Bruggen slaan

Vanmorgen heb ik heel snel door het regeerakkoord gegrasduind. Een paar dingen vielen me op.
Archief, (cultureel) erfgoed, openbaarheid en informatievoorziening (als in "DIV") komen er niet in voor.

Hier en daar lijken allerlei gelegenheidsargumenten te zijn verzonnen om taken te decentraliseren of juist te centraliseren. Neem bijvoorbeeld de volgende twee passages:

De regionale omroepen worden niet langer gefinancierd door de provincies, maar door het Rijk. Het budget wordt overgeheveld van het provinciefonds naar de mediabegroting. Door samenwerking en integratie van taken met de landelijke publieke omroep is een besparing mogelijk. (p.20)

Het overbrengen van een groot aantal taken van het Rijk naar gemeenten maakt meer maatwerk mogelijk en vergroot de betrokkenheid van burgers. Gemeenten kunnen de uitvoering van de taken beter op elkaar afstemmen en zo meer doen voor minder geld. (p.41)

Zoals ze in de Tweede Kamer zeggen, lijkt me dat het van tweeën één is...
Een derde punt waar mijn oog op viel was deze passage over toezicht:

Beleid en uitvoering worden vereenvoudigd, toezichtstaken en adviesfuncties samengevoegd, taken beëindigd of gedecentraliseerd naar andere overheden en de deregulering met kracht voortgezet. (p.42)

Hoe zat dat ook alweer met Enron, toezicht en advisering?
Hoe kun je nu tegelijkertijd (of achtereenvolgens) adviseren hoe iets aangepakt moet worden en daarna "objectief" vaststellen of de wettelijke voorschriften worden nageleefd (dat is toezicht in acht woorden)?
Overigens staat eerder, op pagina 10, ook iets over toezicht:

We gaan de vormgeving van toezicht waar nodig herbezien – ook in samenwerking met de medeoverheden – om met behoud van effectiviteit de toezichtlasten te verminderen.

Het puntje daarna is trouwens ook interessant:

De dienstverlening door overheden moet beter. Bedrijven en burgers kunnen uiterlijk in 2017 zaken die ze met de overheid doen – zoals het aanvragen van een vergunning – digitaal afhandelen. Er komt een eenmalige gegevensuitvraag voor ondernemers die gebruik maken van het Ondernemingsdossier om bedrijfsgegevens uit te wisselen met de overheid.

Dit gaat misschien wel over informatievoorziening en "DIV".

En als laatste viel mijn zin op een passage die ik echt niet snap.
Het gaat over de bevoegdheden van het CBP (dat boetes mag gaan uitdelen) en dat bij de bouw van informatiesystemen standaard een "privacy impact analyse" gaat horen. En dan staat er, op pagina 29:

Inbreuken door de overheid zijn voorzien van een horizonbepaling en worden geëvalueerd.

Inbreuken waarop?
En wat is een "horizonbepaling"?
En wie gaat die inbreuken dan evalueren?

Gerelateerd
Een dunne lijn...
Toezichtmythes

Plaatje: brug_afstand van internethdcmedia

Dat is maar een mening: metadata in documenten

Een apart bericht op Joop.nl dit weekend.
Duizenden documenten van (semi-)overheidsorganisaties op internet blijken een Latijnse titel te hebben: At opinio facillime sumitur. 
Zoek zelf maar even en het resultaat zal vergelijkbaar zijn met het plaatje hierboven: documenten van de Inspectie voor de Gezondheidszorg, het ministerie van Sociale Zaken, het SBV-Z, Kansen op werk bij multiproblematiek en ga zo maar door.
Uit onderzoek van Joop.nl blijkt dat de oorzaak ligt bij Studio Dumbar.

Ontwerpers gebruiken meestal een standaardtekst voor opmaakvoorbeelden, de zogeheten 'Lorem ipsum', een soort Latijnse neptekst die een beeld geeft van hoe een tekst oogt. Studio Dunbar pakte het anders aan en gebruikte als voorbeeldtekst een deel uit de in 1511 gepubliceerde Lof der Zotheid van Erasmus. Daarin komt de frase at opinio facillime sumitur voor en die staat bijvoorbeeld op de instructie voor het samenstellen van rapporten als eerste zin. In sommige programma's wordt de eerste zin van een document automatisch als titel gekozen. Als vervolgens dat document weer als basis wordt gebruikt, gaat de titel ook mee.

