De ErfgoedSuite van de RCE

Interessant initiatief van de RCE - de ErfgoedSuite:

De ErfgoedSuite is een kennissysteem dat het erfgoed in Nederland in kaart brengt en collecties verbindt via trefwoorden.
Met deze online basis voorziening kunnen erfgoedpartijen:

• een website bouwen en onderhouden,
• collecties digitaal ontsluiten,
• deze koppelen aan een kennisnetwerk: de Erfgoedthesaurus.

De Erfgoedthesaurus wordt ingericht en beheerd door de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Collecties in de ErfgoedSuite zijn via de Erfgoedthesaurus onderling verbonden. Dit biedt in de toekomstmogelijkheden voor diverse (overkoepelende) gebruikstoepassingen, zoals themasites en apps.
Gebruikers (erfgoedorganisaties) van de ErfgoedSuite abonneren zich op één of meer componenten van de ErfgoedSuite en stellen (een substantieel deel) van hun content voor deling met derde partijen beschikbaar op basis van Creative Commons licentie.
Gegevens over erfgoed blijven zo duurzaam digitaal beschikbaar. Iedereen kan straks over deze kennis beschikken.

Vorig jaar is een pilot gestart, die in ieder geval al tot twee websites heeft geleid:

• Het Hooge Land
• Het Veenkoloniaal Museum

Al heb ik de indruk dat de ErfgoedSuite in die twee sites vooral als een CMS fungeert en niet zozeer als toegang tot de collectie in combinatie met de ErfgoedThesaurus. Maar misschien kijk ik niet goed.

En o ja, ik word ook wel een beetje zenuwachtig van het veelvuldig gebruik van de term "erfgoed" in het filmpje.

Icoontje nodig?

Maurizio Fusillo - CC BY 3.0

Via het zeer lezenswaardige All Your Metadata Shall Be In Water Writ en daarna Iconoclasm kwam ik eerder deze week terecht op het Noun Project:

The Noun Project collects, organizes and adds to the highly recognizable symbols that form the world's visual language, so we may share them in a fun and meaningful way.
Here is our pledge to you:
FREE
The symbols on this site are and always will remain free. We believe symbols can not be effectively shared with the world if they are not free.
SIMPLE
Everyone likes simplicity. We want you to be able to come to our site and effortlessly find and obtain what you are looking for. Simple as that.

Het is een enorme verzameling van vrij te gebruiken, oude en nieuwe iconen.

P.J. Onori - CC0

Enige - nogal grote - nadeel is: de te downloaden bestanden zijn in het SVG-formaat. Je kunt ze dus niet zomaar in je powerpoint-presentatie of weblog zetten. Al schijnen moderne browsers er wel mee uit de voeten te kunnen. 

Gerelateerd

Sclera pictogrammen

Geschikte publicatie voor voorgenomen waardering?

Buitengewone editie Staatscourant Afkondiging Grondwet 1972
op 5 april 1972

Terwijl hier discussie ontstond over de vaststelling van de nieuwe gemeentelijke selectielijst, ontstond elders commotie over een uitspraak van de Raad van State. En uiteindelijk heeft het een ook nog wat met het andere te maken.
In een geding tussen enkele inwoners van Bathmen en Deventer en het college van B&W van Deventer stelde de Raad dat een ontwerpbeluit niet enkel digitaal gepubliceerd mag worden, als niet van te voren expliciet is vastgesteld dat dit mag.

Algemene Wet Bestuursrecht
Eerst even de artikelen uit de Algemene Wet Bestuursrecht die hier van toepassing zijn:

Artikel 3:12

1. Voorafgaand aan de terinzagelegging geeft het bestuursorgaan in een of meer dag-, nieuws-, of huis-aan-huisbladen of op een andere geschikte wijze kennis van het ontwerp. Volstaan kan worden met het vermelden van de zakelijke inhoud.
2. Indien het een besluit van een tot de centrale overheid behorend bestuursorgaan betreft, wordt de kennisgeving in ieder geval in de Staatscourant geplaatst, tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald.

