Het was een vervalsing, maar wel een hele goede!

Kijk aan, je client geeft toe dat hij een document heeft laten vervalsen en als advocaat benadruk je dan hoe hoog de kwaliteit van die vervalsing wel niet was. Als een soort verzachtende omstandigheid?

Lawyers acting for defence contractors Ticon Insulation freely admit the core evidence at the heart of today's contempt of court action was a fabrication.
But, according to court documents, they also make clear that it was of high quality and matched the style of papers produced by the company concerned nearly a decade ago.
"Considerable care was taken to have the letter appear authentic," said Ticon lawyers. "It was sent on the headed notepaper which would have been in use in 2004."

De bedrijven Ticon Insulation en Deck-Rite hebben onenigheid over de betaling van meerkosten. Om zijn gelijk aan te tonen, overlegt Ticon Insulation een brief uit 2004 van een derde bedrijf C&D Industrial Services. Die brief blijkt echter een vervalsing, gemaakt op verzoek van de directeur van Ticon Insulation, Tom Stark:

Court papers from Ticon's lawyers admit Mr Stark asked an executive of C&D to produce a letter dated April 2004 and that a C&D employee did so, after checking with Mr Stark what Ticon's address would have been at the time the letter would have been sent.

Volgens de advocaat van Ticon moeten we hier niet te zwaar aan tillen. Meneer Stark heeft gewoon een document waarvan hij wist dat het bestond, maar waar hij "even" niet over kon beschikken, opnieuw laten maken. Gewoon, als een soort kopietje, zeg maar...

Gerelateerd

Het geboortebewijs van Obama is vals

Valse documenten in een rechtszaak

De vrouw die de recessie veroorzaakte

Plaatje: Fake! van Blue Square Thing

De privacy van een dood zestienjarig meisje

Gisteren vond de eerste zitting plaats van de rechtszaak tegen Jasper S., die verdacht wordt van de moord op Marianne Vaatstra. Omrop Fryslan wilde zoveel mogelijk van de rechtszaak, inclusief de verklaringen van de verdachte opnemen en (live) uitzenden. De rechtbank verbiedt dat echter:

Centraal in het onderzoek ter terechtzitting staat de schending van de lichamelijke integriteit van het slachtoffer Marianne Vaatstra, waarbij ook de intieme plaatsen van haar lichaam onderwerp van bespreking zullen moeten zijn. Marianne was ten tijde van het delict een meisje van 16 jaar. Er mag van worden uitgegaan dat meisjes van die leeftijd zich ten diepste generen wanneer zij feiten betreffende de voorgenoemde schending van hun lichamelijke integriteit, via audiovisuele middelen zouden moeten delen met een groot publiek. Er is geen aanleiding te veronderstellen dat dit voor Marianne anders zou zijn geweest. De audiovisuele media zijn vele malen indringender dan berichtgeving door de schrijvende pers, nog daargelaten het risico van verspreiding via het internet. De voorzitter ziet hierin aanleiding om uit respect voor het overleden slachtoffer te voorkomen wat Marianne met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zelf niet gewild zou hebben.

Eerlijk gezegd vind ik die argumentatie begrijpelijk, maar toch ook ietwat problematisch.
Ik kan me namelijk niet voorstellen dat er vrouwen zijn - van welke leeftijd dan ook - die zich niet "ten diepste" zouden generen als de "intieme plaatsen van haar lichaam onderwerp van bespreking" zijn.

Overigens had de rechtbank nog een ander argument om opname en uitzending niet toe te staan: de verdachte had aangegeven dat hij dan geen woord zou zeggen:

Door het zwijgen van de verdachte wordt het proces van de waarheidsvinding verstoord. Het belang van de waarheidsvinding dient zwaarder te wegen dan het belang van de audiovisuele openbaarheid.

Hoe dan ook, in dit geval lijkt er ook weer sprake te zijn van privacy voor een overledene.

Gerelateerd
Geen obductie ivm privacy na de dood
De privacy van de doden #archivecamp
Privacy na de dood
Persoonlijke levenssfeer van overledenen

Plaatje: Foto ANP / Aloys Oosterwijk

Is hij nou een Amerikaan of niet?

Herinner je je die gekke sherif van Maricopa County nog, die vorig jaar tijdens een persconferentie verkondigde dat het geboortebewijs van Obama vals was?
Komende maand begint een nieuw hoofdstuk. Op 15 februari zullen de negen rechters van het Hooggerechtshof zich buigen over de vraag of Obama een valse documenten gebruikt heeft om president van de Verenigde Staten te worden. De zaak is deze keer aangebracht door de advocate Orly Taitz (kijk vooral even op haar website, je kunt een dvd bestellen van alle tot nu toe gevoerde processen tegen Obama!) In een persbericht schrijft Taitz:

