De Amerikaanse posterijen registreren alle brieven

Eigenlijk is het heel logisch, maar toch hè, maar toch...
De New York Times schreef eergisteren over het Mail Isolation Control and Tracking program: de US Postal Service maakt blijkbaar een foto van de voor en achterkant van alle poststukken die ze verwerken. Het gaat hierbij om ongeveer 160 miljard (!) enveloppen. Het is niet bekend hoe lang de foto's daarna bewaard worden.

The Mail Isolation Control and Tracking program was created after the anthrax attacks in late 2001 that killed five people, including two postal workers. Highly secret, it seeped into public view last month when the F.B.I. cited it in its investigation of ricin-laced letters sent to President Obama and Mayor Michael R. Bloomberg. It enables the Postal Service to retrace the path of mail at the request of law enforcement. No one disputes that it is sweeping.
“In the past, mail covers were used when you had a reason to suspect someone of a crime,” said Mark D. Rasch, who started a computer crimes unit in the fraud section of the criminal division of the Justice Department and worked on several fraud cases using mail covers. “Now it seems to be, ‘Let’s record everyone’s mail so in the future we might go back and see who you were communicating with.’ Essentially you’ve added mail covers on millions of Americans.”

En het gaat natuurlijk om de metadata:

“Basically they are doing the same thing as the other programs, collecting the information on the outside of your mail, the metadata, if you will, of names, addresses, return addresses and postmark locations, which gives the government a pretty good map of your contacts, even if they aren’t reading the contents,” he said.

Dat die metagegevens heel interessant en veelzeggend kunnen zijn, heb ik zaterdag al beschreven.
Maar het plaatje hierboven is wat dat betreft ook interessant. Het is een weergave van de relaties van Jacob Goldstein, van NPR, enkel gebaseerd op zijn Gmail-metadata:

The relationships it maps are, more or less, my life — orange circles for Planet Money, purple for Brooklyn, brown for college. The big red circle that gets cut off at the bottom of the screengrab is my mom.
The picture shows just how revealing metadata can be. Without knowing anything about the content of my emails, you can paint a pretty complete picture of my personal and professional universe.

Het plaatje is gemaakt met het programmaatje Immersion van MIT:

Once you log in, Immersion will use only the From, To, Cc and Timestamp fields of the emails in the account you are signing in with. It will not access the subject or the body content of any of your emails.
Upon logging out of Immersion, you will be presented with a choice to save or delete your data, which contains your compressed email metadata and user profile.

Heel confronterend, zeker als je het combineert met bijvoorbeeld je LinkedIn-contacten.

Gerelateerd
Dat metadata niet zo onschuldig zijn

Slangenburg op LinkedIn

Interessant artikel in de NRC van gisteren over het Slangenburgberaad binnen het CDA. Die groep is op zich niet zo interessant, de manier waarop de groep georganiseerd is en de manier waarop de NRC de leden van de groep achterhaald heeft is interessant.
Het Slangenburgberaad bestaat uit een stuk of 300 CDA-leden die met elkaar van gedachten wisselen over de veranderingen die binnen de partij plaats zouden moeten vinden. In feite zijn de samenstelling van de groep en de discussie-onderwerpen geheim. Maar, de groep discussieert vooral via LinkedIn met elkaar. En de NRC heeft de samenstelling nu via-via voor een deel herleidt.
De Slangenburgberaad-groep is een gesloten LinkedIn-groep, je moet dus geaccepteerd worden voordat je kunt deelnemen en kunt zien wie allemaal lid is. Maar, als je naar de LinkedIn-pagina van de groep gaat, kun je wel zien wie uit jouw netwerk lid is. Op deze manier heeft de krant al in ieder geval zo'n 75 leden gevonden. En het mooie van LinkedIn is dan natuurlijk dat je ook meteen het CV van die leden er bij hebt. En ondertussen vraagt de krant lezers om te bekijken wie van hun netwerk deel uitmaakt van de groep en dat via dit formulier door te geven, zodat het lijstje met leden aangevuld kan worden. (In mijn netwerk zaten in de tweede tranche een stuk of acht mensen die nog niet op de lijst van de NRC stonden...)
Mooi zoekwerk en slimme inzet van 'the crowd' door de NRC, waarbij het enige minpuntje deze passage is:

De onderlinge toon is correct, men bedankt voor bijdragen, wenst elkaar een goede gezondheid en wijst elkander op interessante boeken. Niets geen inhakken op elkaar en het cynisme dat zo kenmerkend is voor onlinediscussiefora.

