Valse zonnebloemen van Blake

Two Sunflowers Move in the Yellow Room

“Ah, William, we’re weary of weather,”
said the sunflowers, shining with dew.
“Our traveling habits have tired us.
Can you give us a room with a view?”
They arranged themselves at the window
and counted the steps of the sun,
and they both took root in the carpet
where the topaz tortoises run.

William Blake Nancy Willard

Hoewel "het internet" anders beweert, is dit gedicht dus niet van William Blake, maar van Nancy Willard. De BBC schrijft over een schoolbibliothecaris die dit uitgezocht heeft:

A school librarian has discovered that a poem widely attributed to William Blake, including in school reading lists, was not really written by him.
Rather than the work of an English poet in the 19th Century, Two Sunflowers Move into the Yellow Room was written in the United States in the 1980s.
This mislabelling shows how the internet can replicate errors, warns Thomas Pitchford, a librarian in a Hertfordshire secondary school.
"We just accept too quickly," he says.
[...]
An online search for "Two Sunflowers Move into the Yellow Room" will produce numerous references to this as a poem by William Blake, the radical English writer and artist who died in the 19th Century.
There are essay questions, anthologies, lesson plans, discussion forums, teachers' resources and online reference websites all interpreting this poem as an example of 19th Century poetry.
But Mr Pitchford says that when he saw the poem attributed to William Blake, he immediately thought the style bore little relation to the poet's other work.
He soon established that the poem was really by Nancy Willard and had been published in 1981 in an anthology called A Visit to William Blake's Inn.
But the librarian, who works at Hitchin Boys' School, then realised how far and wide the mistake had travelled, with internet sites copying and distributing the false connection with Blake.

Dat is toch wel bijzonder, dat een gedicht van een nog levende schrijfster al een jaar of tien wordt toegeschreven aan een dichter die al 150 jaar dood is.
Zou mevrouw Willard dit de afgelopen jaren echt niet in de gaten hebben gehad?

Gerelateerd
Een valse Ibsen

Plaatje: naar verluidt een schilderij van Blake

Vals of echt? De wampum bewijst het.

Iets meer dan een jaar geleden schreef Theo Meereboer op Archief 2.0 over een email die hij van een onbekende had gekregen. Zij vroeg hem of hij kon helpen bij het terug vinden van "de wampum die de overeenkomst tussen de Hollanders in Nieuw Amsterdam en de locale Indiaanse stam symboliseert." 

Het gaat dus over de “Two Row Wampum treaty, also known as Guswhenta or Kaswehnta, an agreement made between representatives of the Five Nations of the Iroquois (Haudenosaunee) and representatives of the Dutch government in 1613 in what is now upstate New York.” Of eigenlijk gaat het om de wampum in kwestie. Waar is die gebleven?

Toevallig las ik eerder deze week in de NRC een stuk over diezelfde wampum, naar aanleiding van de jubileumviering die de Onondanga volgend jaar willen houden. De wampum is blijkbaar gevonden, maar er zit nog addertje onder het gras.

Wat is een wampum?

Wampum is de benaming voor witte en paarse kralen gemaakt van de binnenste spiraal van schelpen van een wulkachtige (Busycotypus canaliculatus of Busycotypus carica) en de Amerikaanse venusschelp (Mercenaria mercenaria). Amerikaanse indianen langs de Atlantische kust tot aan Saskatchewan gaven ze bij ceremonies als beloftes, verdragen en huwelijken.[2]
Nederlandse kolonisten pasten wampum toe als ruilmiddel voor bevervellen omdat de Indianen geen belangstelling hadden voor munten en gingen over tot massaproductie, zodat wampum ook de stammen ten westen van de Rocky Mountains bereikten. Aldaar werden ze echter alleen als sieraden gebruikt. Aan de oostzijde behielden de schelpen echter hun oorspronkelijke waarde en werden soms zelfs als heilig gezien.
Wikipedia

 Bovenaan deze blog staan enkele wampums uit de collectie van het NARA.

