Literair Limburg

Een charmant idee van BV Limburg: Nederlandstalige verhalen vertalen in het Limburgs dialect van de geboorte- of woonplaats van auteur, of het dialect waar het verhaal speelt. Afgelopen week verscheen het eerste deel uit de serie Literair Limburg: De psychiater van Connie Palmen, met naast de originele Nederlandse tekst, ook de vertaling in het Bergs (van St. Odiliënberg, de geboorteplaats van Palmen) door Pierre Bakkes ("oet Mofert").

Dat ziet er dan zo uit:

Het dorp waar ik geboren ben is mooi en de mensen die er wonen zijn katholiek. Als je als katholiek geboren bent weet je niet beter, tenminste voor een tijd. Het is helemaal niet erg om katholiek te zijn. We hadden veel feesten en weinig wetten.

't Dörp wo ich gebaore bön is sjoon en de luuj die dao wone zeen katholiek. Es se es katholiek gebaore bös, wits se neet baeter, teminste veur 'ne tied. 't Is gaar neet erg óm katholiek te zeen. Veer hadde väöl feeste en min wètte.

Iedere drie maanden zal een nieuwe uitgave verschijnen, voorlopig staan nog Paul van Loon en Jacques Vriens.
Jammer dat ik een hekel heb aan Palmen en Van Loon. Van Vriens ken ik eigenlijk niets...

Gerelateerd
Kal toch plat
Voluit Limburgen
Pikkatrillaz! 1999-2010

Pikkatrillaz! 1999-2010

In het kader van de rare, maar stiekem toch leuke muziek even het volgende.
Gisteren heeft Fabrizio (wie kent Sjiek is miech dat niet?) de Pries van 't Limburgs leed gewonnen. Een paar jaar geleden won een andere band uit Maastricht deze prijs: de Pikkatrillaz!
Ze maken (of misschien is het al maakten, want ze stoppen dit jaar) Maastrichtse rap. Of zoals op Wikipedia staat:

De Pikkatrillaz (1999 - 2010) is 'n Limburgstaolege Hip-Hop gróp oet Mestreech, veural bekind vaan de single Volksfigure oet 2007. Ze waore woersjijnelek de ierste die Hip-Hop in 't Limburgs rapde.

Je moet er niet te vaak of te lang naar luisteren, maar nu en dan een nummertje doet soms deugd.

Kal toch plat!

"Kal toch plat!" Dat zegt mijn moeder, die vandaag zestig wordt, proficiat Annemie, regelmatig tegen mijn twee zoontjes...
En het is ook gek, dat zij dat niet doen.
Ik ben volledig in het dialect opgevoed: mijn moeder spreekt Meerssens, mijn vader Maastrichts en ik Meerssens. Mijn vrouw is niet in het dialect opgevoed. Haar ouders komen uit Noord-Limburg en zij waren bang dat ze haar in het Zuiden niet zouden begrijpen. Maar H. heeft toen ze een jaar of twaalf was wel dialect geleerd van haar vriendjes en vriendinnetjes. Wij praten dus ook altijd dialect onder elkaar.
En toch spreken T. en M. geen dialect, behalve nu en dan een los woordje tussendoor. (Helaas hebben ze  "watblief" wel opgepikt, dus dat proberen we ze weer met zachte drang af te leren.) Ze verstaan het wel hoor, wat wij in het dialect zeggen en ik heb ook geregeld Keubeke Kuusj en De Voele Baer voorgelezen.

Ik ben geen dialect-purist, maar vraag me toch af hoe dit kan. Wat hebben we toch fout gedaan?