Britse politie steelt identiteit van dode kinderen

Een jaar of twee geleden schreef ik over de Kanoman die naar Panama voer. Een gruwelijk detail in dat verhaal was dat hij de identiteit overgenomen had van een baby die een paar maanden voor hem geboren was, maar na een maand alweer was gestorven.
The Guardian onthulde deze week dat de Metropolitan Police dertig jaar lang op deze manier minstens tachtig geheime agenten aan een undercover identiteit heeft geholpen.

Britain's largest police force stole the identities of an estimated 80 dead children and issued fake passports in their names for use by undercover police officers.
The Metropolitan police secretly authorised the practice for covert officers infiltrating protest groups without consulting or informing the children's parents.
The details are revealed in an investigation by the Guardian, which has established how over three decades generations of police officers trawled through national birth and death records in search of suitable matches.
Undercover officers created aliases based on the details of the dead children and were issued with accompanying identity records such as driving licences and national insurance numbers. Some of the police officers spent up to 10 years pretending to be people who had died.

Een van de geheim agenten beschrijft gedetailleerd hoe het "uitzoeken" van een identiteit in zijn werk ging:

The undercover officer who posed as Pete Black  was preparing for his deployment when he visited the national registry of births, marriages and deaths.
He trawled through the archive in search of a dead child whose identity he could steal. Black recalls the "real moment of discomfort" when his eyes alighted on the records of the appropriate match. It was a boy who had died aged four. Black's son was a similar age. He was left wondering how he would feel if the identity of his child was used without his permission by a covert operative working for the police.
[...]
"You are looking for someone of a similar age to you who died, starting at age three or four and up to age 14 or 15," Black said. "Surnames always have to be general. You don't want something which is going to stand out too much or be too memorable, like Aardvark. You don't want to draw any unnecessary attention to yourself. Green and Black are good. But you don't want something like Smith. No matter what your first name is, that surname will always sound fake."
Black spent the summer of 1993 combing through the archives and encountered a number of boys named Pete who had died at the correct age but for one reason or another did not fit. The child he settled on was the ideal match. He had a "totally English" surname and had died overseas in the 1960s while his father was on a foreign posting with the Royal Marines.

En The Guardian sprak ook met een ex-vriendin van een van de geheim agenten die er langzaam maar zeker achter komt dat haar verdwenen vriendje niet is wie hij zei dat hij was. Zij is zelfs op zoek gegaan naar zijn "geboortecertificaat" en langs gegaan bij zijn "geboortehuis".

Looking back, she wonders what would have occurred if the dead child's parents had opened the door. "It would have been horrendous," she said. "It would have completely freaked them out to have someone asking after a child who died 24 years earlier."
It was another 18 months before Clare decided to inspect the national death records. "I just suddenly got this instinct. It was a whim: I thought, I'm going to go in there and look through the death records."
She recalls her horror when she discovered the real John Barker was dead. "It sent a chill down my spine," she said. "When I got the certificate itself, it was so clear. The same person. The same parents. The same address. But he had died as an eight-year-old boy."

De autoriteiten stellen dat deze praktijk ergens midden jaren negentig is gestopt. De krant geeft als vermoedelijke oorzaak daarvoor de digitalisering van de geboorte- en overlijdensregisters. Hierdoor werd het blijkbaar een stuk moeilijker om identiteiten op deze manier over te nemen.

O ja, nog een detail.
Binnen de politie werd het overnemen van de identiteit van een gestorven kind "the jackal run" genoemd, naar het boek The day of the jackal van Frederick Forsyth uit 1971. Aangezien de krant heeft achterhaald dat de politie al in 1968 op deze manier identiteiten creëerde, zal Forsyth het wel niet verzonnen hebben.

Gerelateerd
De kanoman voer naar Panama
Identiteitsdiefstal in de 19e eeuw

Plaatje: Ian Baker via CartoonStock

De gevolgen van een gestolen rijbewijs

Over The broken window schreef ik dat het onderwerp van het boek doodeng is. In Vrij Nederland stond vorige week een artikel dat dit in al zijn gruwelijkheid illustreert.
VN beschrijft de lotgevallen van Steven Romet, die in 1995 ontdekt dat zijn rijbewijs gestolen is, waarna er in korte tijd 1737 auto's op zijn naam geregistreerd worden. Dit leidde er toe dat zijn uitkering werd stopgezet, want iemand die in één maand 200 auto's kan kopen, heeft geen uitkering nodig. Daarna begon de helletocht pas echt, want ondanks dat hij aangifte van de diefstal gedaan had, bleven er auto's op zijn naam geregistreerd worden:

Ik verhuisde naar een kleine flat in de Bijlmer, klaar om aan een nieuw leven te beginnen, maar daar werd ik binnen twee weken bedolven onder een bombardement van vensterenveloppen van allerlei ambtelijke instanties. Het was verschrikkelijk. Als ik mijn brievenbus ging legen, moest ik een vuilniszak meenemen. Aanslagen, boetes, aanmaningen, apk-keuringen, verkeerscontroles, brieven van het Centraal Justitieel Incassobureau, motorrijtuigenbelasting, de Rijksdienst voor het Wegverkeer - ik had moeiteloos alle muren van mijn flat kunnen behangen met alle papierzooi die op me afkwam.
[...]
Al gauw bleek dat dagelijks tientallen auto's op mijn naam werden gezet. Ik kreeg boetes voor te hard rijden in delen van het land waar ik nooit was geweest. Op een dag ben ik met zo'n volle vuilniszak naar mijn advocaat gestapt. Hij raadde me aan de paperassen af te leveren bij het politiebureau. De vriendelijke agent die me te woord stond, beloofde dat als ik die poststukken bij hem afleverde, hij alles zou uitzoeken en afhandelen. In werkelijkheid gebeurde er niets. De post werd gewoon in een hoek gekwakt en er was niemand die er naar omkeek. Ze vonden mijn zaak te ingewikkeld.'

Terwijl de oplossing toen nog redelijk simpel was. Als Romet een nieuw rijbewijs had aangevraagd, was zijn oude automatisch ingetrokken (dat was destijds de enige manier om rijbewijzen in te laten trekken) en hadden er dus geen auto's meer op basis van dat rijbewijs geregistreerd kunnen worden.
Alleen... niemand vertelde Romet dat hij dit moest doen.
Ondertussen werd hij om de haverklap opgepakt omdat hij nog boetes open had staan en in het opsporingsregister stond. Dat de goede man een donkere huidskleur heeft zal - het spijt me dit te moeten zeggen - ook niet in zijn voordeel hebben gewerkt.

Vanwege zijn zwervende bestaan liet Romet zijn post bij het Amsterdamse goodwill-centrum van het Leger des Heils bezorgen. Zodra de deur daar voor hem openzwaaide, zag hij de tot de rand gevulde doos die op hem wachtte, vol aanslagen en bekeuringen. Omdat hij niet betaalde en aanmaningen negeerde, werd hij keer op keer opgepakt. Van 18 augustus 1996 tot 22 januari 1997 zat hij vast in de Rotterdamse gevangenis De Schie, maar toch toonde de Rijksdienst voor het Wegverkeer zich achteraf doof voor het verweer dat een opgesloten Romet onmogelijk aansprakelijk kon worden gesteld voor het tussentijds op zijn naam zetten van 453 kentekens.

Uiteindelijk vroeg Romet in 1997 met geleend geld een nieuw rijbewijs aan en werden er dus geen nieuwe auto's meer op zijn naam geregistreerd. Maar, het was ook niet mogelijk om de reeds op zijn naam staande auto's te verwijderen:

'Iedereen wist dat dit niet deugde, maar toch lukte het niet om de Rijksdienst voor het Wegverkeer ertoe te bewegen om de gegevens van de ten onrechte aan Romet toegeschreven auto's in het kentekenregister te veranderen. Dergelijke wijzigingen zouden de zuiverheid van de registratie aantasten,' verzucht Struycken [advocaat van Romet, IKo]. 'We werden van het kastje naar de muur gestuurd. De rechtbank zei: als u kunt aantonen dat de gegevens niet kloppen, dan deponeert u een correctieverzoek bij de Rijksdienst, maar die correctie kunnen wij nóch afdwingen nóch bevelen. Dat heet rechtspraak! Het komt erop neer dat overheid criminaliteit faciliteert. Zolang dat maar volgens de regels gebeurt, vindt de bestuursrechter alles best.'

Uiteindelijk leek het allemaal te zijn opgelost, Romet vond geen wagonladingen met vensterenveloppen meer in zijn brievenbus. Eind goed, al goed zou je denken.
Maar helaas, in 2004 werd Romet weer voor drie weken gevangen gezet.