Hier staat dus dat een voorgenomen besluit op een geschikte manier gepubliceerd moet worden, bijvoorbeeld in een dagblad, weekblad of huis-aan-huis-blad. Het tweede lid voegt daar aan toe dat zo'n ontwerpbesluit van de Rijksoverheid in ieder geval - dus naast de geschikte wijze - via de Staatscourant gepubliceerd moet worden.

Artikel 2:14
2. Tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald, geschiedt de verzending van berichten die niet tot een of meer geadresseerden zijn gericht, niet uitsluitend elektronisch.

Dit is een artikel uit de Wet Elektronisch Bestuurlijk Verkeer, die in de AWB is opgenomen. Het is duidelijk dat hier staat dat enkel digitale verzending niet is toegestaan, tenzij daar vooraf iets voor is geregeld (in een wet, maar voor de lokale overheden zal een eigen, aparte verordening ook wel voldoende zijn).

Deventer
In de betreffende casus had de gemeente Deventer een voorgenomen besluit op de gemeentelijke website gepubliceerd en ook nog in een Deventers huis-aan-huis-blaadje. Maar, omdat de gevolgen van de milieuvergunning waar het hier over ging, ook buiten de Deventer gemeentegrenzen merkbaar zouden zijn, is dat volgens de Raad niet voldoende:

Wat de kennisgeving via de website van de gemeente betreft, overweegt de Afdeling dat kennisgeving via het internet een geschikte wijze van kennisgeving als bedoeld in artikel 3:12, eerste lid, van de Awb kan zijn. Zoals wordt bevestigd in de memorie van toelichting bij de Wet elektronisch bestuurlijk verkeer (Kamerstukken II 2001-2002, 28 483, nr. 3, blz. 24 en 38), is op de kennisgeving als bedoeld in artikel 3:12, eerste lid, echter tevens artikel 2:14, tweede lid, van de Awb van toepassing. Artikel 2:14, tweede lid, en artikel 3:12, eerste lid, van de Awb dienen in onderlinge samenhang aldus te worden uitgelegd dat op grond daarvan vereist is dat, in verband met de artikelen 3:11, eerste lid, en 3:15, eerste lid, van een ontwerpbesluit op ten minste één niet-elektronische, geschikte wijze als bedoeld in artikel 3:12, eerste lid, kennis wordt gegeven, tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald. Het college heeft desgevraagd schriftelijk medegedeeld dat in de gemeente Deventer ten tijde van de kennisgeving van het ontwerpbesluit niet een wettelijk voorschrift, als bedoeld in artikel 2:14, tweede lid, gold. Het college had derhalve op ten minste één niet-elektronische, geschikte wijze kennis moeten geven van het ontwerpbesluit.

Selectielijsten
En dan kom ik nu toch weer bij de selectielijsten uit, omdat het maar zeer de vraag is of de ontwerpen daarvan op de juiste manier gepubliceerd worden.
Op grond van artikel 4 van het Archiefbesluit is op de voorbereiding van selectielijsten ook artikel 3:12 van de AWB van toepassing. Dus, ten minste in de Staatscourant en op een geschikte wijze moet aangekondigd worden dat de concept-lijsten ter inzage liggen.
Publicatie in de Staatscourant gebeurt in ieder geval, zoals je bijvoorbeeld hier kunt zien. Maar sinds de inwerkingtreding van de Wet Elektronische Bekendmaking op 1 juli 2009 geschiedt de "uitgifte van het Staatsblad en de Staatscourant [...] elektronisch op een algemeen toegankelijke wijze." Er is dus geen analoge Staatscourant meer.

De hamvraag is dus: wordt de ter inzage legging van de ontwerp-selectielijsten ook nog op een andere, geschikte én analoge manier bekend gemaakt?
Ik heb er in het Archievenblad wel eens iets over zien staan, maar dat is volgens mij niet structureel en lijkt me ook niet "geschikt."

