Een afdruk van Google Earth in de rechtzaal

Ha, dat is een mooie rechtszaak die Arnoud hier behandelt.

In deze fiscale strafzaak werd de maat van een advocatenkantoor vervolgd wegens belastingontduiking en valsheid in geschrifte. Zo werden er facturen en orderbonnen vervalst, en zouden er producten zakelijk gekocht zijn om die vervolgens privé te gebruiken zonder dit aan te geven als loonuitkering. Onder meer had men bonnen gevonden voor lichtgele Bubble Club fauteuils, en daarna Google Earth geraadpleegd om te constateren dat deze in de eigen achtertuin van deze maat stonden.

Geverbaliseerd is hoe via Google Earth het privéadres van verdachte is opgezocht en hoe vervolgens is ingezoomd op de tuin van verdachte, waarin verbalisante twee gele stoelen zag staan die volgens haar grote gelijkenis vertonen met de door verdachte gekochte stoelen.

De advocaten van de verdachte, Dorenbosch en Spong, vonden dit het gebruik van een onrechtmatige opsporingsmethode:

Ter onderbouwing van dit standpunt heeft de verdediging vooropgesteld dat de woning en tuin van verdachte plaatsen zijn waar betrokkenen een 'reasonable expectation of privacy' in de zin van artikel 8 EVRM mogen hebben. Het via Google Earth inzoomen op een private plaats is geen in de Wet Bijzondere opsporingsbevoegdheden (BOB) voorziene opsporingsmethode. Uitgangspunt van de BOB- wetgever is geweest dat opsporingsmethoden die inbreuk maken op de privacy een specifieke grondslag in de wet behoeven en dus niet kunnen worden gebaseerd op algemene taakstellende bepalingen als artikel 2 Politiewet 1993 of artikel 141 Sv. Tenslotte is nog aangevoerd dathet via Google Earth inzoomen op een private locatie niet als een lichte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer kan worden beschouwd.

De rechtbank geeft aan dat ze de informatie die via Google Earth verkregen is, niet als bewijs zal gebruiken, maar wijst het ook niet af. Het gebruik van Google Earth kan niet gezien worden als het gebruik van bijzondere technische opsporingsmiddelen, aangezien iedere burger dit kan doen. Hierbij gaat de rechtbank uit van de memorie van toelichting bij artikel 2 van de Politiewet, waarin de minister stelt:

als ieder ander kan rondkijken in de digitale wereld en kennis kan nemen van de voor een ieder raadpleegbare informatie. (...) Zoals de politie, al dan niet in burger, op straat mag surveilleren en rondkijken, zo mag een rechercheur vanachter zijn computer hetzelfde doen op internet. Een uitdrukkelijke wettelijke grondslag is daarvoor niet nodig.

Er zijn natuurlijk allerlei opmerkingen bij die foto te maken, zoals dat die meneer de stoelen misschien voor een dagje of weekje geleend had en dat Google net op dat moment "langs kwam", maar dat laat ik maar voor wat het is.
Wat mij wel heel erg verbaast, is deze zin uit het vonnis:

In de onderhavige zaak heeft de verbalisante via Google Earth, zijnde een voor iedereen op internet raadpleegbare informatiebron, ingezoomd op de tuin van medeverdachte verdachte, hetgeen een momentopname in de vorm van een fotoafdruk van deze tuin heeft opgeleverd die aan het dossier is toegevoegd.

Blijkbaar is een schermafdruk goed genoeg en heeft de politie geen moeite gedaan om van Google een "originele" foto te krijgen.

Gerelateerd
Misdaad op Google Street View
Googelende rechters

Plaatje: Google Earth Magazine van mister brown

Problematische geheimhouding

Een complexe situatie, waarbij "goed" en "fout" niet zo makkelijk te onderscheiden zijn. Eens kijken of ik het helder uitgelegd krijg.

Boston College heeft een tijdje geleden het "Belfast Project" uitgevoerd, een oral history-project naar The Troubles in Noord-Ierland. Hiervoor werden tussen 2001 en 2008 een stuk of zeventig gesprekken gevoerd met Loyalisten en Republikeinen. Omdat het hier ging om leden van paramilitaire eenheden, die betrokken waren bij de aanslagen, ontvoeringen en moorden, hebben de onderzoekers de geïnterviewden verzekerd dat de geluidsopnamen (en transcripties) tot na hun dood geheim blijven.
Begin 2011 heeft het Amerikaanse Openbaar Ministerie namens de Police Service of Northern Ireland de opnamen van de gesprekken met twee IRA-leden gevorderd. The Chronicle schrijft:

Boston College holds the tapes and transcripts of the project, including interviews with two members of the Provisional Irish Republican Army, Dolours Price and Brendan Hughes. They alleged that Gerry Adams, head of Sinn Fein, the IRA's political arm, ran a kidnapping ring suspected of involvement in the death of Jean McConville, a Protestant mother of 10 who was kidnapped and killed in 1972. Mr. Hughes died in 2008, and the college has turned over the records of his interviews.
The U.S. Department of Justice subpoenaed the interview records on behalf of the British government. Under what's known as a mutual-legal-assistance treaty, the two countries help each other in certain criminal proceedings. The Belfast Project records are being sought "in reference to alleged violations of the laws of the United Kingdom," the court said, including kidnapping and conspiracy to commit murder.

De officier van justitie heeft ondertussen zo'n dertien tapes in beslag genomen, maar een gerechtelijke uitspraak van afgelopen woensdag verbiedt voorlopig de overhandiging van de opnamen aan de Noord-Ierse politie.
Ondertussen is het nog ingewikkelder geworden, omdat de drie onderzoekers van het project nu eisen dat alle opnamen vernietigd moeten worden:

"We are, all three of us, now strongly of the view that the archive must now be closed down and the interviews be either returned or shredded since Boston College is no longer a safe nor fit and proper place for them to be kept.
"We made a pledge to our interviewees to protect them to the utmost of our ability and we will stand by that pledge firmly and unalterably."

Daarnaast eisen nu ook drie van de geïnterviewde Loyalisten dat de opnamen en transcripties van hun gesprekken worden geretourneerd:

Now, in another twist, Smith, who chaired the 1994 loyalist ceasefire news conference, has confirmed he has taken legal steps to have his interviews returned
He said: “I’m not concerned about the content.
“I’m concerned about the principle.
“I have asked for the tapes back because Boston College cannot guarantee the basis on which the interviews were given.”

Ik ben er nog niet uit  wat moreel gezien de juiste beslissing zou zijn...
De onderzoekers hebben blijkbaar een belofte gedaan die ze niet kunnen handhaven en het overhandigen van de opnamen is in strijd met de afspraken die ze gemaakt hebben. Maar vernietiging van alle opnamen is ook niet conform de afspraken. Lastig, lastig, lastig

Gerelateerd
Over het vorderen van gegevens