eigenaren' van de presentaties, is de kans dat deze over twee of vijf of misschien zelfs tien jaar nog toegankelijk zijn, blijkbaar groter dan wanneer dit afhankelijk is van archivarissen!

Aanvulling 3 september 2010:
Zes uur nadat deze blog verscheen heeft Jan me de presentatie gestuurd.

Foto van Haaaley