Two Row Wampum Treaty
In dit geval gaat het, zoals de NRC schrijft, over

het oudste verdrag tussen Europese (Nederlandse) en indiaanse (Irokese of Onondoga) handelaren. Dit verdrag, dat de Onondoga betitelen als de ‘grootvader van alle verdragen’, is gedateerd op 21 april 1613. Het is in het Nederlands geschreven op twee stukken huid en ondertekend door de Nederlandse handelaren Jacob Eelckens en Hendrick Christiaenssen. En door vier Irokese hoofden: GarhatJannie, Caghneghsattakegh, Otskwiragerongh en Teyoghswegengh. De openingswoorden luiden ‘Hier op Tawagonshi...’

In 1968 werd voor het eerst over het verdrag gepubliceerd door Laurence G. van Loon in zijn boek The Indian Historian. Maar meteen was er twijfel over de authenticiteit van de tekst die Van Loon citeerde. In de loop van de jaren tachtig kwam redelijk onomstreden vast te staan dat de tekst niet uit de 17e eeuw stamt, maar waarschijnlijk in het midden van de twintigste eeuw is geschreven. Syracuse.com schreef daar over:

The written treaty was first made public in an article in 1968 by history professor and documents collector L.G. van Loon, who said he obtained it from an unnamed person at the Mississaugua Reservation in Canada. The treaty was given to the Onondagas, and it remains on the territory near Syracuse.
Starna and Gehring, who reviewed a photocopy of the treaty, offered a variety of evidence they said proved it’s a forgery:

• Many words — including the oft-quoted phrase that the treaty will be valid “so long as the grass is green” — weren’t in use in 1613.
• The handwriting is a “clumsy blend” of 17th and 20th century styles.
• The names of the four Indian chiefs who signed the document are the names of villages, not people.
• The pen strokes are too smooth to have been made by the quill pens in use in 1613.

“Why anyone would even take it seriously is wishful thinking on their parts,” said Gehring, a specialist in 17th Century Dutch who has run the New Netherland Research Center since 1987.
Starna and Gehring also say that Van Loon tried to pass off several other forged documents as real.

De NRC voegt daar nog aan toe dat

Sinds 1985 is in een reeks artikelen vast komen te staan dat alle publicaties van Van Loon onbetrouwbaar zijn. Familieleden vertelden dat op familiefeestjes hartelijk om zijn zelfgefabriceerde Nederlandse teksten werd gelachen.

"We recorded it in a belt"

John Berry / The Post-Standard

Sid Hill houdt op de oever van het Onondagameer 

een replica van de "Two Row Wampum Belt"in zijn handen.

Het interessante is nu dat de Onondaga zeggen dat zij er van overtuigd zijn dat er wel degelijk in of rond 1613 een verdrag tussen de Nederlandse handelaren en de stammen gesloten is:

The Onondagas say the validity of a paper treaty drawn up by white settlers is beside the point. Onondaga leaders say they have their own systems of record-keeping — oral tradition and a beaded, Two Row Wampum belt — that are their proof of the treaty.
“Every time there was an event we didn’t write things down like you people do,” Onondaga Chief Irving Powless Jr. said. “We recorded it in a belt.”
The original Two Row Wampum is stored in Canada, Powless said.
That belt was created in 1613, said Onondaga Faithkeeper Oren Lyons, and will be brought out for the celebration next year.
The Onondagas say the beaded belt, which consists of two purple bands running parallel through a light-colored background, symbolizes the canoes of the Haudenosaunee and the ships of the Dutch traveling side by side but not interfering in each other’s affairs.
That marked the first agreement between the Haudenosaunee and whites, and is the bedrock principle that still controls relationships between the two peoples, the Onondagas say.

Tja, wat is waar? Ik denk beide.
Het verdrag zal wel een vervalsing zijn, maar ik denk dat Van Loon zich baseerde op verhalen over een echte overeenkomst die aan het begin van de 17e eeuw is gesloten. Misschien kende hij de wampum ook wel.