Hoe werkt dat dan? Nou kijk.
Hierboven zie je de eigenschappen van de Word-versie van mijn scriptie over die rederijkers in Kaapstad. In het bestand zijn de titel en de auteur ervan als metadata opgenomen. Ik had er nog meer gegevens aan toe kunnen voegen, maar dat vond ik blijkbaar niet de moeite waard.
Als je nu naar de eigenschappen kijkt van bijvoorbeeld het Aanvraagformulier verklaring van vakbekwaamheid (doc) voor psychotherapeuten met buitenlandse diploma's om in het BIG-register te worden opgenomen, dan zie je dit:

En als je een word-bestand converteert naar pdf, dan gaan titel en auteur gewoon mee. Kijk maar (via ctrl-d in je pdf-reader): mevrouw Hes is ook auteur van de XIS Testtool (pdf) van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en het rapport 'Dat werkt' (pdf) van de Inspectie Werk en Inkomen.

(Opvallend is trouwens, dat mw. M. Hes als zoekterm geen in dit kader relevante zoekresultaten oplevert. Het veld "auteur" wordt blijkbaar niet geïndexeerd door Google.)

Waarom is dit zo erg, zul je misschien denken?
Tja, een van de mantra's van digitale archivering is dat je metagegevens automatisch in de archiefbestanden kunt opnemen en uit de bestanden kunt extraheren. Maar, op deze manier worden de overheidsarchieven natuurlijk niet echt heel toegankelijk en betrouwbaar.

Alles is maar een mening en mw. M. Hes is 's rijks auteur.

Gerelateerd
Rottende bitjes in de gemeenteraadsverslagen? #kvan11

Metadata in je plaatjes

Jeff Rothenberg - Digital Preservation in Perspective

Deze voordracht van Rothenberg is al een paar maanden oud, maar ik zag hem dit weekend pas. Rothenberg is degene die een jaar of zeventien geleden schreef:
Digital information lasts forever, or five years. Whichever comes first.

In deze lezing zegt hij een paar heel relevante dingen, die ook cruciaal zijn in de discussie die ik afgelopen vrijdag had over de horror van pdf/a-3, de nieuwe ISO-standaard.
Deze dia - en dan met name het tweede bolletje - uit de presentatie van Rothenberg lijkt me hierbij essentieel:

 

Interessant is verder dat Rothenberg 5 niveaus van bewustwording onderscheidt:

1. Onwetendheid
2. Ontwaken
3. Analyse
4. Kijken onder de lantarenpaal
5. Experimenteren en demonstreren

Volgens hem zitten we nu ergens tussen niveau 4 en 5 (zie dia's hieronder):

En hij onderscheid vier verschillende reacties:

1. Ontkenning:
   we bewaren gewoon de bits (en laten onze kleinkinderen het oplossen);
   we verwachten dat "de commerciëlen" het wel oplossen;
   populaire formaten zullen voor altijd bestaan (maar dat dachten de Egyptenaren ook);
   HTML en XML zijn de oplossing voor alles;
2. Whishfull thinking, waaronder:
   we hebben alleen heel veel metagegevens nodig;
   bestandsmigratie is de oplossing - "the game of 'telephone'"
3. Misguided efforts, bijvoorbeeld:
   focus op korte-termijn-oplossing, of
   emulatie afwijzen zonder het volledig te begrijpen
4. Facing reality, dus
   realistische modellen en
   onder andere rekening houden met het verlies van metagegevens op termijn

Opvallend vond ik dat Rothenberg verschillende keren het e-depot van de KB als lichtend voorbeeld noemt, terwijl ik het eigenlijk al lange tijd redelijk stil vind rond het Koninklijke e-depot. Één keer zegt hij zelfs:

KB may still be in the lead

• eDepot designed to address long-term preservation
• Using a two-pronged migration/emulation approach
• Planets & KEEP projects continuing to explore longer-term issues

Ik vraag me hierbij een beetje af of dit echt zo is. Welke criteria zou Rothenberg gebruiken bij het beoordelen van e-depots? Of zou hij toch een beetje achterlopen?
Waarom zou bijvoorbeeld het digitaal depot van het Felixarchief in Antwerpen de KB niet bijgehaald hebben ondertussen? Of zou Rothenberg helemaal niet weten wat ze in de Sinjorenstad allemaal doen?