Maar misschien zie ik iets over het hoofd?

Gerelateerd
Een bron is een bron #infokermis

Plaatje: Buitengewone editie Staatscourant Afkondiging Grondwet 1972 op 5 april 1972 uit het Nationaal Archief

Als je weggaat, vernietig je toch gewoon alles

Vorig jaar las ik dit over de archiefvernietigingspraktijken in Griekenland:

De afgelopen 37 jaar was steeds één partij aan de macht. De conservatieve partij Nieuwe Democratie en de socialistische partij Pasok regeerden om beurten. In 1989 dwong de verkiezingsuitslag een brede nationale coalitie af, maar die viel na minder dan vijf maanden uit elkaar. Bij een wisseling van de macht lieten de scheidende ministers routineus alle relevante dossiers door de papierversnipperaar halen en harde schrijven wissen. Geen reden om je rivaal het regeren makkelijk te maken.
NRC Handelsblad, 7 november 2011

In de Duitse deelstaat Baden-Würtenberg is iets vergelijkbaars gebeurd. Uit de FAZ:

Der ehemalige baden-württembergische Ministerpräsident Stefan Mappus (CDU) hat nach seiner Abwahl im Jahr 2011 die Festplatte seines Dienstcomputers zerstören lassen. Das berichtet die „Stuttgarter Zeitung“ unter Berufung auf Mappus’ Anwälte. Der Datenträger sei auf Anweisung des Politikers ausgebaut und von Beamten des Staatsministeriums vernichtet worden, heißt es in dem Bericht. Die von Mappus beauftragte Anwaltskanzlei bezeichnete dies als „völlig übliche Verfahrensweise“. Die Löschung sie außerdem „kein Geheimnis“ gewesen. Auf dem Datenträger seien vor allem Dateien mit parteipolitischen und privaten Inhalten gespeichert gewesen.

En ondertussen heeft Ströbl, de partijvoorzitter van de CDU in die deelstaat, al laten weten dit ook heel gewoon te vinden:

„Sie werden keinen Regierungschef finden, der bei seinem Weggang nicht seine persönlichen Notizen mitnimmt und seine E-Mails löscht“

Nederlandse vergelijkbare voorbeelden iemand?

Gerelateerd
Illegale vernietiging bij de SEC
Onrechtmatige vernietiging: schadeclaim van 5 miljoen dollar
Niet op tijd afgewerkt, dan gooi ik het weg

Plaatje: Systematisch zerstören van Phreak 2.0

Vals of echt? De wampum bewijst het.

Iets meer dan een jaar geleden schreef Theo Meereboer op Archief 2.0 over een email die hij van een onbekende had gekregen. Zij vroeg hem of hij kon helpen bij het terug vinden van "de wampum die de overeenkomst tussen de Hollanders in Nieuw Amsterdam en de locale Indiaanse stam symboliseert." 

Het gaat dus over de “Two Row Wampum treaty, also known as Guswhenta or Kaswehnta, an agreement made between representatives of the Five Nations of the Iroquois (Haudenosaunee) and representatives of the Dutch government in 1613 in what is now upstate New York.” Of eigenlijk gaat het om de wampum in kwestie. Waar is die gebleven?

Toevallig las ik eerder deze week in de NRC een stuk over diezelfde wampum, naar aanleiding van de jubileumviering die de Onondanga volgend jaar willen houden. De wampum is blijkbaar gevonden, maar er zit nog addertje onder het gras.

Wat is een wampum?