Chief Justice of the Supreme Court of the United States John Roberts scheduled a case by attorney Orly Taitz dealing with Barack Hussein Obama’s use of forged IDs to be heard in conference before the full Supreme Court. The case titled Noonan, Judd, MacLeran, Taitz v Bowen provides a mountain of evidence of Barack Obama using a last name not legally his, forged Selective Service application, forged long form and short form birth certificate and a Connecticut Social Security number 042-68-4425 which was never assigned to him according to E-Verify and SSNVS. Additionally, this case provides evidence of around one and a half million invalid voter registrations in the state of California alone.
Please, keep in mind, Richard Nixon was reelected and sworn in, but later was forced to resign as a result of Watergate. over 30 high ranking officials of Nixon administration including Attorney General of the United States and White HouseCcounsel were indicted, convicted and went to prison. ObamaForgery gate is a hundred times bigger then Watergate. More corrupt high ranking officials, US Attorneys, AGs and judges were complicit, committed high treason by allowing a citizen of Indonesia and possibly still a citizen of Kenya Barack Hussein Obama, aka Barack (Barry) Soebarkah, aka Barack (Barry) Soetoro to usurp the U.S. Presidency by use of forged IDs and a stolen Social security number.

Het gaat dus al om meer dan het mogelijk vervalst geboortebewijs dat je hierboven ziet staan.
Op de site van de Birthers, zoals de mensen die zeggen dat Obama geen Amerikaan is zich noemen, staan trouwens heel veel "analyses" van het geboortecertificaat. Bijvoorbeeld deze uit mei 2011.

Cover-up?
Extra saillant is dat John Brennan, de opvolger van Petraeus als CIA-chef, in 2008 een rol speelde bij een incident met het paspoortensysteem op het State Department. Uit de Washington Post van 20 maart 2008:

Two State Department employees were fired recently and a third disciplined for improperly accessing electronic personal data on Democratic presidential candidate Sen. Barack Obama, Bush administration officials said today. The officials, all contract workers, used their authorized computer network access to look up files within the department’s consular affairs section, which processes and stores passport information, and read Mr. Obama’s passport application and other records, in violation of department privacy rules, State Department spokesman Sean McCormack said.

Een paar dagen later bleek dat het om drie "contractors" ging. De twee die werden ontslagen werkten voor Stanley Inc., die derde werkte het bedrijf Analysis Corporation. En wie was de baas van Analysis Corporation? John Brennan, blijkbaar.
En dan wordt het helemaal Ludlum, want een paar dagen na het incident wordt ene Harris aangehouden op verdenking van drugsbezit en bij het doorzoeken van zijn auto, blijkt hij negentien creditcards en acht paspoortaanvragen op allerlei verschillende namen bij zich te hebben. Uit zijn bekentenis blijkt dat er bij het State Department op grote(re) schaal in de paspoortgegevens wordt gesnuffeld:

According to the criminal complaint filed by Smith, Harris admitted under questioning that he obtained the passport information from an unnamed co-conspirator working at the State Department. The complaint said the passport applications were used to obtain credit cards in the names of the passport applicants.
Another unnamed co-conspirator working at the U.S. Postal Service intercepted the issued credit cards before they were delivered to the residences of the persons named on the cards.
What was clear from Harris’ statements was that breaching passport records at the State Department had developed into major criminal activity conducted on a continuing basis by State Department employees with access to the State Department’s Passport Information Electronic Records System, commonly known by the acronym PIERS.
What also was clear was that Harris had information related to the State Department employees who had breached Obama’s passport records and that he was cooperating with government officials.

Uiteindelijk is Harris nooit voor een rechtbank verschenen, een paar weken na zijn borgtocht, werd hij in zijn auto doodgeschoten. Zijn moeder is ervan overtuigd dat hij vermoord is in verband met de paspoort-fraude op het ministerie.


Een reisje naar Pakistan?
Het laatste element in dit alles is het reisje naar Pakistan toen Obama een student was en dat hij in april 2008 opbiechtte. Het probleem met dat tripje is dat het in die tijd (1981) voor Amerikaanse staatsburgers blijkbaar verboden danwel onmogelijk was om naar Pakistan te reizen.
Birthers beweren dat de enige manier waarop Obama Pakistan in kan zijn gekomen, op een Brits paspoort of op een Indonesisch paspoort is. Als Obama in Kenia geboren zou zijn, dan had hij recht op een Brits paspoort, omdat Kenia in 1960 nog een Engelse kolonie was. Als hij in 1981 een Indonesisch paspoort had, dan had hij dus eerder zijn Amerikaans staatsburgerschap moeten opzeggen.
Zouden dat de gegevens zijn die in 2008 "gewijzigd" moesten worden in het paspoorten-systeem van het State Department?


Waarom is dat geboortebewijs eigenlijk belangrijk?
Het draait allemaal om het tweede artikel van de Amerikaanse grondwet, waar in lid 5 staat wie president mag worden:

No Person except a natural born Citizen, or a Citizen of the United States, at the time of the Adoption of this Constitution, shall be eligible to the Office of President; neither shall any person be eligible to that Office who shall not have attained to the Age of thirty five Years, and been fourteen Years a Resident within the United States.