'Het bleek dat er negentig gijzelingsbevelen lagen vanwege frauduleuze kentekenregistraties,' herinnert hij zich. 'Ik dacht dat dit misverstand al lang was rechtgezet, maar ondanks alle brieven die mijn advocaat had verstuurd, had de Rijksdienst voor het Wegverkeer de gegevens nooit gecorrigeerd.' En wéér verdween de onfortuinlijke Steven Romet voor drie weken achter slot en grendel, dit keer bij gevangenis de Dordtse Poorten in Dordrecht.
Struycken schrok toen hij hoorde dat zijn cliënt opnieuw vastzat, nu met de aanzegging dat hij voor twee jaar gegijzeld zou worden wegens alle bekeuringen die met op zijn naam gestelde auto's waren opgelopen. 'We hadden al jaren geen contact meer, ik ging ervan uit dat hij uit de narigheid was,' zegt de advocaat. 'Het grootste deel van zijn dossier was al bij mij in de papierversnipperaar verdwenen. Met de gegevens waar ik nog over beschikte, heb ik een nacht doorgewerkt aan een schorsingsverzoek. Om bezwaar te kunnen maken, moest ik weten welke sancties precies waren opgelegd. Toen ik die gegevens eindelijk in mijn bezit had, waren we ruim twee weken verder. Al die tijd zat Romet onschuldig vast, maar het lukte me niet om eerder een kort geding aan te spannen. Drie dagen voor de zitting meldde de landsadvocaat doodleuk dat het niet meer hoefde. Romet was vrijgelaten.'

Voor Romet lijkt het ondertussen allemaal te zijn "opgelost." In februari van dit jaar heeft het Europese Hof voor de Rechten van de Mens uitspraak gedaan in zijn zaak en vastgesteld dat de Nederlandse regering artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens heeft overtreden en dat Romet recht heeft op een schadevergoeding van €9.000. (Volgens de advocaat is dit trouwens nog geen tiende van de werkelijke schade die Romet geleden heeft...)

Emeritus hoogleraar Overkleeft-Verburg heeft in haar afscheidscollege ook stilgestaan bij het geval Romet. In VN zegt ze hierover:

'Nederland loopt in Europa voorop in het opbouwen van e-government, maar het bestuursrecht gaat nog steeds uit van een overheidsadministratie zoals die aan het begin van de jaren tachtig functioneerde. Dat wringt. Bestuursrechters bedienen zich van mantra's die niet de vereiste rechtsbescherming garanderen. De grootste klant van de Rijksdienst voor het Wegverkeer is het Openbaar Ministerie. Om tot een sluitende begroting te komen, moet de dienst haar klanten tevreden stellen - en dat is niet de burger. Als je het verweer van de staat in de zaak-Romet goed leest, dan proef je daarin een verwijt aan het individu dat de overheid in de uitoefening van haar digitale taak bemoeilijkt. De burger die zich niet gedwee laat programmeren, heeft een probleem. Dat begint langzamerhand een systeemdwang te worden.'

En opnieuw de vraag:

Welke rol willen of moeten archivarissen hier in spelen?

Gerelateerd
Computer says no: NRC en iOverheid

Gelezen: Jeffrey Deaver - The broken window

Dood is een kruisje

Identiteitsdiefstal in de 19e eeuw

Plaatje: Identity theft van Jonathan_W

Identiteitsdiefstal in de 19e eeuw

Op het weblog van de Britse National Archives stond gisteren een interessante post over identiteitsdiefstal in de 19e eeuw:

It was one of a number of fictitious wills that were the subject of a case known as ‘The Will Forgeries’. Several members of an organized gang were convicted in this case at the Old Bailey in 1844. They identified dormant accounts in the Bank of England that contained large sums of money, then forged wills in the names of the account holders and registered fictitious deaths in the same names. Armed with the death certificates and wills, they obtained probate from the PCC at Doctor’s commons, presented the grants of probate to the Bank and collected the money.

Het testament (hierboven) is van Anne Slack die volgens een bijbehorende overlijdensakte in 1843 op 72-jarige leeftijd zou zijn gestorven. De werkelijke Anne Slack was in 1843 pas 36.

It was remarkably easy to obtain a death certificate up to 1874, when the law was changed. Prior to that, no medical certification was required, so the informant’s word was enough for the registrar to issue a death certificate.

Deze zaak heeft destijds in Londen heel veel aandacht gekregen: de publieke tribune van de Old Bailey zat iedere dag en er stonden uitgebreide verslagen in de kranten.
Weet iemand een vergelijkbare zaak in Nederland?

Gerelateerd
Dood is een kruisje
O jee, een gemanipuleerd archiefstuk