Posts tonen met het label reproducties. Alle posts tonen
Posts tonen met het label reproducties. Alle posts tonen

zondag 27 april 2014

Schaduwarchieven: akten gereproduceerd op microfilm

Roelf Raven reed dus tussen 1955 en 1966 kris-kras door Nederland om de dubbelen van de burgerlijke stand op te halen bij de rechtbanken en te verzamelen bij de Rijkspolitie te water in Amsterdam. Van daar uit werden ze - misschien met nog een tussenstop in Den Helder - naar Curaçao gestuurd. Maar voordat Raven die papieren dubbelen overal ging ophalen, was hij verantwoordelijk geweest voor het maken van nieuwe dubbelen op microfilm.

Oorlogsschade
In de memorie van toelichting van de wet die de verplaatsing van de dubbelen naar de Antillen mogelijk maakte wordt verwezen naar "een groot aantal registers van de burgerlijke stand" dat in de jaren 1940-1945 door oorlogsgeweld is beschadigd of vernietigd. Dit was onder andere het geval met de dubbelen die bewaard werden in de arrondissementsrechtbanken van 's-Gravenhage, Arnhem, Haarlem en 's-Hertogenbosch.
In Den Haag werd op 3 maart 1945 bij het bombardement van het Bezuidenhout ook het Paleis van Justitie aan het Korte Voorhout getroffen. Het gebouw brandde vrijwel helemaal uit, waarbij de archieven van de arrondissementsrechtbanken 's-Gravenhage en Leiden en van het Gerechtshof 's-Gravenhage verloren gingen. In Arnhem werd het Paleis van Justitie aan de Walburgstraat tijdens de slag om Arnhem in september 1944 helemaal vernietigd.
Paleis van Justitie Aanblik na de Slag om Arnhem.
De middelste afgebroken zuil werd het Airbornemonument.
Bron: Arneym
Wat er in Den Bosch en Haarlem met de rechtbank is gebeurd heb ik zo snel niet kunnen achterhalen.
In ieder geval zijn toen ook de bij die rechtbanken berustende dubbelen van de registers burgerlijke stand uit de periode 1843 tot 1944 vernietigd.

Reproductie van de registers
Uit het "Proces verbaal betreffende reproductie van de registers van de burgerlijke stand van 15 december 1952 t/m 21 december 1954" blijkt dat Roelf Raven al in december 1952 van het ministerie van Justitie opdracht had gekregen om "nieuwe dubbelen" te maken die de plaats moesten innemen van de dubbelen die in de oorlog vernietigd waren. De gemeentelijke registers uit de arrondissementen van Haarlem, Den Haag, Den Bosch en Arnhem  werden daartoe naar Den Haag vervoerd en
door de heer T.M.G. van Echoud, eigenaar van de filmonderneming "Imago", Koninginnegracht 3 te 's-Gravenhage [...] gereproduceerd op microfilms, safety-film formaat 18 x 24 mm (20 x verkleind van het oorspronkelijke).
De negatieven werden per 300 meter film opgeborgen in blikken dozen, met op iedere doos een beschrijving van de inhoud. Uiteindelijk leverde dit 69 dozen met films op. In sommige dozen zaten de negatieven van meer dan één gemeente. Deze negatieven mochten alleen worden gebruikt om nieuwe kopieën te maken als dat nodig was.
Maar, de heer Echoud had ook al gebruikskopieën gemaakt, die in een kaart-systeem konden worden verwerkt. Destijds werden ze echter op spoelen van ongeveer 30 meter gerold, die ook weer in 617 blikken doosjes werden geborgen.
Zowel de dozen met negatieven, als de doosjes met de copieën zijn op een bepaalde vochtigheidsgraad gebracht en met plakband afgesloten. Zij mogen niet eerder dan voor het gebruik worden geopend.
De films werden daarna in verschillende kisten verpakt, die met A t/m E gemerkt werden, waarbij in A t/m C de gebruikskopieën en in D en E de "originelen" zaten. Van dat laatste zie je op het plaatje hierboven een schematische weergave.
In het proces-verbaal werd gedetailleerd beschreven op welke manier de films gemaakt waren en in welke doos welke registers waren opgeborgen. Daarnaast werd ook precies beschreven hoe de gebruikskopieën in een kaartsysteem ondergebracht konden worden en hoe de beelden gelezen moesten worden.