Obama heeft een Keniase vader en heeft in Indonesië gewoond, maar zou geboren zijn op Hawaï. Dat laatse valt wel onder "the United States", maar Kenia en Indonesië natuurlijk niet.

Never a dull moment, daar aan de andere kant van de oceaan...

Gerelateerd
Het geboortebewijs van Obama is vals, zegt sherif Arpaio

Wat digitaal is, moet niet analoog beoordeeld worden

Tja, een van de vragen die bij de vervanging van archiefbescheiden door reproducties beantwoord moet worden is of alle essentiële eigenschappen van het origineel meegenomen worden in de kopieën. Het meest voor de hand liggende voorbeeld is dan altijd kleur. Als die in de (papieren) originelen relevant is, dan moet die natuurlijk ook in de gescande reproductie worden meegenomen.
Zoals jullie ongetwijfeld weten, is er niet alleen sprake van vervanging wanneer je papieren documenten scant (en de papieren daarna weggooit), maar ook wanneer je digitale archiefstukken print. En ook daarbij moet je bekijken welke essentiële dingen je in de analoge afdruk mist. Kleur en "kijkhoek" kunnen bijvoorbeeld  essentieel zijn.
Lees de uitspraak van de Reclame Code Commissie en het college van beroep maar, waarin het gaat over de advertenties die Google toont op zijn resultaten-pagina. Enkele citaten:

Nadat klager de zoekopdracht “computer” had gegeven, verscheen de gewraakte, door kla­ger overgelegde print, waarvan een exemplaar aan deze uitspraak is gehecht. Klagers be­zwaar luidt dat onvoldoende duidelijk is of de in beeld verschijnende hits advertenties zijn of zoekresultaten. Advertenties hebben een lichtgele achtergrond en zoekresultaten hebben een witte achtergrond. Op veel monitoren is echter geen kleurverschil te zien. Wel staat bovenaan, op het midden van de pagina “Advertenties. Waarom deze advertenties?”, maar dit staat in te kleine letters.
[...]
Met betrekking tot klagers bezwaar tegen de wijze waarop advertenties en zoekresultaten worden weergegeven op www.google.nl bij de zoekopdracht “computer”, overweegt de voorzitter dat uit de overgelegde print met daarop de zoekresultaten op deze website onvol­doende duidelijk blijkt wat een advertentie en wat een zoekresultaat is. De advertenties die in dezelfde kolom staan als de zoekresultaten zijn tegen een zeer licht gekleurde achtergrond geplaatst, maar deze achtergrondkleur is zo flets dat de advertenties daardoor nagenoeg niet te onderscheiden zijn van de zoekresultaten.
[...]
Het bezwaar wordt als volgt samengevat.
De voorzitter heeft zijn oordeel dat de advertenties boven de zoekresultaten (top ads) onvoldoende als reclame herkenbaar zijn gebaseerd op de door klager overgelegde print, terwijl Google een internetdienst is die uitsluitend op een computerscherm en nooit op papier wordt geleverd. De vraag of top ads op een zoekresultatenscherm voldoende als reclame herkenbaar zijn, dient dan ook op een computerscherm beoordeeld te worden.
[...]
3. De Commissie stelt voorop dat zij de vraag of sprake is van voldoende herkenbaarheid van de top ads op de betreffende zoekresultatenpagina beoordeelt aan de hand van het computerscherm, nu Google - naar verweerder terecht heeft gesteld - een internetdienst is die uitsluitend op een computerscherm wordt geleverd.

Wat ik niet snap: waarom krijg ik advertenties voor naaimachines als ik naar een computer zoek? Kan daar niet eens iemand wat aan doen?

Gerelateerd
Kleur, resolutie en compressie
Een afdruk van Google Earth in de rechtszaal

Parkeertarieven op de website

Ha, een mooie uitspraak van de rechtbank over de waarde en status van de informatie op een gemeentelijke website.
Een inwoonster van Eindhoven weigert de "naheffingsaanslag parkeerbelasting" [gewone mensen noemen dit een parkeerboete] te betalen, omdat de informatie over de parkeertijden op de gemeentelijke website niet strookte met de informatie op de parkeerautomaat.
De rechter stelt haar in het gelijk en stelt dat de disclaimer die op de website stond, helemaal niet relevant is.