De NRC heeft nog altijd niet in de gaten dat de digitale wereld groter is dan Geen Stijl en de discussiepagina's van De Telegraaf.

Archiefvisie 2.0 revisited

Vandaag precies zes weken geleden is OCW op LinkedIn begonnen met de discussie over de nieuwe Archiefvisie en volgende week vindt de eerste openbaar toegankelijke discussiebijeenkomst plaats. (Er schijnen ook nog 'besloten' expertmeetings plaats te vinden, maar ik heb nog van geen expert gehoord dat hij of zij daarvoor uitgenodigd is.)
Bij de start van de discussie schreef ik: "Ik kan niet wachten..." In het begin heb ik ook enkele bijdragen geleverd, maar meteen daarna ging ik op vakantie en twee weken off-line. De afgelopen weken heb ik geprobeerd een en ander bij te lezen en ik heb er zeer gemengde gevoelens over.

Aan de ene kant vind ik het nog altijd heel goed dat het ministerie op deze manier probeert meer (en andere?) mensen te betrekken bij de discussie. Maar ik vraag me wel af of het medium en de vorm geslaagd zijn.
OCW heeft er bewust voor gekozen om een discussie-groep via LinkedIn te starten:

Als moderator van de online discussie over een nieuwe Archiefvisie van het ministerie van OCW kan ik jullie melden dat er bewust voor gekozen is om deze discussie op een 'eigen' forum te voeren via Linkedin. Ten eerste worden de communities en fora die al bestaan door anderen beheerd en gemodereerd, wat de mogelijkheid om een eigen gezicht te geven aan de discussie beperkt, in tooling, moderatiemogelijkheden en 'smoel'. Ten tweede is bewust gekozen voor Linkedin, omdat de verwachting is dat dit zeer omvangrijke netwerk een bredere doelgroep kan aanspreken (vgl. het onderzoek indertijd naar Archief2.0 en BREED; daar zijn specifieke doelgroepen aan verbonden. Er wordt deelname verwacht (en inmiddels gesignaleerd) binnen en buiten de sector, verschillende hierarchische lagen, ambtenaren/niet-ambtenaren, bedrijven/zzp-ers, archivarissen en DIVers noem maar op. Daarom is er geen ballotage en is ook toegankelijkheid van de discussie zo groot mogelijk gehouden.

Aan deze keuze zitten echter enkele nadelen, waarvan Christian de belangrijkste genoemd heeft: weer nieuwe plek die je in de gaten moet houden. Grootste manco van LinkedIn daarbij is dat er geen rss-feed op de discussies bestaat. Voor mensen die hun informatievoorziening steeds meer inrichten rond Twitter en rss-readers is dat een groot gemis. Ja natuurlijk, ik kan me abonneren op discussies, zodat ik van iedere bijdrage een e-mail krijg, maar ik wil mijn mailbox eigenlijk vrijwaren van dit soort 'leesvoer.' Daar heb ik Google Reader voor.
Ander minpunt, en dat heeft minder met LinkedIn te maken, is dat er vier discussies tegelijkertijd zijn gestart. Dat is wat veel om bij te houden. Misschien was het verstandiger geweest om de verschillende thema's met twee weken er tussen te lanceren, zodat de energie wat meer gefocust werd.
Een derde punt, dat misschien met het voorgaande samenhangt, is dat de "discussie" alle kanten opgaat. Ik heb de indruk dat er maar weinig lijn in de reacties te zien is. Eric Burger probeert wel regelmatig een soort samenvatting te maken en vragen verder uit te diepen, maar dat lijkt niet erg te helpen.
Tenslotte ben ik heel erg benieuwd wat we straks in de definitieve visie zullen terug zien van de reacties op LinkedIn en de IRL-discussies op 6 en 12 oktober.

Ik zal de bijeenkomst op 12 oktober in Eindhoven bijwonen, dus waarschijnlijk 13 oktober meer hierover...

Gerelateerd: Archiefvisie 2.0