Radioctieve bedrijfsnaam: Radium Foam

Toen ik afgelopen week wat rondklikte op Retronaut.com (naar aanleiding van DISH13) kwam ik ook zijn "capsule" tegen over Atomic Brand Names. Tot dat moment was me eigenlijk nooit opgevallen dat het bedrijf waar mijn vader zijn hele leven gewerkt heeft, een vreemde naam had: de Radium in Maastricht.

De fabriek werd opgericht door de heren Hayen, Groenen, Jongen en Reintjes, die voordien werkzaam waren bij de Maastrichtsche Zinkwit Maatschappij. Zij richtten de Bataafsche Rubber Industrie (BRI) op, en de merknaam was Walram. De fabriek werd gevestigd op het terrein van de failliete Gemeentelijke Gasfabriek.
Reeds eerder was in Maastricht, aan de Lage Kanaaldijk, een rubberverwerkende fabriek gevestigd, de Rubberfabriek Holland, en deze produceerde ook fietsbanden welke ze verkocht onder de merknaam "Radium". In 1937 ging die fabriek failliet, waarop BRI de boedel overnam, waarbij vooral de reeds bekende merknaam een rol speelde. De naam Radium verving sindsdien geleidelijk de merknaam Walram en tooide ook de schoorsteen van de fabriek.

Die schoorsteen staat er nu nog en is bijna niet te missen als je de stad via de Noorderbrug inrijdt.
Wat ik ook wel sympathiek vind, is dat het huidige bedrijf Radium Foam, zijn geschiedenis enigszins in ere houdt door op zijn website een paar oude foto's en een heel beknopte tijdlijn te publiceren. Maar het is wat karig.
Bij het RHCL in Maastricht hebben ze het archief van NV Bataafsche Rubber Industrie Radium, voorheen NV Bataafsche Rubber Industrie te Maastricht van 1932-2004. Maar de inventaris staat zo te zien niet online.
Een andere interessante bron is natuurlijk Delpher, al levert die vooral treffers op uit de krantenbank van de KB. In december 1937 meldt de Telegraaf inderdaad dat de Bataafsche Rubberindustie de Holland Rubberfabriek heeft overgenomen. Dit bericht over 112 Turkse arbeiders die in december 1963 werden ingevlogen en gehuisvest in Meerssen, vind ik ook opvallend:

Tenslotte kwam ik ook nog interessante foto's tegen op Ghost Funfair, het weblog van enkele "urban explorers" uit Finland. In 1996 opende Radium Foam een nieuwe Latex-fabriek naast de oude fabriek op het industrieterrein Bosscherveld tussen de Fort Willemweg en de Lage Frontweg en sindsdien ligt de oude fabriek te verloederen.
Een van de auteurs/fotografen van Ghost Funfair maakte in april 2012 de volgende foto's:

Waarschijnlijk hing dat gele asbestlint er omdat er vlak daarvoor een binnenbrand in de fabriek was geweest. De fotograaf trok zich niets aan van het verbod, maar maakt zich wel zorgen over dat oranje spul op de foto erboven:

After I had got down couple of floors I found this area which was enclosed with this policetape. It says "verboden toegang asbestwerkzaamheden"  which means something like "no entry, asbest work activities (?)". It was quite confusing to find this brand new police tape from this old, ramshackle factory. Of course I didn't obey, so all photos in this post are from the forbidden area. If anyone knows what this orange, shine matter could be, please tell me because it really bothers me! It reflected sunlight and created rainbow in the room, which was quite spooky.

Een paar maanden geleden is de gemeente Maastricht begonnen met het slopen van de fabriek in verband met de aanpassingen aan de afrit van de Noorderbrug en het aanleggen van een landschapspark.

In totaal publiceerde Ghost Funfair drie series foto's:
Radium rubber factory, Maastricht, Netherlands (part one)
Radium rubber factory, Maastricht, Netherlands (part two)
Radium rubber factory, Maastricht, Netherlands (part three)

Gerelateerd
Hyves, Retronaut en 3D-objecten #DISH13

Ook een vorm van website-archivering

Philip Mendoça-Vieira heeft tussen september 2010 en juli 2011 per ongeluk zo'n 12.000 screenshots gemaakt van de homepage van nytimes.com en daar bovenstaand filmpje van gemaakt.

Having worked with and developed on a number of content management systems I can tell you that as a rule of thumb no one is storing their frontpage layout data. It's all gone, and once newspapers shutter their physical distribution operations I get this feeling that we're no longer going to have a comprehensive archive of how our news-sources of note looked on a daily basis. Archive.org comes close, but there are too many gaps to my liking.

This, in my humble opinion, is a tragedy because in many ways our frontpages are summaries of our perspectives and our preconceptions. They store what we thought was important, in a way that is easy and quick to parse and extremely valuable for any future generations wishing to study our time period.

Via Long Now-blog

Gerelateerd
Het archief van de krant
Websites archiveren of websites verzamelen

Het archief van de krant

Afgelopen weekend schreef de Sjoerd de Jong, de ombudsman van de NRC, over het wijzigen van krantenartikelen in het (digitale) archief van de krant: Een archief moet een archief blijven, ook dat van de krant.

Steeds meer lezers en bezoekers van de website vragen de krant of stukken die zij hebben ingestuurd, of waarin zij voorkomen, kunnen worden aangepast. Sommige lezers willen hun stuk helemaal van de site hebben, of uit het archief verwijderd hebben. Regelmatig wordt ook gevraagd of de naam van de inzender bij een stuk kan worden geschrapt.
Gaat de krant daarop in?
In het algemeen: nee.
De reden daarvoor is dat het digitale archief betrouwbaar moet blijven, dat wil zeggen dat je er stukken moet kunnen terugvinden zoals ze zijn gepubliceerd.

In de rest van het stukje legt De Jong redelijk genuanceerd uit wanneer artikelen in het archief wel en wanneer ze niet gewijzigd worden.

Wat ik wel opvallend vind, is dat De Jong enkel uitgaat van de papieren krant: stukken die 'gedrukt' zijn, worden niet meer gewijzigd. In het stukje wordt geen enkele aandacht besteed aan de artikelen die enkel op nrc.nl verschijnen.
Dat herinnerde me aan een stukje dat ik een paar maanden geleden gelezen had, dat precies hierover ging: How to turn a paper of record into a website of record.

When I raise this issue I sometimes hear back some variation on “What’s the big deal? Wire services change their copy all the time. Newspapers have always revised stories from edition to edition. How’s the Web different?”
I’ll tell you how: When newspapers change a story from the early to the late edition, the early edition is still out there for people to read and compare. When you change a Web page, the older version disappears, unless you take active steps to save it.

Ik heb dit voorgelegd aan De Jong en dit was zijn reactie:

@Ingmar: Ja, goed punt. Dit ging puur om stukken die in druk zijn verschenen. De site brengt weer extra complicaties met zich mee, omdat stukken daar regelmatig worden ‘ververst’. Bovendien is de site nrc.nl onlangs ingrijpend vernieuwd, waardoor het dubbelen met de print-versie van de krant nog is afgenomen.
Goed onderwerp, ik zal er tzt op terugkomen.

Ik weet trouwens niet wat de aanleiding van het artikel van De Jong was, maar vlak voor het weekend werd bekend dat de Volkskrant in maart 2011 stopt met de VKblogs. In De Nieuwe Reporter werd ook een link gelegd met de krantenarchieven.

Gerelateerd
Het archiveren van weblogs
Lulu en het archiveren van websites

Plaatje: Newspaper nails van Charmhales (Dat zal je niet lukken met een digitale krant...)