Wampum is de benaming voor witte en paarse kralen gemaakt van de binnenste spiraal van schelpen van een wulkachtige (Busycotypus canaliculatus of Busycotypus carica) en de Amerikaanse venusschelp (Mercenaria mercenaria). Amerikaanse indianen langs de Atlantische kust tot aan Saskatchewan gaven ze bij ceremonies als beloftes, verdragen en huwelijken.[2]
Nederlandse kolonisten pasten wampum toe als ruilmiddel voor bevervellen omdat de Indianen geen belangstelling hadden voor munten en gingen over tot massaproductie, zodat wampum ook de stammen ten westen van de Rocky Mountains bereikten. Aldaar werden ze echter alleen als sieraden gebruikt. Aan de oostzijde behielden de schelpen echter hun oorspronkelijke waarde en werden soms zelfs als heilig gezien.
Wikipedia

 Bovenaan deze blog staan enkele wampums uit de collectie van het NARA.

Two Row Wampum Treaty
In dit geval gaat het, zoals de NRC schrijft, over

het oudste verdrag tussen Europese (Nederlandse) en indiaanse (Irokese of Onondoga) handelaren. Dit verdrag, dat de Onondoga betitelen als de ‘grootvader van alle verdragen’, is gedateerd op 21 april 1613. Het is in het Nederlands geschreven op twee stukken huid en ondertekend door de Nederlandse handelaren Jacob Eelckens en Hendrick Christiaenssen. En door vier Irokese hoofden: GarhatJannie, Caghneghsattakegh, Otskwiragerongh en Teyoghswegengh. De openingswoorden luiden ‘Hier op Tawagonshi...’

In 1968 werd voor het eerst over het verdrag gepubliceerd door Laurence G. van Loon in zijn boek The Indian Historian. Maar meteen was er twijfel over de authenticiteit van de tekst die Van Loon citeerde. In de loop van de jaren tachtig kwam redelijk onomstreden vast te staan dat de tekst niet uit de 17e eeuw stamt, maar waarschijnlijk in het midden van de twintigste eeuw is geschreven. Syracuse.com schreef daar over:

The written treaty was first made public in an article in 1968 by history professor and documents collector L.G. van Loon, who said he obtained it from an unnamed person at the Mississaugua Reservation in Canada. The treaty was given to the Onondagas, and it remains on the territory near Syracuse.
Starna and Gehring, who reviewed a photocopy of the treaty, offered a variety of evidence they said proved it’s a forgery:

• Many words — including the oft-quoted phrase that the treaty will be valid “so long as the grass is green” — weren’t in use in 1613.
• The handwriting is a “clumsy blend” of 17th and 20th century styles.
• The names of the four Indian chiefs who signed the document are the names of villages, not people.
• The pen strokes are too smooth to have been made by the quill pens in use in 1613.

“Why anyone would even take it seriously is wishful thinking on their parts,” said Gehring, a specialist in 17th Century Dutch who has run the New Netherland Research Center since 1987.
Starna and Gehring also say that Van Loon tried to pass off several other forged documents as real.

De NRC voegt daar nog aan toe dat

Sinds 1985 is in een reeks artikelen vast komen te staan dat alle publicaties van Van Loon onbetrouwbaar zijn. Familieleden vertelden dat op familiefeestjes hartelijk om zijn zelfgefabriceerde Nederlandse teksten werd gelachen.

"We recorded it in a belt"

John Berry / The Post-Standard

Sid Hill houdt op de oever van het Onondagameer 

een replica van de "Two Row Wampum Belt"in zijn handen.

Het interessante is nu dat de Onondaga zeggen dat zij er van overtuigd zijn dat er wel degelijk in of rond 1613 een verdrag tussen de Nederlandse handelaren en de stammen gesloten is:

The Onondagas say the validity of a paper treaty drawn up by white settlers is beside the point. Onondaga leaders say they have their own systems of record-keeping — oral tradition and a beaded, Two Row Wampum belt — that are their proof of the treaty.
“Every time there was an event we didn’t write things down like you people do,” Onondaga Chief Irving Powless Jr. said. “We recorded it in a belt.”
The original Two Row Wampum is stored in Canada, Powless said.
That belt was created in 1613, said Onondaga Faithkeeper Oren Lyons, and will be brought out for the celebration next year.
The Onondagas say the beaded belt, which consists of two purple bands running parallel through a light-colored background, symbolizes the canoes of the Haudenosaunee and the ships of the Dutch traveling side by side but not interfering in each other’s affairs.
That marked the first agreement between the Haudenosaunee and whites, and is the bedrock principle that still controls relationships between the two peoples, the Onondagas say.

