Een kleine geschiedenis van data-opslag

Format: A Brief History of Data Storage from Alan Warburton on Vimeo.
An abridged history of removable data storage. I've left out a few formats, which I'm sure the geeks out there will pick up on! Made with After Effects, Maya and Photoshop.
Thanks to Shawn Hazen at bookworship.com for letting me use a couple of his book jackets, and to Steven Shook at flickr.com/photos/shookphotos for letting me use a vintage postcard of his.
Soundtrack: Fringe Element (Short Like Me Edit) by Beni.


Weet je nog, dat je vroeger rondliep met zo'n hard-plastic doosje, met 10 diskettes er in? Dan had je wel 25 MB bij je.
En toen ik in 1997 aan de UvA ging studeren, was de opslagcapaciteit daar nog zodanig dat iedere student een 3,5"-diskette kreeg uitgereikt. Daar stond een installatie van Eudora op en je moest je hele e-mailarchief op die ene diskette bewaren. Stel je dat nu eens voor!

Via L'Archivista

Gerelateerd
Mainframes bestaan nog
Digital information lasts forever... (ED3-blog)
De opkomst van de aarde (ED3-blog)

Personal Data Ecosystem

Via Edwin en daarna Read Write Web kwam ik terecht op http://personaldataecosystem.org/:

In today’s world, using digital devices, we generate data. Much of it is collected and stored. To make the personal data ecosystem a reality we need to figure out how to collect the information from devices and store it in our own personal data stores. So far figuring this out has just been an idea – we are going to gather a community to solve this technical challenge that is key to people being able to aggregate their own information.
We also have the challenge that when we use a third party identity provider like Facebook, or any OpenID provider, to login to a site, our credentials are then linked to that account AND those third party services are also providing data. The challenge is: what happens to accounts based on third party services that go out of business or terminate a user’s account?

The vision for the Personal Data Ecosystem is that end users have the freedom to move their data between service providers – personal data store hosts. Just like people today have the freedom to move their money between banks.

Kan interessant zijn, al is het mij nog te technisch geloof ik.

Gerelateerd
Geef je privacy op, red de wereld
Infopocalyps

Een 3D-puzzel van 27000 stukjes

Great relief panel with lions, reconstructed from approx. 900 fragments, 2010 © National Museums in Berlin, photo: Olaf M. Teßmer

Gisteren een fascinerend stukje in de NRC over Die gerettete Götter aus dem Palast vom Tell Halaf

Een ontmoedigende opgave: 27.000 stukken basalt van drieduizend jaar oud moesten worden samengevoegd tot de neolithische beeldenschat die dit onoverzichtelijke puinpakket tot het najaar van 1943 was.
Na meer dan zeven jaar puzzelen met Duitse Gründlichkeit is het Pergamonmuseum in Berlijn in zijn opdracht geslaagd. De befaamde Tell Halaf-collectie van de Duitse oriëntalist en archeoloog Max von Oppenheim is na de vrijwel complete vernietiging ervan in de Tweede Wereldoorlog andermaal tot leven gewekt. De kolossale basalten beelden van goden en mythische beesten uit opgravingen in het noordoosten van Syrië, zijn letterlijk aan elkaar geplakt – met tweecomponten epoxyhars.
(...)
Toen de puzzelwerkzaamheden ruim zeven jaar geleden begonnen, was er nergens in de wereld een vergelijkbaar archeologisch restauratieproject; er waren geen tekeningen en geen betrouwbare gegevens over hoe de basalten sculpturen er precies hadden uitgezien. „We hadden wat foto’s. Daarvan hebben we dankbaar gebruik gemaakt, maar echt betrouwbaar waren die niet.”
Adviezen om scans te maken en de computer het ordenende werk te laten doen, stuitten op grote technische problemen. Nadja Cholidis: „Uiteindelijk moesten we teruggrijpen op een bewezen low tech methode: goed kijken, passen en meten en altijd maar doorgaan. Dat hebben we zeven jaar lang gedaan.”

In het krantenartikel wordt uiteraard ook verwezen naar de versnipperde StaSi-archieven die met oneindig geduld en technisch vernuft hersteld worden.
Persoonlijk moest ik denken aan een inspectiebezoek dat ik een jaar of vijf geleden deed bij de archeologische dienst van de gemeente Den Bosch. Daar lagen op twee enorme tafels een stuk of duizend grijze potscherven, die blijkbaar afkomstig waren uit de afvalput van een pottenbakker. Ik heb ook nog heel even gepuzzeld, maar het al snel opgegeven. Helaas kan ik de foto's die ik ervan gemaakt heb hier nu niet bij zetten. De server in het provinciehuis is onbenaderbaar. Misschien dat ik ze hier maandag nog even toevoeg.