Zij heeft daar haar auto geparkeerd, ervan uitgaande dat de informatie van de gemeente op de door haar geraadpleegde website correct zou zijn. Zodoende heeft zij niet meer op de betaalautomaat gekeken. Naderhand werd zij geconfronteerd met de omstandigheid dat de informatie op de website niet juist bleek te zijn.
Eiseres is van mening dat zij als burger op de informatie op de website van de gemeente over het parkeerbeleid mag vertrouwen, te meer daar te dezer zake in het informatieblad van de gemeente expliciet naar de website wordt verwezen.
Verweerder heeft hiertegen aangevoerd dat eiseres aan de foutieve informatie op de website geen rechten kan ontlenen. Hij wijst in dit verband op de melding op de website, dat niet gegarandeerd kan worden dat informatie in alle gevallen foutloos, volledig en actueel is, alsmede op het bepaalde in de Verordening op de heffing en invordering van parkeerbelastingen 2005, waarin staat dat van de verschuldigde belasting kennis wordt gegeven op de parkeerapparatuur.
De parkeerautomaat aan de [straat] vermeldt de correcte informatie, inhoudende dat parkeerbelasting verschuldigd is op maandag tot en met zaterdag van 09.00 uur tot 21.00 uur.
De rechtbank overweegt als volgt.
Vaststaat dat in het juni/juli nummer 2005 van "[woonplaats] dichterbij", het informatieblad voor de inwoners van die gemeente, in een artikel over het parkeerbeleid specifiek wordt vermeld : "Kijk voor meer informatie over tarieven en parkeermogelijkheden op www.eindhoven.nl". Niet bestreden is dat eiseres, voordat zij op 8 juni 2005 haar auto parkeerde aan de [straat], die website heeft geraadpleegd en dat die website foutieve informatie bevat(te) met betrekking tot de aldaar geldende parkeertijden.
Niet bestreden is voorts dat de parkeerautomaat aan de [straat], met daarop de juiste informatie met betrekking tot de ter plaatse geldende parkeertijden, niet in de looproute van eiseres stond.
Gelet op deze omstandigheden, in onderling verband bezien, hoefde van eiseres niet te worden verwacht alvorens de stad in te gaan zich nog op de hoogte te stellen van de parkeertijden betaald parkeren, die op de parkeerautomaat vermeld stonden.
De omstandigheid dat de website van de gemeente [woonplaats] een zogeheten 'disclaimer' bevat doet hieraan niet af. Het risico van foutieve informatie op de website dient in het onderhavige geval voor rekening van verweerder te worden gelaten.
De naheffingsaanslag parkeerbelasting is derhalve ten onrechte opgelegd.

Overigens dateert deze uitspraak al uit 2006.

Met dank aan collega Sam.

Gerelateerd
Websites archiveren of websites verzamelen
Costa Concordia en webarchivevering
Wayback in de rechtszaal

Plaatje: Parkeermeter van Ernst Wallinga

Googles autocomplete is privacy-inbreuk

We hadden al een Japanse vrouw die Google aanklaagde omdat haar ondergoed in Streetview te zien was en in Italië heeft een rechter vorig jaar beslist dat autocomplete van Google smadelijk kan zijn. Gisteren schreef TheNextWeb over een combinatie van die twee:

A Japanese court is ordering Google to close down the auto-complete feature for its search engine after it approved a complaint from a man claiming it violates his privacy and has hampered his career.
The challenge, which is said to be the first against the feature, centres around the results that show when entering the man’s name into the search engine in Japanese. According to a report from Mainichi Daily News, his name — which is undisclosed — generates more than 10,000 words that are defaming or disparaging of him.

(En het is dus duidelijk niet de eerste keer dat iemand bezwaar maakt tegen de autocomplete-functionaliteit, want in juni 2011 heeft ook een Iers hotel al eens een zaak aangespannen.).
Google is trouwens wel consequent want ook in Japan luidt de verdediging dat autocomplete geen inbreuk op de privacy maakt omdat het automatisch gebeurt:

These searches are produced by a number of objective factors including popularity of search terms. Google does not determine these terms manually–all of the queries shown in Autocomplete have been typed previously by other Google users.

Dat is wat Vaidyanathan "techno-fundamentalisme" noemt.
Maar de verdediging van Google is sowieso zwak, omdat autocomplete bij allerlei zoektermen standaard uitgeschakeld is. Daar zou die naam van die man dus ook best bij kunnen.

Gerelateerd
Gelezen: S. Vaidhyanathan - The Googlization of Everything (and why we should worry)
Gelezen: Peter Oltshoorn - De macht van Google
Vrouw klaagt Google aan om haar ondergoed

Plaatje: Google bon: 1 gratis zoekbeurt van Bramus

Pispaal van het dorp klaagt Google aan

Nee, dit gaat niet om pesten op Google+, maar om een Fransman die in zijn tuin plassend te zien is op Google Streetview.

(Het kan aan mij liggen, maar ik zie op de foto hierboven geen urinerende man. Hij zal toch niet tegen de motorkap van zijn eigen auto pinkeln?)
Hoe dan ook, de man is sindsdien "la risée de son village" (nooit geweten dat "risée" letterlijk met "pispaal" vertaald moet worden) en eist nu niet alleen dat de foto verwijderd wordt, maar ook €10.000 schadevergoeding van Google. Maar het gaat hem niet om het geld hoor, hij wil gewoon dat zijn privacy niet geschonden wordt.
Uitspraak op 15 maart...