Tja, wat is waar? Ik denk beide.
Het verdrag zal wel een vervalsing zijn, maar ik denk dat Van Loon zich baseerde op verhalen over een echte overeenkomst die aan het begin van de 17e eeuw is gesloten. Misschien kende hij de wampum ook wel.

Gerelateerd
Vooruitgang, hoop en vervalsing
Betrouwbare documenten in het nieuws
O jee, een gemanipuleerd archiefstuk

Het vereiste van goede organisatie

Interessante klacht die begin dit jaar bij de Nationale Ombudsman was ingediend en waar hij 2 augustus een rapport over uitbracht.
Iemand vraagt bij de gemeente Halderberge een bouwvergunning voor een schuur aan en moet daar in verband met een benodigd advies van de Adviescommissie Agrarische Bouwaanvragen (dat dat bestaat!) een bedrijfsplan bij indienen. Uit enkele bezwaarschriften - die al worden ingediend voordat de vergunning verleend is (!) blijkt dat de bezwaarders de inhoud van dit vertrouwelijke bedrijfsplan kennen. Eentje heeft het zelfs als bijlage bij zijn bezwaar meegezonden.
De vergunningaanvrager dient hierover een klacht in bij de gemeente en krijgt te horen dat:

[d]e bezwaarmaker verklaarde dat hij/zij een kopie van het bedrijfsplan tussen kerst en oud-en-nieuw 2009 van een ambtenaar had gekregen. De bezwaarmaker verklaarde verder dat hij/zij niet meer wist welke ambtenaar dat was en of de ambtenaar een man of vrouw was.

Omdat de toedracht niet meer te achterhalen is, verklaart het college van B&W de klacht ongegrond. De vergunningaanvrager laat het hier niet bij zitten en dient een klacht in bij de Nationale Ombudsman. Die concludeert onder andere het volgende:

De Nationale ombudsman toetst onderhavige gedraging aan het vereiste van een goede organisatie. Dit houdt in dat de overheid ervoor zorgt dat haar administratie de dienstverlening aan de burger ten goede komt. Zij werkt secuur en vermijdt slordigheden.
Eventuele fouten worden zo snel mogelijk hersteld.
Dit betekent dat de overheid aangeleverde documenten zorgvuldig bewaart.
Dat na onderzoek niet is komen vast te staan wanneer en wie bij de gemeente het bedrijfsplan aan de bezwaarmaker(s) heeft overhandigd, doet niets af aan het feit dat de gemeente verantwoordelijk is voor het zorgvuldig beheer van de aan haar toevertrouwde stukken. Dit vloeit voort uit het vereiste van een goede organisatie. Dit geldt des temeer voor vertrouwelijke documenten van burgers. De Nationale ombudsman is van oordeel dat het college het klachtonderdeel dat betrekking had op het bekendmaken van het bedrijfsplan gegrond had moeten verklaren.
De onderzochte gedraging is niet behoorlijk.

Kijk aan, het "vereiste van goede organisatie" vereist dus ook goede archivering.
Overigens vind ik in dit geval ook die "premature" bezwaarschriften opvallend (en een beetje dom...)
Ik heb sterk de indruk dat een kleine (of misschien wel grote) dorpsvete aan deze toestanden ten grondslag ligt.