Gerelateerd
Digital information lasts forever... (elders)
PDF/A, wat heb je daar aan?

Het toekomstig toezicht van de Erfgoedinspectie

De Erfgoedinspectie heeft op haar website een brochure met haar inspectie-ambities voor de komende jaren gepubliceerd. Voor mij zijn natuurlijk de ambities op het vlak van archieven en overheidsinformatie het interessantst, dus die citeer ik hier integraal:

1. De Erfgoedinspectie streeft er naar dat de kwaliteit van de archiefvorming bij de rijksoverheid in 2015 is vastgelegd in beleid. Een herdefiniëring van het begrip archiefbescheiden (met als resultaat een eenduidige uitleg van het begrip) is hierbij een noodzakelijke voorwaarde, evenals aanpassing van de wet- en regelgeving. Wijziging is nodig omdat verschillende categorieën en typen overheidsinformatie momenteel buiten de kaders van de Archiefwet vallen.
2. De rijksoverheid dient in 2015 een volledig en actueel beeld te hebben van alle informatie waarvoor ze verantwoordelijk is. De Erfgoedinspectie bouwt daarbij voort op de in 2012 ingezette programma’s voor Digitale Duurzame Toegankelijkheid en Wegwerken achterstanden in selectie, vernietiging en overbrenging. Doel is om de tekortkomingen in de toegankelijkheid en de daaruit voortvloeiende risico’s voor de bedrijfsvoering, de verantwoording en het hergebruik weg te nemen.
3. Optimale beschikbaarheid van overheidsinformatie voor burgers en bedrijven is doelstelling voor de periode 2015-2020. De informatie die een breed commercieel en maatschappelijk belang heeft en voor hergebruik geschikt is, krijgt daarbij bijzondere aandacht. Dit betreft primair het deel van informatie – ongeveer 80 tot 90 % van het totaal – dat niet wordt overgebracht naar het Nationaal Archief of een regionaal historisch centrum. De Erfgoedinspectie ziet hierop toe. Signalen van burgers ten aanzien van de toegankelijkheid van overheidsinformatie worden daarbij betrokken.
4. De Erfgoedinspectie zet zich ervoor in om het toezicht op de informatiebeveiliging op te nemen in de archiefwetgeving en vanaf 2015 op te nemen in het toezichtkader. Door een gebrekkige, soms tegenstrijdige wet- en regelgeving, een niet-eenduidig landelijk beleid en de versnippering in het toezicht is de informatieveiligheid in het geding. Deze tekortkomingen vormen een risico voor het duurzame behoud van de overheidsinformatie.
5. De Erfgoedinspectie streeft door samenwerking met de toezichthouders van andere overheidslagen naar een gemeenschappelijke systematiek van toezicht. In de eerste fase (tot 2015) wordt samen met deze toezichtpartners een gemeenschappelijk toezichtkader tot stand gebracht dat tevens de basis vormt voor een systeem van kwaliteitsborging. Na 2015 is het streven dat alle archiefinspecties op een vergelijkbare manier toezicht houden en eenduidig over de effecten daarvan rapporteren.
6. Vóór 2015 hebben de ministeries, de rechtspraak en de Nationale Politie een vorm van systematische kwaliteitsborging in hun informatiehuishouding gerealiseerd. Het toezicht door de Erfgoedinspectie wordt hierop aangepast in vorm en intensiteit. In de jaren daarop komt de implementatie van de kwaliteitsborging aan de orde bij de overige relevante overheidsorganisaties. Aldus wordt een wettelijke ‘systeemeis’ gerealiseerd, die de kwaliteit van de informatiehuishouding van de rijksoverheid versterkt.
7. In een volledig digitale omgeving zijn de risico’s voor het behoud, de toegankelijkheid en de beschikbaarheid van (overheids)informatie vele malen groter dan in een analoge omgeving. De Erfgoedinspectie heeft toezicht op de digitale informatieketen tot prioriteit verklaard. In de digitale omgeving is het onderscheid tussen overgebrachte en niet-overgebrachte archieven niet meer zinvol. Daarom ziet de Erfgoedinspectie vanaf 2015 toe op de gehele digitale informatieketen, inclusief de overgebrachte informatie die onder het beheer en de verantwoordelijkheid van de erfgoedinstellingen valt.