Via Webwereld

Gerelateerd
Vrouw klaagt Google aan om haar ondergoed

Vooruitgang, hoop en vervalsing

In 2008 maakte Shepard Fairey een icoon van Obama. Ik bedoel, hij maakte toen het iconische portret dat je hiernaast rechts ziet staan. Dat portret werd tijdens de democratische voorverkiezingen en tijdens de presidentsverkiezingen heel veel gebruikt. Er zijn minstens 100.000 posters, 550.000 stickers en 233.000 kledingstukken met een reproductie van het portret gemaakt. Uiteindelijk leverde dit Fairey en zijn bedrijf meer dan drie miljoen dollar op.
Probleem is echter dat Fairey zijn portret gebaseerd heeft op de foto links, die gemaakt is door AP-fotograaf Mannie Garcia. Toen AP in 2009 suggereerde dat Fairey de auteursrechten van AP schond, klaagde Fairey AP aan. Hij hield vol dat hij zich gebaseerd had op een andere foto die ook genomen was tijdens dezelfde bijeenkomst. Dat is de foto met George Clooney hieronder.

Doel van Fairey was om de rechter te laten vaststellen dat de "Clooney-foto" gebruikt was en dat hier sprake was van "fair use." Afgelopen jaar schikten AP en Fairey de zaak:

Mr. Fairey said that he had initially believed that The A.P. was wrong about which photo he had used, but later realized that the agency was right.
In settling the civil lawsuit, “The A.P. and Mr. Fairey have agreed that neither side surrenders its view of the law,” The A.P. said in a statement on Wednesday. “Mr. Fairey has agreed that he will not use another A.P. photo in his work without obtaining a license from The A.P. The two sides have also agreed to work together going forward with the ‘Hope’ image and share the rights to make the posters and merchandise bearing the ‘Hope’ image and to collaborate on a series of images that Fairey will create based on A.P. photographs.” The statement added that the two sides had agreed to “financial terms that will remain confidential.”

Eind goed, al goed zou je denken...
Eind vorige week werd echter bekend dat Fairey werd aangeklaagd wegens "contempt of the court" omdat hij willens en wetens heeft gelogen over welke foto hij als referentie gebruikt heeft en documenten vervalst en vernietigd heeft. Ik heb dit weekend de aanklacht opgezocht in PACER en hier een kopie neergezet. Er staan een paar interessante pasages in.
Nadat Fairey de zaak had aangespannen heeft zijn advocaat hem een e-mail gestuurd waarin hij expliciet aangeeft dat Fairey en zijn bedrijf "must preserve and retain documents and electronic information that may be relevant ... to the claims in this case" inclusief alle informatie en documenten met betrekking tot de totstandkoming van het portret.
Maar:

From in or about mid-March through in or about late March 2009 [...] SHEPARD FAIREY, the defendant, created multiple false and fraudulent documents (the "Fake Documents") that were intended by Fairey to demonstrate [...] that FAIREY had used the Clooney Photograph as a reference in creating the Obama Progress Work and the Obama Hope Work. For example, Fairey created images that made it appear that he had worked with the Clooney Photograph in creating the Obama Progress Work and the Obama Hope Work. In truth and in fact, and as FAIRLEY then and there well knew and believed, FAIRLEY had used the Obama Photograph as a reference in creating the Obama Progress Work and the Obama Hope Work and had not used the Clooney Photograph.

Daarnaast heeft Fairley in maart 2009 geprobeerd verschillende "electronically stored documents" te vernietigen.
Een maand later vroeg AP in voorbereiding op de zaak of Fairley getuigen kon noemen, die konden verklaren welke foto hij gebruikt had. Fairley noemt twee getuigen, maar uit een e-mail die in de aanklacht is opgenomen, blijkt dat Fairley deze nogal gedetailleerd coachte over wat hij moest zeggen.
In mei 2009 besluit de rechter tot een zogenaamde "discovery order", die inhoudt dat er geen documenten meer mogen worden vernietigd en dat alle relevante informatie voor 14 augustus 2009 moeten worden overlegd. Fairey overhandigde hierbij de vervalste documenten wel en de vernietigde documenten uiteraard niet.
En dan stuurt Shepard nog een "dodelijke" e-mail.
AP blijft namelijk aandringen op allerlei documenten die Fairley eerder vernietigd heeft. Fairley schrijft dan aan allerlei collega's (onderstreping door mij):

For the AP case we need to either find an old email or document that talks about the company policiy to back up or throw away files we are not using. If we can't find anything like that we need te create it and put it on our old letterhead.
Basically the AP is trying to say that I was trying to hide the source of the Obama image by throwing away the in-progress elements. The simple truth is that I threw that stuff away because I did not want to waste hard drive space and I never thought I'd need it again. I know at some point in time we either emailed of printed a memo on saving drive space. [P]lease see if you van find it. Thanks - Shepard

Uiteindelijk - en ik weet niet hoe ze dat te weten zijn gekomen - noemt AP in augustus en september de precieze bestandsnamen van de documenten die ze willen hebben met als gevolg dat

In or about early October 2009, an employee of Obey Giant [het bedrijf van Fairley, IKo] searched again for the files identified by the AP and, in so doing, discovered the Deleted Documents on an Obey Giant server.