Gerelateerd
Berlusconi, China en authenticiteit

Zonder Erfgoed Geen Toekomst #zegt

Afgelopen woensdag presenteerde Erfgoed Brabant het erfgoedmanifest Zonder Erfgoed Geen Toekomst (pdf). Ik ben niet zo van het erfgoed en ik heb het ook nu weer geprobeerd: als je in de tekst van het manifest "Brabant" vervangt door "Limburg" of "Utrecht" klopt het ook allemaal. Maar de presentatie door Patrick is wel aardig en de Facebook-pagina ziet er redelijk uit (voor zover ik dat kan beoordelen, ik "heb" geen Facebook...)
En heel misschien wordt die Toolbox die ze voorstellen ook nog wel wat.
Nu alleen nog een pdf-bestand waar je teksten uit kunt kopiëren...

Een paar losse eindjes

Even een paar losse eindjes aan elkaar knopen.

Vandaag over een week sta ik in het Concertgebouw en ik ga in ieder geval het verhaal van de Sirenen gebruiken. Dat betekent dus dat Jeanine mee mag, als ze zou willen.

In oktober 2010 verwees ik naar het initiatief van Yan Martel om iedere twee weken een boek naar de Canadese minister-president te sturen. Deze week heeft hij het honderdste en laatste boek gestuurd: Scorched van Majdi Mouawad.

What I’ve been trying to do in this long epistolary dead-end with you, beyond the plying of irony, is to make the following point: that the books available in bookstores and libraries throughout Canada, that the exhibits to be seen in this nation’s galleries and museums, that the movies coming out of this country, that the plays and dance pieces seen on its stages, that the music heard in its concert venues, be they bars or orchestra halls, that the clothes that come from our designers, the cuisine from our best restaurants, and so on and so forth with every creative act of Canadians, that all these cultural manifestations are not mere entertainment, something to pass the time and relax the mind after the “serious” business of the day is over with, the earning of money—no, no, no. In fact, these manifestations are the various elements that add up to the sum total of Canadian civilization. Take these away and nothing worthwhile remains of Canadian civilization. Corporations come and go, leaving hardly any trace, while art endures.

Yet it is corporations and their voracious demands that regulate our lives nowadays, far more than theatres, bookstores and museums. Why is that? Why is it that people work so crazily hard these days, at the expense of family, health, and happiness? Have we not perhaps forgotten that work is a means to an end, that we work so that we might live, and not the other way round? We’ve become slaves to our work and have forgotten that it’s in moments of leisure and stillness, when we’re free from working with a hoe or at a keyboard, that we can contemplate life and become fully ourselves. We work, work, work, but what mark do we leave, what point do we make? People who are too beholden to work become like erasers: as they move forward, they leave in their wake no trace of themselves. And so that has been the point of my fruitless book-gifting to you: to raise my voice against Canada becoming a nation of erasers.

Mijn discussie met Ad is ook een beetje in de lucht blijven hangen, maar we hebben eind deze maand een afspraak om het een en ander eens 'face to face' uit te praten. Wordt dus nog wel vervolgd.

Een van de mogelijke oplossingen die in reactie op Verzonden betekent niet altijd verzonden werd geopperd, was om brieven dan maar aangetekend te verzenden. Arnoud Engelfriet beschrijft vandaag dat dit ook niet altijd helemaal goed gaat:

Voor de gewone brief is het Hof snel klaar. Hoofdregel uit de wet is dat je moet bewijzen dat de post aangekomen is (art. 3:37 lid 3 BW). En bij gewone post is dat vrijwel onmogelijk (tenzij de ontvanger op een of andere manier een bevestiging aan je geeft). Bij aangetekende post lijkt dit iets makkelijker: de postbode heeft immers genoteerd wanneer hij aan de deur was. Maar dat is niet genoeg:

"[Er] blijkt uit de stickers op de envelop niet meer dan dat de postbode tot tweemaal toe “geen gehoor” kreeg toen hij de brief ten huize van [ontvanger] wilde aanbieden en dat de brief vervolgens niet door [ontvanger] van het postkantoor is afgehaald en aan [afzender] is geretourneerd. Anders dan [afzender] heeft gesteld, volgt uit die feiten nog niet (het vermoeden) dat de brief (tijdig) aan [ontvanger] is aangeboden op de wijze die daartoe ter plaatse van de bestemming is voorgeschreven (vergelijk HR, 8 september 1995, NJ 1996, 567 en HR 4 juni 2004, NJ 2004, 411). Daartoe is vereist dat aannemelijk is dat de postbode, nadat hij “geen gehoor” kreeg, een schriftelijk bericht van aankomst heeft achtergelaten."
En bij dat laatste gaat het dus fout: de afzender kon niet bewijzen dat dat ook werkelijk gebeurd. Hoewel het normaal is dat de postbode dat doet, is dat onvoldoende om te mogen concluderen dat het in deze zaak ook écht is gebeurd.

