Problematische geheimhouding

Een complexe situatie, waarbij "goed" en "fout" niet zo makkelijk te onderscheiden zijn. Eens kijken of ik het helder uitgelegd krijg.

Boston College heeft een tijdje geleden het "Belfast Project" uitgevoerd, een oral history-project naar The Troubles in Noord-Ierland. Hiervoor werden tussen 2001 en 2008 een stuk of zeventig gesprekken gevoerd met Loyalisten en Republikeinen. Omdat het hier ging om leden van paramilitaire eenheden, die betrokken waren bij de aanslagen, ontvoeringen en moorden, hebben de onderzoekers de geïnterviewden verzekerd dat de geluidsopnamen (en transcripties) tot na hun dood geheim blijven.
Begin 2011 heeft het Amerikaanse Openbaar Ministerie namens de Police Service of Northern Ireland de opnamen van de gesprekken met twee IRA-leden gevorderd. The Chronicle schrijft:

Boston College holds the tapes and transcripts of the project, including interviews with two members of the Provisional Irish Republican Army, Dolours Price and Brendan Hughes. They alleged that Gerry Adams, head of Sinn Fein, the IRA's political arm, ran a kidnapping ring suspected of involvement in the death of Jean McConville, a Protestant mother of 10 who was kidnapped and killed in 1972. Mr. Hughes died in 2008, and the college has turned over the records of his interviews.
The U.S. Department of Justice subpoenaed the interview records on behalf of the British government. Under what's known as a mutual-legal-assistance treaty, the two countries help each other in certain criminal proceedings. The Belfast Project records are being sought "in reference to alleged violations of the laws of the United Kingdom," the court said, including kidnapping and conspiracy to commit murder.

De officier van justitie heeft ondertussen zo'n dertien tapes in beslag genomen, maar een gerechtelijke uitspraak van afgelopen woensdag verbiedt voorlopig de overhandiging van de opnamen aan de Noord-Ierse politie.
Ondertussen is het nog ingewikkelder geworden, omdat de drie onderzoekers van het project nu eisen dat alle opnamen vernietigd moeten worden:

"We are, all three of us, now strongly of the view that the archive must now be closed down and the interviews be either returned or shredded since Boston College is no longer a safe nor fit and proper place for them to be kept.
"We made a pledge to our interviewees to protect them to the utmost of our ability and we will stand by that pledge firmly and unalterably."

Daarnaast eisen nu ook drie van de geïnterviewde Loyalisten dat de opnamen en transcripties van hun gesprekken worden geretourneerd:

Now, in another twist, Smith, who chaired the 1994 loyalist ceasefire news conference, has confirmed he has taken legal steps to have his interviews returned
He said: “I’m not concerned about the content.
“I’m concerned about the principle.
“I have asked for the tapes back because Boston College cannot guarantee the basis on which the interviews were given.”

Ik ben er nog niet uit  wat moreel gezien de juiste beslissing zou zijn...
De onderzoekers hebben blijkbaar een belofte gedaan die ze niet kunnen handhaven en het overhandigen van de opnamen is in strijd met de afspraken die ze gemaakt hebben. Maar vernietiging van alle opnamen is ook niet conform de afspraken. Lastig, lastig, lastig

Gerelateerd
Over het vorderen van gegevens

Over het vorderen van gegevens

In Informatieprofessional 4/2011 staat een artikel van Marian Koren van FOBID over Brandstof voor opsporing, de evaluatie van de Wet Bevoegdheden vorderen gegevens. Deze wet is op 1 januari 2006 in werking is getreden en "biedt overheidsinstanties, in beginsel, de mogelijkheid om alle infomatie te vordern die over een individu, of een rechtspersoon, voorhanden is bij andere instanties of bij private partijen, uiteraard onder voorwaarden."
In het artikel beschrijft Koren dat de juridische commissie van FOBID in samenwerking met de Vereninging Openbare Bibliotheken in 2006 een handreiking uitgebracht heeft waarin de rechten en plichten van de bibliotheken en hun gebruikers beschreven staan.

In de periode 2006-2010 zijn bij de FJC enkele gevallen gemeld waarin van bibliotheken gevraagd werd om gegevens te verstrekken aan politie of justitie en is daarbij (juridische) ondersteuning gegeven. Zo zijn gegevens gevorderd om informatie te krijgen over personen die op een bepaald moment of bij een bepaalde gebeurtenis in de bibliotheek aanwezig zijn geweest (via transactiegegevens of camerabeelden). Daarnaast zijn verzoeken gedaan over een bepaalde verdachte en met betrekking tot een gevonden bibliotheekboek.

Ik herinnerde me toen dat er in 2005/2006 ook bij archivarissen en archiefdiensten onrust heerste over de gevolgen van deze wet, volgens mij heeft Eric Ketelaar er nog ergens iets over geschreven toen (maar dat kan ik niet terug vinden). En in 2009, in de discussie over het gebruik van het BSN om bezoekers te registreren, verwees Hans Waalwijk in het Archievenblad (van het Archiefforum) nog naar de wet:

Inderdaad zijn er, zoals de woordvoerder van het Parket-Generaal aangeeft, nagenoeg geen gevallen bekend, of althans, niet als zodanig met het veld gedeelde zaken, waarin vordering van gegevens een rol speelt. Mij is alleen een schets van zo’n situatie bekend van de hand van Jan Kompagnie (Nationaal Archief) in het jaarboek 2006 van de Stichting Archiefpublicaties over openbaarheid.

Dus mijn vraag is nu:
Zijn jullie gevallen bekend waarbij op grond van de Wet Bevoegdheden vorderen gegevens informatie is opgevraagd bij een archiefdienst?
Zo ja, om wat voor type informatie (camerabeelden of gegevens uit bezoekers- of inzageadministratie) ging het dan?

Plaatje: Welcome Mat van Dumbeast