Fairley heeft ondertussen bekend en op 16 juli zal de rechter uitspraak doen. Hij kan tot maximaal zes maanden gevangenisstraf en 1 jaar voorwaardelijk worden veroordeeld en een boete van maximaal $5.000 dollar krijgen.

Gerelateerd
23 dingen die je niet mag emailen
Illegale vernietiging bij de SEC
Valse documenten in een rechtszaak

Een afdruk van Google Earth in de rechtzaal

Ha, dat is een mooie rechtszaak die Arnoud hier behandelt.

In deze fiscale strafzaak werd de maat van een advocatenkantoor vervolgd wegens belastingontduiking en valsheid in geschrifte. Zo werden er facturen en orderbonnen vervalst, en zouden er producten zakelijk gekocht zijn om die vervolgens privé te gebruiken zonder dit aan te geven als loonuitkering. Onder meer had men bonnen gevonden voor lichtgele Bubble Club fauteuils, en daarna Google Earth geraadpleegd om te constateren dat deze in de eigen achtertuin van deze maat stonden.

Geverbaliseerd is hoe via Google Earth het privéadres van verdachte is opgezocht en hoe vervolgens is ingezoomd op de tuin van verdachte, waarin verbalisante twee gele stoelen zag staan die volgens haar grote gelijkenis vertonen met de door verdachte gekochte stoelen.

De advocaten van de verdachte, Dorenbosch en Spong, vonden dit het gebruik van een onrechtmatige opsporingsmethode:

Ter onderbouwing van dit standpunt heeft de verdediging vooropgesteld dat de woning en tuin van verdachte plaatsen zijn waar betrokkenen een 'reasonable expectation of privacy' in de zin van artikel 8 EVRM mogen hebben. Het via Google Earth inzoomen op een private plaats is geen in de Wet Bijzondere opsporingsbevoegdheden (BOB) voorziene opsporingsmethode. Uitgangspunt van de BOB- wetgever is geweest dat opsporingsmethoden die inbreuk maken op de privacy een specifieke grondslag in de wet behoeven en dus niet kunnen worden gebaseerd op algemene taakstellende bepalingen als artikel 2 Politiewet 1993 of artikel 141 Sv. Tenslotte is nog aangevoerd dathet via Google Earth inzoomen op een private locatie niet als een lichte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer kan worden beschouwd.

De rechtbank geeft aan dat ze de informatie die via Google Earth verkregen is, niet als bewijs zal gebruiken, maar wijst het ook niet af. Het gebruik van Google Earth kan niet gezien worden als het gebruik van bijzondere technische opsporingsmiddelen, aangezien iedere burger dit kan doen. Hierbij gaat de rechtbank uit van de memorie van toelichting bij artikel 2 van de Politiewet, waarin de minister stelt:

als ieder ander kan rondkijken in de digitale wereld en kennis kan nemen van de voor een ieder raadpleegbare informatie. (...) Zoals de politie, al dan niet in burger, op straat mag surveilleren en rondkijken, zo mag een rechercheur vanachter zijn computer hetzelfde doen op internet. Een uitdrukkelijke wettelijke grondslag is daarvoor niet nodig.

Er zijn natuurlijk allerlei opmerkingen bij die foto te maken, zoals dat die meneer de stoelen misschien voor een dagje of weekje geleend had en dat Google net op dat moment "langs kwam", maar dat laat ik maar voor wat het is.
Wat mij wel heel erg verbaast, is deze zin uit het vonnis:

In de onderhavige zaak heeft de verbalisante via Google Earth, zijnde een voor iedereen op internet raadpleegbare informatiebron, ingezoomd op de tuin van medeverdachte verdachte, hetgeen een momentopname in de vorm van een fotoafdruk van deze tuin heeft opgeleverd die aan het dossier is toegevoegd.

Blijkbaar is een schermafdruk goed genoeg en heeft de politie geen moeite gedaan om van Google een "originele" foto te krijgen.

Gerelateerd
Misdaad op Google Street View
Googelende rechters

Plaatje: Google Earth Magazine van mister brown

Wayback in de rechtszaal

Ik zou natuurlijk moeten schrijven over de voorgestelde wijziging van de Archiefwet, maar dat komt misschien later deze week nog wel een keer. Vandaag nog eens iets over webarchieven en rechtszaken.
In The Lawyers Weekly (wie leest hem niet...) staat deze week een artikeltje over het gebruik van de Wayback Machine in Amerikaanse en Canadese rechtszaken:

A notorious criminal trial in Toronto in 2005 saw the application of such evidence, to the annoyance of the trial judge and the embarrassment of counsel. The Crown was prosecuting three teenagers for the particularly gruesome murder of a 12-year-old boy. After a three-month trial, the case was remitted to the jury. While they were still deliberating, an enterprising newspaper reporter using the Wayback Machine discovered online postings that had been made but deleted by a key prosecution witness. The postings suggested she had perjured herself. When the judge read about this in the next day’s newspaper, the prospect of perjury compelled him to declare a mistrial.

