Gelezen: Bret Easton Ellis - Imperial Bedrooms

De grote vraag was natuurlijk of Imperial bedrooms ook een goed boek is, als je Less than zero niet gelezen hebt. Het antwoord is "mwah."
Vijfentwintig jaar geleden verscheen Less than zero over een stel jeugdigen in Los Angeles. Het leverde heel wat heisa op, maar ik ben te jong om me die te herinneren. Imperial bedrooms is het vervolg: zelfde hoofdrolspelers, maar vijfentwintig jaar ouder.
Ik weet niet hoe het in het eerste boek zat, maar deze is keer is Clay de verteller en het is een onbetrouwbare verteller. Zijn observaties worden regelmatig vertroebeld door drank en drugs. Wat dat betreft doet dit boek sterk denken aan American Psycho, waarin Ellis ook via een onbetrouwbare verteller allerlei sadistische en bloederige (seks)spelletjes beschrijft. (Het heeft me altijd verbaasd dat mensen American Psycho als "waar gebeurd" beschouwen, maar dat terzijde.)
Imperial bedrooms speelt in Hollywood: Clay is een scenarioschrijver die zijn 'macht' gebruikt om vrouwen in bed te krijgen. De plot is dat hij aanpapt met een meisje dat ook begeerd wordt door een drugsdealer, zijn jeugdvriend Rip. Dat Clay een onbetrouwbare verteller is, is de kracht en de zwakte van het boek. Het is spannend om je af te vragen wat fantasie is en wat 'echt', maar Ellis kan zich op deze manier wel allerlei ongerijmdheden permitteren.
Dit boek is voor mij trouwens de eerste roman waarin smartphones, SMS, IMDB en Facebook een rol spelen. Alle personages kijken om de haverklap op hun telefoon, versturen en ontvangen tekstberichten en Clay ontvangt pikante foto's op zijn iPhone. Er wordt trouwens niet getwitterd of gefoursquared.
Desondanks moet ik Less than zero ook maar eens lezen.