Er staan een paar interessante dingen in.
Allereerst ben ik het wel eens met de roep van de inspectie om een eenduidige en heldere definitie van "archiefbescheiden." Maar dat schreef ik eerder ook al.

Het derde punt levert een interessante spagaat op: als te vernietigen archiefstukken "breed commercieel en maatschappelijk belang [hebben] en voor hergebruik geschikt" zijn, wanneer mogen die archieven dan vernietigd worden?
Stel dat een overheid allerlei digitale archiefbescheiden (in een database) via een API toegankelijk maakt en allerlei mensen en bedrijven bouwen daar applicaties tegenaan. De bruikbaarheid en het belang van die applicaties zijn natuurlijk sterk afhankelijk van de beschikbaarheid van de onderliggende data. Maar wat als de overheid die op basis van een selectielijst na drie of vijf naar moet vernietigen? Wat gaat dan voor, het belang van die app-bouwer of de wettelijke vernietigingsplicht?
Overigens wordt deze spagaat niet door de Erfgoedinspectie veroorzaakt, maar door nu zo nadrukkelijk op open data te wijzen, wordt zij wel degene die bovenstaande vraag moet beantwoorden. (En ja Chido, ik weet het, Carthago zal vallen...)

In het vierde en zevende punt breidt de Erfgoedinspectie haar werkterrein aanmerkelijk uit.
Op dit moment doet ze nog nauwelijks iets aan informatiebeveiliging, omdat dit - helaas - niet in de Archiefwetgeving voorkomt. Ten tijde van de aanpassing van de Regeling geordende en toegankelijke staat hebben verschillende partijen er wel voor gepleit om daar in nieuwe regeling een bepaling voor op te nemen, maar dat was tevergeefs.
(Overigens besteedden wij de afgelopen jaren wel aandacht aan informatiebeveiliging bij de lokale overheden, vooral omdat zij zelf meestal in hun Besluit Informatiebeheer een artikel hebben staan waarin daar iets over staat).
Verder oefent de Erfgoedinspectie nu ook geen toezicht uit op overgebrachte rijksarchieven. Aan de ene kant omdat het eerste lid van artikel 25a - waarin het toezicht van de Erfgoedinspectie geregeld wordt - daar geen ruimte voor geeft.
Maar aan de andere kant was de redenering voorheen ook dat het geen zin heeft om toezicht uit te oefenen op de primaire taak van een organisatie. Als het beheren van archieven het belangrijkste is wat je doet, dan zou het niet nodig moeten zijn dat iemand dat ook nog eens controleert. In een digitale situatie is dat blijkbaar anders. Maar dan lijkt me een wetswijziging toch noodzakelijk.
In aanvulling hierop zou wat mij betreft de Erfgoedinspectie ook in de toekomst best het interbestuurlijk toezicht mogen uitoefenen op de (niet-overgebrachte) provinciale archieven, want dat vindt nu, ondanks de revitalisering van het generiek toezicht, nog altijd niet plaats.

Het laatste waar ik iets over wil zeggen is punt vijf: het streven naar "een gemeenschappelijke systematiek van toezicht" en "een gemeenschappelijk toezichtkader." Ik heb geen idee hoe dat er uit zou moeten zien. Misschien ben ik te cynisch geworden, maar als het al niet op provinciaal (daarmee bedoel ik de archiefdiensten binnen een provincie) of inter-provinciaal (de provinciale archiefinspecties) niveau lukt, waarom zou het dan wel "landelijk" lukken. Iedereen wil uniformeren, maar dan wel op zijn eigen voorwaarden.

Tot half november kan iedereen de Erfgoedinspectie zijn of haar mening geven over haar toekomstvisie. Het staat niet expliciet op de website, maar ik denk dat dat kan via info@erfgoedinspectie.nl.