Kisten naar Amsterdam, Den Haag en Curaçao
Eind februari 1957 werden de vijf kisten vanuit het Ministerie van Justitie in Den Haag vervoerd naar de Rijkspolitie te Water in Amsterdam. (Raven schrijft in zijn logboek dat dit op "31-2-1957" gebeurde...)
Zoals ik twee weken geleden al schreef, zijn de kisten met de microfilms in 1963 tijdelijk verplaatst naar Huis van Bewaring II aan de Oostelijke Handelskade, waarna ze in 1964 naar Den Haag zijn verplaatst. Hoewel het volgens mij de bedoeling was om alle vijf de kisten naar de Antillen te verplaatsen, is dit uiteindelijk niet gebeurd. In 1966 bevestigt De Vey Mestdagh namens de Algemene Rijksarchivaris
de ontvangst van twee kisten met microfilms betreffende in de oorlogsjaren bij de arrondissementsrechtbanken van 's-Gravenhage, Arnhem, Haarlem en 's-Hertogenbosch verloren gegane registers der Burgerlijke Stand, gemerkt RBS-D en RBS-E, met daarbij behorende inventarissen.
Maar waarschijnlijk zijn de andere drie kisten, met de raadpleegkopieën wel naar Parera gestuurd en net als de papieren registers in 1975 terug gekomen naar Nederland.

Bronnen
NL-HaNA, RAD Rijksarchiefinspectie, 1970-1985, 2.14.09.04, inv.nr. 286
NL-HaNA, BS-ZH Bezuidenhout, 3.330.01
Gelders Archief, 1113 Arrondissementsrechtbank en parket van de Officier van Justitie te Arnhem

Gerelateerd
Schaduwarchieven: twee wetten
Schaduwarchieven: de dubbelen van de Burgerlijke Stand keren terug
Schaduwarchieven: De dubbelen worden verzameld in Amsterdam

donderdag 29 september 2011

De waarde van archieven

Benen : Mannen meten de benen van de danseres Thelma de Llorez en maken notities…
Benen : Mannen meten de benen van de danseres Thelma de Llorez en maken notities en fotograferen haar. Deze dame wilde pas optreden in Parijs na afsluiting van een verzekering van een half miljoen franc. Frankrijk, 1931
Een paar dagen geleden vroeg Bernadine op Twitter naar de mogelijkheden om een unieke collectie kranten te verzekeren. Ik reageerde daarop door te zeggen dat het eigenlijk onmogelijk is om de vervangingswaarde van een unieke collectie te berekenen, aangezien vervangen onmogelijk is als de unieke documenten onherstelbaar beschadigd of zelfs totaal vernietigd worden. Voor mijn gevoel kun je dit vergelijken met "delen door nul."

Terzijde 
Ik vind het nog altijd onbegrijpelijk dat het NA een jaar of twee geleden kosten noch moeite gespaard heeft om de originele Schagen-brief in New York te exposeren. Volgens mij had het geld dat hier aan besteed is (een enorme verzekeringspremie naar het schijnt, conservatoren die heen en weer vliegen, klimaatgecontroleerde kisten en wat niet allemaal) beter uitgegeven kunnen worden aan een identieke replica, wat ze in China blijkbaar Fu Zhipin noemen. Zeker als je weet dat het originele stuk in Amerika ook alleen maar in een vitrine te zien is geweest. 
En nu ik toch weer aan het zeuren ben over de rijksoverheid: het is toch ook godgeklaagd dat de website die toen speciaal voor de 400ste verjaardag van "ons" New York werd gemaakt niet meer bestaat. De URL www.ny400.nl is nu gewoon een mirror van de website van Buitenlandse Zaken!
Wat zullen we doen, eerst nog een Wob-verzoek indienen of direct maar een incident melden bij de Erfgoedinspectie? 