Counsel then had to explain how they had failed to uncover such critical evidence despite months of trial preparation, particularly when a newspaper reporter had found it so easily. The judge was not impressed by their pleas that they were mere lawyers unfamiliar with Internet archives.

In het artikeltje wordt ook nog even in gegaan op de manier waarop webpagina's aan de rechter voorgelegd moeten worden. Blijkbaar gebeurt dit (in Canada) nog altijd op papier, want

Opposing counsel may agree to their admissibility and allow printouts to be included in an agreed exhibit book. If that is not possible, satisfying the trial judge will likely require evidence from someone explaining the nature of the Wayback Machine, its use and certifying the results.
If an affidavit from the client is deemed insufficient, the Internet Archive will, for a nominal fee, provide a sworn statement (www.archive.org/legal/affidavit.php) authenticating pages or other information from the Wayback Machine. Requests and payment can be submitted online or by regular mail.

Even aan Arnoud gevraagd of hier ook Nederlandse voorbeelden van zijn en prompt verwees hij me naar deze zaak, waarin iemand inderdaad verwijst naar de Wayback Machine. Onder 4.14 staat:

Dit zou onder meer blijken uit de door hen overgelegde uitdraai van het internetarchief ‘Wayback Machine’, een internetarchief dat het mogelijk maakt om oude versies van websites op te zoeken (...)

De rechter gaat verder niet in op de toelaatbaarheid van dit bewijs, maar er lijken geen redenen te zijn waarom dit bewijs door een rechter niet geaccepteerd zou worden.

Gerelateerd
Valse documenten in een rechtszaak

Valse documenten in een rechtszaak

Fake Horse
A painting of a horse in a real stable. Probably cheaper to feed.

Gisteren wilde ik naar aanleiding van een blogpost van David Rosenthal een blogje schrijven over digitale handtekeningen en duurzaamheid. Dat blogje komt later nog, omdat ik werd afgeleid door iets anders. Via een blog van Arnoud Engelfriet over "authentieke handtekeningen" kwam ik namelijk terecht bij twee rechtszaken waar "valse documenten" een rol in speelden: een over de verkoop van een paard, de andere over de overdracht van een website.

Een gefotoshopt contract
In de zaak van de website gaat hem om iemand [eiser] die een website over het tunen van auto's is begonnen. Hij heeft een ander [gedaagde] toegang gegeven tot de "achterkant" van deze website, zodat die gedaagde de site kan beheren. Na verloop van tijd komt de eiser er achter dat hij zelf geen toegang meer heeft tot de beheeromgeving van de website. Wanneer hij bij SIDN navraag doet, krijgt hij een verklaring toegestuurd waar in staat dat hij de website voor €2.000 heeft verkocht aan de gedaagde. Onder de verklaring, die dateert van 20 februari 2010 - dit is belangrijk, staan de handtekeningen van eiser en gedaagde.
De eiser stelt dat hij die verklaring nooit getekend heeft en laat haar onderzoeken door een schriftkundige. Deze constateert dat de handtekening waarschijnlijk authentiek is, maar stelt vast dat er sprake kan zijn van een "frauduleuze montage":

'Binnen mijn vakgebied wordt onder frauduleuze montage verstaan: het door toepassing van 'listige kunstgrepen' (zoals knippen, plakken, fotokopiëren, scannen, bewerken met een fotobewerkingsprogramma, printen en dergelijke) reproduceren van een document, afwijkend van het brondocument. (...)
Bij beschouwing van het litigieuze document (vzr: de verklaring) kan met zekerheid worden vastgesteld, dat dit een 'geprinte scan' is. Het oorspronkelijke brondocument is 'gescand' en van die scan is een afdruk (print) gemaakt. Aldus is een 'geprinte scan' ontstaan. Deze methodiek is binnen allerlei ondernemingen en andere organisaties, maar ook in particulier verband, thans heel gebruikelijk teneinde (onder andere) te kunnen besparen op de kosten van administratie en archivering. De benodigde automatiseringsmiddelen zijn relatief goedkoop en algemeen beschikbaar.
Eén van de mogelijkheden die zich voordoen bij de methodiek, zoals bedoeld in de vorige alinea, is, dat het heel gemakkelijk is om gedurende het verwerkingsproces op allerlei manieren en op allerlei momenten in te grijpen in het proces en veranderingen aan te brengen, zodat snel en efficiënt een van het oorspronkelijke brondocument afwijkend nieuw document ontstaat. 'Fotoshoppen' heet dat in de volksmond. Om te kunnen vaststellen of sprake is van een montage van het litigieuze document, dient het origineel van het oorspronkelijke brondocument te worden onderzocht. Door beide documenten met elkaar te vergelijken, kan vaak al met het blote oog worden geverifieerd of een litigieus document een montage is of niet.'