Gerelateerd
Het nieuwe archieftoezicht
De archiefvisie van de erfgoedinspectie

Plaatjes: de kaft van de brochure (pdf) en Xkcd

Geheime restauraties door hackers

Via Long Now kwam ik terecht bij een artikel in Wired over de Parijse groep "hackers/restaurateurs" Urban eXperiment (UX):

UX is sort of like an artist’s collective, but far from being avant-garde—confronting audiences by pushing the boundaries of the new—its only audience is itself. More surprising still, its work is often radically conservative, intemperate in its devotion to the old. Through meticulous infiltration, UX members have carried out shocking acts of cultural preservation and repair, with an ethos of “restoring those invisible parts of our patrimony that the government has abandoned or doesn’t have the means to maintain.” The group claims to have conducted 15 such covert restorations, often in centuries-old spaces, all over Paris.

Een van de meesterstukjes van verschillende leden van de groep, die zich Untergunther noemen, zie je hierboven: de restauratie van de oude klok uit het Panthéon.

In November 2005, the Untergunther infiltrated the Pantheon of Paris and, with the help of the professional clockmakerJean-Baptiste Viot, started to restore the abandoned monumental 1850 Wagner clock before its irreversible state of defacement.
Once this restoration achieved, in October 2006, the Untergunther decided to meet Bernard Jeannot, the administrator of the Pantheon, in order to show him this work and to connect the clock to the bells.
After an enthusiastic welcome, Mister Jeannot suddenly changed his mind and decided to keep the silence on this clandestine restoration, frightened that this fantastic action was the proof of the incapacity of the French National Heritage administration, Monum, to preserve the heritage it is in charge of.
On the night of the 24th december 2006, the Untergunther came back to the Pantheon and fixed the bells to the clock which just rang for Christmas and a few days after because Mister Jeannot decided that this result of a clandestine restoration of an abandoned part of the French heritage was intolerable and had to stop.

Als ik het goed snap, werkt de klok alweer niet meer. De beheerder van het Panthéon schijnt een klokkenmaker te hebben ingehuurd om de klok weer te demonteren! Deze weigerde dit en heeft toen alleen het kroonrad losgehaald uit het echappement. Een paar dagen later heeft Untergunther dat kroonrad blijkbaar meegenomen, in de hoop dat de toekomstige beheerders het een keer terug komen vragen om de klok weer te laten lopen.

Voor deze restauratie had de groep trouwens een "workshop" ingericht in de koepel van het Panthéon. Weer uit Wired:

The workshop was outfitted with eight overstuffed armchairs, a table, bookshelves, a minibar, and red velvet drapes to moderate the ambient temperature. “Every element had been conceived to fold up into wooden crates, like the ones visible throughout the monument,” Kunstmann says. In the dead of night, they climbed endless stairs, hauling up the lumber, drills, saws, clock repair equipment, and everything else required. They updated the workshop’s outdated electrical wiring. They spent 4,000 euros on materials, in all, out of their own pockets. On the terrace outside they set up a vegetable garden.

 Quelle merveille!

De boekhandel die je hele boekenkast verwijdert

Terms of Service, DRM en digitale aankopen zijn toch vaak nog een moeilijke combinatie.
We hadden eerder dit jaar al Bruce Willis, die ontdekte dat hij zijn (werkelijk enorme) collectie iTunes-liedjes na zijn dood niet kan nalaten aan zijn kinderen.
En deze week...
O nee wacht, dat verhaal over Willis blijkt helemaal niet waar te zijn.
Nou ja, dat je je iTunes-collectie niet kunt nalaten is wel waar, want je koopt het gebruiksrecht op de bestanden (een licentie), niet het eigendom. Maar dat Willis overweegt om Apple aan te klagen blijkt helemaal niet waar. Iemand zal toch niet in dit artikel "Willis" in plaats van "Wills" (testamenten) hebben gelezen en daar toen een artikel aan hebben gewijd?

Maar eerder deze week kwam er wel een pijnlijk incident bij Amazon naar buiten (en dat voorlopig ook nog waar lijkt te zijn).
Vijf jaar geleden was er al eens een akkefietje, toen bleek dat Amazon een digitale "roofdruk" van 1984 (o, ironie) verkocht. Toen het bedrijf dit ontdekte, zijn alle exemplaren die gebruikers gekocht hadden, rücksichtsloss van hun Kindles gewist. In dit geval werden de kopers wel nog gecompenseerd, ze kregen het aankoopbedrag terug gestort. Voorlopig kan ene Linn uit Noorwegen daar alleen nog maar op hopen.