Gerelateerd
Vooruitgang, hoop en vervalsing
Betrouwbare documenten in het nieuws
O jee, een gemanipuleerd archiefstuk

Valse Picasso's en Chagalls

In Connecticut is David Crespo aangeklaagd in verband met het verkopen van valse Picasso's en Chagalls. Als ik de aanklacht goed lees, lijkt het me een mirakel dat Crespo überhaupt een van die werken verkocht kreeg.
Allereerst betaalde Crespo in 2005 via eBay $50.000 voor 21 "Picasso's". De eigenaar, ene HP, zei dat ze echt waren, maar kon dat niet valideren. Sotheby's vertelde Crespo echter dat het om "reproductions on printed paper" ging. Waarschijnlijk dacht Crespo: wat die HP kan, kan ik beter. Hij verkocht de "Picasso's" weer door en leverde daarbij valse verklaringen van echtheid, die ondertekend zouden zijn door HP.
Met de Chagall-litho's ging het ongeveer hetzelfde. Dit waren gewoon uitgeknipte pagina's uit boeken, waarbij Crespo claimde dat de handtekening er door Chagall persoonlijk op gezet was.
Kort en goed, afgelopen jaar werd Crespo met behulp van een undercover-agent (een "valse" koper) ingerekend.
Wat ik bijzonder vind in de aanklacht, is dat hij beschuldigd wordt van "wire fraud" en "mail fraud".

"Wire fraud" valt onder de US Code Title 18 § 1343 - Fraud by wire, radio, or television:

Whoever, having devised or intending to devise any scheme or artifice to defraud, or for obtaining money or property by means of false or fraudulent pretenses, representations, or promises, transmits or causes to be transmitted by means of wire, radio, or television communication in interstate or foreign commerce, any writings, signs, signals, pictures, or sounds for the purpose of executing such scheme or artifice, shall be fined under this title or imprisoned not more than 20 years, or both.

Mail fraud valt onder US Code Title 18 § 1343 - Frauds and swindles

Whoever, having devised or intending to devise any scheme or artifice to defraud, or for obtaining money or property by means of false or fraudulent pretenses, representations, or promises, or to sell, dispose of, loan, exchange, alter, give away, distribute, supply, or furnish or procure for unlawful use any counterfeit or spurious coin, obligation, security, or other article, or anything represented to be or intimated or held out to be such counterfeit or spurious article, for the purpose of executing such scheme or artifice or attempting so to do, places in any post office or authorized depository for mail matter, any matter or thing whatever to be sent or delivered by the Postal Service, or deposits or causes to be deposited any matter or thing whatever to be sent or delivered by any private or commercial interstate carrier, or takes or receives therefrom, any such matter or thing, or knowingly causes to be delivered by mail or such carrier according to the direction thereon, or at the place at which it is directed to be delivered by the person to whom it is addressed, any such matter or thing, shall be fined under this title or imprisoned not more than 20 years, or both.

Met andere woorden: het lijkt er in deze aanklacht niet om te gaan dat hij valse schilderijen als echt verkocht, maar dat hij daarbij gebruik maakte van draadloze communicatiemiddelen en de post!

Gerelateerd
Gelezen: L. Salisbury & A. Sujo - Provenance

18 maanden voor 10 vervalsingen

Andere schilder, andere vrouw

Een valse Hirst

Foto: David Crespo die in 2010 poseert met verschillende kunstwerken uit zijn galerie, CTPost

Identiteitsdiefstal in de 19e eeuw

Op het weblog van de Britse National Archives stond gisteren een interessante post over identiteitsdiefstal in de 19e eeuw:

It was one of a number of fictitious wills that were the subject of a case known as ‘The Will Forgeries’. Several members of an organized gang were convicted in this case at the Old Bailey in 1844. They identified dormant accounts in the Bank of England that contained large sums of money, then forged wills in the names of the account holders and registered fictitious deaths in the same names. Armed with the death certificates and wills, they obtained probate from the PCC at Doctor’s commons, presented the grants of probate to the Bank and collected the money.

Het testament (hierboven) is van Anne Slack die volgens een bijbehorende overlijdensakte in 1843 op 72-jarige leeftijd zou zijn gestorven. De werkelijke Anne Slack was in 1843 pas 36.

It was remarkably easy to obtain a death certificate up to 1874, when the law was changed. Prior to that, no medical certification was required, so the informant’s word was enough for the registrar to issue a death certificate.

Deze zaak heeft destijds in Londen heel veel aandacht gekregen: de publieke tribune van de Old Bailey zat iedere dag en er stonden uitgebreide verslagen in de kranten.
Weet iemand een vergelijkbare zaak in Nederland?

Gerelateerd
Dood is een kruisje
O jee, een gemanipuleerd archiefstuk