Digitale archieven
Een vergelijkbaar probleem met waardebepaling, zie je ook bij het digitale archivering. We hebben geen idee wat al die digitale bestanden die een organsiatie of privé-persoon maakt en ontvangt echt waard zijn en weten dus ook niet hoeveel we zouden willen of moeten uitgeven om ze duurzaam toegankelijk te maken. Daarom is het onderzoek dat McAfee recent gedaan heeft wel interessant en waar Security.nl over schrijft:
De gemiddelde Nederlander heeft op diverse digitale apparaten voor 15.000 euro aan digitale bezittingen, aldus onderzoek dat McAfee liet uitvoeren. [...]
27 procent van die bezittingen werd beschouwd als "onmogelijk om te herstellen" in geval van verlies en zonder goede back-up. Deze bezittingen hadden een gemiddelde waarde van €7.356. Respondenten voorspelden dat het gemiddeld 82 uur zou kosten om hun digitale bezittingen bij verlies te herstellen.
Interessant om te zien is de hiërarchie die mensen aanbrengen in hun bezittingen.
Respondents valued personal memories at an average of $18,919, compared to:
$6,956 for Personal Records
$3,798 for Career Information
$2,848 for Hobbies and Projects
$2,825 for Personal Communications
$2,092 for Entertainment Files
Er valt vast het nodige aan dit onderzoek af te dingen, maar wat er wel uit blijkt is dat mensen hun kop in het zand stoppen. Want hoewel ze dus zelf inschatten dat herstellen 82 uur kost en de waarde van de bezittingen bijna €14.000 zou zijn, blijkt bijna een kwart van de respondenten geen voorzorgsmaatregelen te hebben genomen.
Despite the high financial and emotional value of their assets stored in various places, 32 percent of the consumers who don’t use security protection on all of their devices still don’t think they need it. Respondents also cited cost as another reason why they are reluctant to purchase security protection for all of their gadgets (31 percent). However, 86 percent of people did agree that purchasing security protection was money well spent
Gerelateerd
Authenticiteit?
Tieners en digitale duurzaamheid

Afbeelding: de foto komt uit de fotocollectie van het NA

donderdag 3 maart 2011

Verklaring op eer of tussen je vingers door spugen?

Photobucket
Eergisteren verscheen onderstaand bericht op het Archiefforum
Vanaf vandaag 1 maart heeft het FelixArchief zijn voorwaarden voor het bekomen van een reproduktie van een plan jonger dan 75 jaar (meestal uit een bouwdossier) gewijzigd.
Eigenaars moeten een bewijs van eigendom leveren en een verklaring op eer tekenen.
Niet-eigenaars hebben vooraf een toelating nodig van de oorspronkelijke architect.
Deze wijziging is er gekomen in overleg met de juridische dienst van de stad Antwerpen. De dienst stedenbouwkundige vergunningen volgt dezelfde regeling. Op die manier hopen we de Belgische auteurswet beter na te leven.
In die Verklaring op eer (pdf) verklaren de eigenaren van het pand expliciet dat "de bekomen kopie van het bouwplan enkel zal aangewend worden voor privégebruik."

Ben ik nou de enige die voor zijn geestesoog beelden ziet van bezoekers die in de studiezaal tussen hun vingers door spugen en zweren geen stoute dingen te doen?

Maar serieus, is het niet een beetje vreemd om mensen expliciet te laten verklaren dat ze de wet niet zullen gaan overtreden?
En voorkomt deze "eed" de wetsovertredingen?

Om de een of andere reden moet ik bij deze maatregel toch ook denken aan het downloadverbod dat BUMA wil:
Het downloadverbod ziet in eerste instantie op het neerleggen van een handhavingsfunctie bij de internetproviders. Zij hebben dan de plicht om consumenten sancties op te leggen of zelfs af te sluiten van het internet bij constatering van het downloaden van auteursrechtelijk beschermd materiaal. Internetproviders worden daarmee de politieagenten van het internet.
Wordt de archivaris hiermee niet ook een beetje politieagent?

Overigens, het gaat me nu om de maatregel in het algemeen en zeker niet zozeer om het FelixArchief. Ik snap dat zij in een lastig parket zitten en dat dit de 'compromis-oplossing' is.

Gerelateerd
Kom op voor vrijheid op internet
Openbaarheid in Vlaanderen

Foto: het dochtertje van Floris Mulder