En tenslotte nog iets over de diefstal van archiefstukken in het Stadsarchief Amsterdam. Het stadsarchief schrijft daar vandaag over dat vermiste archiefstukken niet altijd gestolen archiefstukken zijn. Het kan namelijk ook gaan om logistieke (een dossier is op een verkeerde plaats opgeborgen) of administratieve (een dossier is verkeerd geregistreerd) vermissing gaan.

Per jaar worden gemiddeld 25.000 inventarisnummers ingezien op de studiezaal en worden circa 10.000 inventarisnummers naar het scanbedrijf vervoerd. Wordt bij het retourplaatsen van deze stukken 0,1 % niet op de juiste plaats teruggezet, dan zijn er 35 documenten vermist. Een vergelijkbare foutmarge bij het intypen van gegevens in de beheerssystemen kan dit aantal gemakkelijk verdubbelen of verveelvoudigen. Dus vermissing is niet altijd diefstal.

Interessant is ook dat ze blijkbaar een openbare 'vermissingenlijst' gaan maken, die binnenkort online komt.

Afbeelding: Loose ends van Jkob

Doc-Direkt en de magische achterstanden

Ik geef meteen toe, ik ben niet erg thuis in de praktijk van de DIV-afdelingen bij de ministeries, maar wat ik deze week las in de Od van januari 2011 verbaast me toch. Gert-Jan de Graaf interviewt Kaat Appelman (directeur) en Rob Kramer (projectleider primair proces) naar aanleiding van het begin van Doc-Direkt op 1 januari 2011. De Graaf leidt zijn interview als volgt in:

De afgelopen jaren heeft het Project Wegwerken Achterstanden Archieven (PWAA) hard gewerkt aan de bewerking van oude archieven van het rijk. Het PWAA is inmiddels ter ziele. Maar het Rijk blijft vrolijk archief produceren. Op dit moment komt er zo'n 35 strekkende kilometer per jaar bij. Dat betekent dat, als er niets gebeurt, er in 2020 weer 350 kilometer extra achterstand bij is. En dat terwijl de achterstand op dit moment al ruim 300 kilometer bedraagt! Het lijkt wel dweilen met de kraan open, maar Appelman en Kramer hebben er zin in en zijn vastbesloten om de kraan dicht te krijgen.

Ik snap dat je om die bestaande kilometers 'achterstand' weg te werken, een aparte organisatie in het leven roept. Dan heb je een beter overzicht, kun je wat met werkzaamheden schuiven etc. Maar wat ik niet snap zijn die 35 kilometer achterstand die er per jaar bij komen. Hebben ze bij de ministeries geen DIV-afdelingen die dossiers beschrijven, beheren, ordenen, afstellen op bewaartermijn enzovoorts?
Ik bedoel: bij de gemeenten en provincies komen er ook per jaar ettelijke kilometers papier bij, maar ik durf te zeggen dat het overgrote deel daarvan geordend en toegankelijk is en dat er, op het moment dat (en vaak al voordat) de dossiers de paternosterkast verlaten een bewaartermijn wordt toegekend. Die dossiers zijn 'klaar' en wachten op overbrenging of vernietiging. Daar is weinig achterstand aan...

Hoe werkt dat dan bij de ministeries? Enlighten me please...

Gerelateerd
Een nieuwe selectieaanpak

Plaatje: Manuscript backlog 2010 van Minnesota Historical Society

Weet meer over buurten en gemeentes

Via Ambtenaar 2.0 kwam ik vanmorgen terecht op Weet meer Buurten en gemeentes:

Weetmeer Buurten & Gemeentes biedt organisaties snel en eenvoudig toegang tot een grote diversiteit aan maatschappelijk relevante gegevens over alle Nederlandse gemeenten en buurten, voor analyse, onderzoek en het verrijken van eigen gegevens.

Hiermee geeft Weetmeer.nl de mogelijkheid aan adviseurs, beleidsmakers, onderzoekers en marketeers om heel eenvoudig zelf grafieken, overzichten en analyses te maken op basis van meer dan 300 eigenschappen van gemeentes en hun buurten.

De huidige site op data.weetmeer.nl is nog in beta tot 15 maart 2011 en in ieder geval tot die tijd voor iedereen beschikbaar. Het is me niet helemaal duidelijk wat daarna gaat gebeuren.
Het ziet er mooi uit, al moet is de navigatie nog wat zoeken. Binnenkort maar wat uitgebreider naar kijken...