Zij ontdekte pas niet alleen dat haar Kindle helemaal leeg was, maar ook dat haar Amazon-account was opgeheven. Navraag bij Amazon leverde dit antwoord:

We have found your account is directly related to another which has been previously closed for abuse of our policies. As such, your Amazon.co.uk account has been closed and any open orders have been cancelled.
Per our Conditions of Use which state in part: Amazon.co.uk and its affiliates reserve the right to refuse service, terminate accounts, remove or edit content, or cancel orders at their sole discretion.
Please know that any attempt to open a new account will meet with the same action.

Toen Linn vroeg hoe haar account aan dat andere account gelinkt was, om welk ander account het ging en welke voorwaarden ze had geschonden, was het antwoord kort maar krachtig:

We regret that we have not been able to address your concerns to your satisfaction. Unfortunately, we will not be able to offer any additional insight or action on these matters.
We wish you luck in locating a retailer better able to meet your needs and will not be able to offer any additional insight or action on these matters.

Weg boeken en je mag ook niets meer bij me kopen!
Dat zie ik Robert-Jan Wesly niet zo snel doen...

Gerelateerd
E-readen of toch maar a-lezen
Een horror-verhaal over privacy, Apple en Amazon

Plaatje: Kindle_etch04 van adafruit

Toch maar niet fuseren dan?

Eigenlijk had ik voor vandaag al een andere blog klaar staan, maar na het nieuws van de Informatieprofessional dat gisteren mijn twitter-tijdlijn overheerste, heb ik die maar een dag uitgesteld.

Er waren al eerder signalen die die richting op wezen, maar de IP heeft de hand gelegd op "interne documenten" (zo te zien uit de KB-hoek) waaruit blijkt dat de voorgenomen fusie van KB en NA niet doorgaat:

Uit de blauwdruk die is opgesteld door fusieregisseur Anita Wouters blijkt niet dat een fusie meerwaarde heeft. Er wordt een nieuw verkenning gestart naar andere samenwerkingsvormen, schrijft Hans van der Vlist, secretaris-generaal van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW), op 16 oktober jl. in een brief aan de medewerkers van de KB en het NA. De verkenning zal uitgevoerd worden onder leiding van de directeur-generaal Cultuur en Media. In het voorjaar van 2013 zal de verkenning afgerond zijn zodat het nieuwe kabinet een besluit kan nemen over de gewenste samenwerkingsvorm.

Blijkbaar waren de voordelen van een fusie toch niet zo groot en de toekomstige rechtsvorm was een van de struikelblokken:

Bas Savenije, directeur van de KB, zegt in een toelichting voor medewerkers van de KB die op 17 oktober is verschenen dat de ambities van de fusie "voor de staatssecretaris onverkort belangrijk zijn". Vooral de "samenwerking aan een digitale toekomst" blijft belangrijk, aldus Savenije. Ook de KB-directeur noemt het gebrek aan voordelen van een samengaan van bibliotheek en archief: "De meerwaarde van fuseren ‐ ook in termen van geld is ‐ is op dit moment niet voldoende aan te tonen", aldus Savenije.
Volgens Savenije bleek de rechtsvorm van de nieuwe organisatie een belangrijk discussiepunt. Aanvankelijk zou de nieuwe organisatie een zelfstandig bestuursorgaan (ZBO) worden, maar het Nationaal Archief heeft zoveel wettelijke plichten dat deze rechtsvorm ongeschikt bleek. Daarna is naar de vorm van een agentschap gekeken. Nu de fusie van de baan is, gaat de KB verder als ZBO.

Het is mij niet helemaal duidelijk of die nieuwe verkenning alleen over nieuwe samenwerkingsvormen voor de KB gaat, of ook het NA omvat. Al heb ik wel wat vermoedens over de organisaties waar het NA naar zou kunnen of willen gaan lonken. Punt is dan wel dat die rechtsvorm waarschijnlijk weer problematisch zal zijn. Hoe dan ook, de staatssecretaris stuurt hierover vandaag of morgen een brief naar de Tweede Kamer. Dus die blog van vandaag verschuift misschien nog een dag.

Overigens, de grote G wist op 18 oktober al dat de fusie van de baan is. Het plaatje hierboven is een schermafdruk van de zoektermen die op die dag gebruikt zijn om op dit weblog uit te komen!

Gerelateerd
Fusie van de KB en het NA
Europese trends op Google