Privacybescherming bij gemeenten onder de maat

Uit de NRC van afgelopen woensdag:

De gemeente Amsterdam geeft het ruiterlijk toe: steeds meer ambtenaren hebben toegang tot vertrouwelijke en privacygevoelige gegevens van inwoners die een uitkering aanvragen, maar de beveiliging van die gegevens schiet tekort.
Het stadsbestuur weet niet of al die ambtenaren die toegang hebben tot die databestanden, daartoe ook daadwerkelijk bevoegd zijn. En het weet dus ook niet of ambtenaren oneigenlijk gebruik van die informatie kunnen maken.
Amsterdam staat daarin niet alleen. In meer dan de helft van de gemeenten schort het aan de beveiliging van vertrouwelijke databestanden over uitkeringstrekkers en bestaat er het risico dat onbevoegde ambtenaren voor eigen gewin kunnen ‘inbreken’.
Daarbij gaat het om informatie van de fiscus, individuele bankafschriften, het Bureau Kredietregistratie, het UWV, de Arbeidsinspectie, maar ook de Sociale Inlichtingen-en Opsporingsdienst en de Fiod/-ECD. Al die gegevens zijn opgeslagen in het zogeheten Suwinet-databestand, dat beheerd wordt door het Bureau Keteninformatisering Werk en Inkomen (BKWI) van het ministerie van Sociale Zaken.
De informatie uit die bestanden van Suwinet geldt als privacygevoelig en vertrouwelijk. Ambtenaren, veelal van sociale diensten, die ermee werken, moeten bij hun aanstelling gescreend worden en een geheimhoudingsverklaring ondertekenen.

En wat het ergste is, in veel gevallen zien de gemeenten niet eens in dat het fout is wat ze doen. Ik kom regelmatig bij gemeenten waar ze zeggen: "Alle ambtenaren hebben in het DMS toegang tot alle dossiers. Ze hebben allemaal een ambtseed afgelegd, dus dan zit het wel goed."
Hierbij gaat het dus niet alleen om dat Suwinet-databestand, maar ook om WMO- en WWB-dossiers en allerlei andere persoonlijke dossiers die op een gemeente gemaakt worden. De enige dossiers die afgeschermd worden zijn de personeelsdossiers, want daarvan is toch wel duidelijk dat niet iedereen daar toegang toe zou moeten hebben.
Het wordt inderdaad tijd dat het CBP eens ingrijpt.

Zie hier de gegevens waar de NRC zich op baseert en hier wat er kan gebeuren als je het niet goed regelt...

Google en privacy: VS vs EU

Interessant citaat in de New York Times:

For instance, in the United States, Mr. Werro said, courts have consistently found that the right to publish the truth about someone’s past supersedes any right to privacy. Europeans, he said, see things differently: “In Europe you don’t have the right to say anything about anybody, even if it is true.”

Aanleiding is een zaak in Spanje, waar verschillende individuen eisen dat informatie over hen uit de index van Google moet worden verwijderd:

Het ging onder andere om een slachtoffer van huiselijk geweld, die [sic] ontdekte dat haar adres eenvoudig via Google te vinden was, en iemand van wie informatie over een arrestatie uit haar jeugd nog steeds online stond.

Een ander interessant punt in het artikel in de NYT - dat zeker ook van toepassing is op digitale danwel gedigitaliseerde archieven - is wat de onderdirecteur van het Spaanse CBP zegt over de Spaanse "Staatscourant:"

The deputy director of the agency, Jesús Rubí, pointed to the official government gazette, which used to publish every weekday, including bankruptcy auctions, official pardons, and who passed the civil service exams. Usually 220 pages of fine print, it quickly ended up gathering dust on various backroom shelves. The information was still there, but not easily accessible. Then two years ago, the 350-year-old publication went online, making it possible for embarrassing information — no matter how old — to be obtained easily.

Publicatie, openbaarheid en toegankelijkheid op papier is toch anders dan digitale publicatie, openbaarheid en  toegankelijkheid, zeker als het om persoonlijke informatie gaat. Zie ook de publicaties van het CBP daarover.

Het gekke van de zaak in Spanje is dan weer wel, dat Google aangeklaagd wordt en niet de websites waar de betreffende informatie op te vinden is. In dit geval lijkt de zoekmachine me niet meer dan een doorgeefluik en zouden de getroffenen hun pijlen dus moeten richten op de "originele" publicaties.

Gerelateerd
Digitale vergeet-me-nietjes
Delete. The virtue of forgetting in the Digital Age - Viktor Mayer -Schönberger
Europees recht op vergeten worden

Plaatje: privacy van Sean MacEntee