Tijdens de mondelinge behandeling van de rechtszaak, heeft de eiser ook nog gezegd dat uit de 'documenteigenschappen' van de digitale versie van de verklaring volgt dat deze pas is vervaardigd op 22 april 2010, hetgeen volgens [eiser] erop wijst dat het document vals is.
Uiteraard hebben de eiser en de rechtbank de gedaagde gevraagd om de originele verklaring te overleggen, maar die ligt "waarschijnlijk bij zijn accountant."
Omdat de eiser ontkent die verklaring ooit te hebben ondertekend, moet de gedaagde het tegendeel aantonen en dat kan alleen met de originele verklaring. Zolang dit niet gebeurd is, krijgt de eiser gelijk.

Wat betekent deze uitspraak nu voor de vervanging van archiefbescheiden?
In ieder geval een paar dingen:
Zorg dat je metadata kloppen!
In dit geval speelt de datum waarop het pdf-bestand gemaakt is, een rol in de waardering van het document.

Zorg dat je digitaliseringsprotocol helder is
Beschrijf hoe de analoge documenten gescand worden en hoe de bestanden daarna opgenomen worden in een betrouwbare beheersomgeving. Beschrijf ook op welke manier gecontroleerd wordt of de inhoud van de scan overeenkomt met de inhoud van het papieren origineel. Beschrijf de manier waarop het beheer en de toegang tot de gescande documenten georganiseerd is. Dit kun je in een rechtszaak allemaal gebruiken om  aan te tonen dat jouw document wel betrouwbaar (en authentiek) is.

Met andere woorden:

• Leg vast!
• Documenteer!
• Metadata!

Een draver of juist niet?
De andere zaak is wat amusanter en gaat over de aankoop van een paard. Eiseres heeft een paard gekocht dat de gedaagde op Marktplaats had aangeboden als een gezond en uitstekend dressuurpaard. Na de koop, voor €4.438, bleek dat het paard in slechte conditie verkeerde en zeker geen dressuurpaard, maar eerder een draver was. Een deel van de rechtszaak spitst zich toe op de tekst van de advertentie op Marktplaats. Weer een uitgebreid citaat:

3.8. Bij de beoordeling van het beroep op non-conformiteit kent de rechtbank betekenis toe aan de door [gedaagde] overgelegde productie 7. Deze productie is een advertentie, geplaatst op www.marktplaats.nl , waarop staat vermeld dat deze advertentie 497 keer sinds 16 juli 2009 is bekeken. De advertentie bevat de volgende tekst:

“Rocky is een super lieve zwarte ruin (net gecastreerd). Hij is net onder het zadel en doet het goed, hij is wel een beetje schrikkerig. In omgang is hij zeer aanhankelijk, maar met rijden moet hij nog een hoop leren. Hij is daarom niet geschikt voor beginnende of onervaren ruiters. Hij is gechipt en heeft een paspoort (ras onbekend). Hij is klinisch gekeurd maar de nieuwe eigenaar staat het vrij om hem opnieuw te laten keuren. Deze kosten zijn voor u zelf. Ik zoek voor Rocky een goed tehuis waar hij alle verdiende aandacht gaat krijgen. Vraagprijs 2500 euro (valt nog over te praten).”

Uit de door [eiseres] overgelegde productie 24, een e-mail van Marktplaats, volgt echter dat de advertentie op 15 februari 2011 is geplaatst en 15 maart 2011 is verwijderd. Dit is door [gedaagde] niet weersproken. [gedaagde] heeft ter comparitie erkend dat zij de door haar toegezonden productie 7 heeft vervalst. De rechtbank constateert dat deze advertentie overeenstemt met de stellingen van [gedaagde] bij conclusie van antwoord. Het is aan het onderzoek van [eiseres] te danken dat is aangetoond dat de ingebrachte advertentie vals is. Dat de tekst van de advertentie op zichzelf niet vals zou zijn, zoals door [gedaagde] verklaard, acht de rechtbank ongeloofwaardig. [eiseres] heeft immers door schriftelijk en niet weersproken bewijs aangetoond dat zij inclusief transportkosten een bedrag van EUR 4.438,00 aan [gedaagde] heeft betaald, terwijl volgens de advertentie sprake zou zijn van een vraagprijs van EUR 2.500,00 en in de conclusie van antwoord wordt gesteld dat het paard is verkocht voor EUR 2.250,00. De rechtbank is van oordeel dat [gedaagde] zich niet heeft gehouden aan de in artikel 21 Rv besloten liggende verplichting de van belang zijnde feiten in deze procedure volledig en naar waarheid aan te voeren.

Is het niet prachtig, iemand die toegeeft een advertentie vervalst te hebben, maar zegt dat wat er in staat wel waar is!
Uiteindelijk "wint" de eiseres, trouwens.

Als je meer van dit soort rechtszaken kent, voel je niet geremd en voeg ze hieronder toe!

Gerelateerd
Betrouwbare documenten in het nieuws
Wat doen we met de vervanging?
Substitutie, magda?
O jee, een gemanipuleerd archiefstuk

Plaatje: Fake horse van Tony Newell