Gerelateerd
Dood is een kruisje

Plaatje: Complaint dept van Life as Art

Twee nieuwe WOBs: de WOB van Peters

Gisteren de Wob van Spies, vandaag de Wob van Peters, die niet zomaar een aanpassing van de huidige wet is, maar een redelijk ingrijpende wijziging.
Een van de opvallendste wijzigingen in het voorstel zit in artikel 2.2 waarin de reikwijdte beschreven wordt:

Artikel 2.2 Reikwijdte
1. Deze wet is van toepassing op:
a. overheidsorganen;
b. organen van privaatrechtelijke rechtspersonen of instellingen met jaarlijkse inkomsten van meer dan  €  100 000 die wegens hun bekostiging, hun wettelijke taak of het door hen behartigde publieke belang zijn opgenomen in bijlage 1 bij deze wet, voor zover de informatie betrekking heeft op die bekostiging, die taak of dat belang;
c. organen van privaatrechtelijke rechtspersonen of instellingen, voor zover:
1° de rechtspersoon is aangemerkt als een publieke entiteit in artikel 1, onderdeel c, van de Wet Naleving Europese regelgeving publieke entiteiten en voor zover de informatie betrekking heeft op die hoedanigheid, of
2° de rechtspersoon is opgericht door een overheidsorgaan, de rechtspersoon een overheidsorgaan als aandeelhouder heeft, een of meer leden van het hoogste orgaan van de rechtspersoon worden benoemd door een overheidsorgaan of een overheidsorgaan op andere wijze overwegende invloed op het beleid van de rechtspersoon heeft;
d. organen van koepelorganisaties van openbare lichamen. 

Dit klinkt interessant, want het betekent dat veel meer organisaties dan nu te wobben zijn. Er zit hier ook meteen een grote adder onder het gras. 

Neem nu de VNG of BRAIN. Deze organisaties vallen nu niet onder de Wob (want geen bestuursorganen) maar zouden op grond van lid d. dan wel onder de Wob vallen. Maar het probleem is volgens mij dat openbaarheidseisen niet zonder bewaarplichten kunnen. 

De bestuursorganen uit de huidige Wob vallen allemaal ook onder de Archiefwet, wat eigenlijk betekent dat zij geen enkel document "zo maar" mogen vernietigen. Daar zijn bewaartermijnen voor vastgelegd en procedures voor afgesproken. Maar, die "organen van koepelorganisaties van openbare lichamen" vallen op dit moment niet onder de Archiefwet en zij zouden dus in theorie op ieder verzoek kunnen antwoorden dat zij - helaas, helaas - de gevraagde informatie net vorige week vernietigd hebben.

Maar misschien wordt dit wel voorkomen door het nieuwe uit artikel 3.2:

Artikel 3.2 Register
1. Een overheidsorgaan houdt een elektronisch toegankelijk openbaar register bij van bij het orgaan berustende documenten.
2. Het register bevat ten minste de ter behandeling ontvangen documenten en de na behandeling verzonden of vastgestelde documenten. Op voordracht van Onze Minister worden bij algemene maatregel van bestuur nadere regels gesteld over de inhoud van het register.
3. Het register biedt een ieder toegang tot de in het register vermelde documenten die openbaar zijn gemaakt dan wel geeft aan op welke wijze kennis genomen kan worden van documenten die niet in elektronische vorm beschikbaar gesteld kunnen worden.

De toelichting bij dit artikel is interessant, omdat het register blijkbaar niet voor alle archiefstukken bedoeld is. E-mailberichten vormen weer een uitzondering zo te zien:

Voor overheidsorganen zou het echter een te grote inspanning vergen om alle documenten in het register op te nemen. De registerplicht is derhalve in eerste instantie beperkt tot een bepaalde groep documenten.
In het register worden alle ter behandeling ontvangen documenten opgenomen. Met het woord «ter behandeling» wordt aangegeven dat reclame of andere post die niet behandeld hoeft te worden, niet in het register hoeft te worden opgenomen. Tevens worden in het register opgenomen alle verzonden of anderszins vastgestelde documenten. Uit de vaststelling blijkt dat een document niet langer in de conceptfase verkeert. Als een document is verzonden, mag worden aangenomen dat vaststelling heeft plaatsgevonden. Bij verzending wordt niet alleen gedacht aan verzending buiten het overheidsorgaan, maar ook aan verzending binnen het overheidsorgaan. Het criterium is dat als intern de ontvangst of verzending van een document wordt vastgelegd, het document tevens in het register moet worden opgenomen.
Bij algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels worden vastgesteld over het opnemen van documenten in het register. Te denken valt daarbij aan een nadere aanscherping van documenten die niet behoeven te worden opgenomen. Maar ook kan het aantal documenten dat moet worden opgenomen, worden uitgebreid. Bijvoorbeeld kunnen nadere regels worden gesteld over de gevallen waarin e-mails moeten worden opgenomen.

Ook Peters houdt in haar voorstel rekening met oneigenlijke verzoeken:

Artikel 4.6 Antimisbruikbepaling
Indien het orgaan op zwaarwegende gronden meent dat een verzoeker kennelijk misbruik maakt van de rechten die deze wet toekent, kan het orgaan de Informatiecommissaris gemotiveerd toestemming vragen het verzoek op die grond af te wijzen.

Zoals uit dit artikel al blijkt, ziet Peters een belangrijke rol weggelegd voor een "Informatiecommissaris." Dit is een onafhankelijke functionaris, die benoemd wordt door de Tweede Kamer en zijn status is vergelijkbaar met die van de Nationale Ombudsman. De taken van de informatiecommissaris zouden de volgende moeten worden:

Artikel 7.2 Taken
1. De Informatiecommissaris bevordert de toepassing van deze wet, onder meer door:
a. het geven van voorlichting;
b. het monitoren en onderzoeken van en rapporteren over de uitvoering van deze wet in algemene zin of door specifieke organen in het bijzonder;
c. het opleiden van personen werkzaam bij organen belast met de uitvoering van deze wet;
d. het op verzoek of uit eigen beweging adviseren van organen over de uitvoering van deze wet;
e. het publiceren van richtsnoeren ter bevordering van de openbaarmaking uit eigen beweging en de toegankelijkheid van informatie.
2. De Informatiecommissaris wordt om advies gevraagd over voorstellen van wet en ontwerpen van algemene maatregelen van bestuur die geheel of voor een belangrijk deel betrekking hebben op de toegankelijkheid en de openbaarmaking van informatie.

En de commissaris is degene die beslist op beroepen die ingesteld worden tegen besluiten op grond van de Wob.
Belangrijkste reden voor Peters om een Informatiecommissaris aan te stellen is, blijkens de memorie van toelichting, om een "cultuuromslag" te bevorderen.

Het doel van de cultuuromslag van bestuurlijke geslotenheid naar openheid kan niet worden bereikt enkel door de materiële en formele verplichtingen aan organen. Na de implementatie van de bepalingen omtrent actieve en passieve openbaarheid zal het recht op toegang tot publiek in de praktijk invulling moeten krijgen. Belangrijk is daarbij dat gekeken wordt naar een zinvolle invulling van de verplichtingen omtrent openbaarheid.
[...]
Om deze normalisering in de verhouding tussen burger en overheid te bewerkstelligen en de implementatie van deze wet te bevorderen, wordt de functie van Informatiecommissaris gecreëerd. Diens taak is om organen en burgers te ondersteunen en om conflicten op te lossen door belangen bij elkaar te brengen, niet slechts door de juridische geschillen te beslissen.

Ik ben een beetje sceptisch over zo'n nieuwe functionaris, omdat ik denk dat deze heel snel toch "kalltgestellt" wordt als hij te actief optreedt. Een beetje zoals je een paar weken geleden met de Nationale Ombudsman zag gebeuren. Maar wie weet...

Gerelateerd
Twee nieuwe WOB's: De WOB van Spies
Laten we het nog eens over de WOB hebben
Donner, WOB en archieven