Opnieuw gezien: Eels in Heerlen

Afgelopen donderdag zag ik opnieuw Eels in de schouwburg in Heerlen, bijna twee jaar na de vorige keer.
Net als in 2011 was het voorprogramma weer bijzonder.
Eerst een half uurtje Puddles, een pierrot van twee meter met een stem als een klok. Hoogtepunt was toch wel zijn versie van My heart will go on van Celine Dion die naadloos over ging in Enter Sandman van Metallica, terwijl ondertussen een vrouw met een apenmasker rare dingen met een opblaasbanaan deed. Zien is geloven.
Daarna kwam Nicole Atkins met alleen haar gitaar een half uurtje liedjes zingen. Ik kende haar niet, maar zij heeft ook een indrukwekkende stem. Ik geloof wel dat ik haar met band beter vind, dan akoestisch in d'r eentje. Al was haar cover van Crying van Roy Orbison wel heel mooi.

Om kwart voor negen begon The Eels. Dit keer waren ze met zijn vijven, dus zonder de blazers die vorige keer meededen. Het ontbreken van blazers zorgde ervoor dat het geluid veel meer rock en minder funk was dan in 2011. Een ander verschil was ook dat de band een stuk ontspannender was. E maakte zelfs van begin af aan contact met de zaal.
Wat niet anders was, was de gemaakte nonchalance van de band. Alles is uitgedacht, van de foute trainingspakken en de microfoonstandaard voor de tamboerijn tot de baarden en de ingestudeerde "grapjes" tussendoor. Dat bleek bijvoorbeeld ook uit de aflevering van de Canvas-connectie van zondagavond, waarin de gitarist Chet nog geen baard had. Die laat hij staan voor de tour. Die intermezzo's mogen voor mij wel wat minder, want als ze gewoon muziek maken zijn ze toch op hun best.
Ze speelden bijna alle nummers van het laatste album, Wonderfull, glorious, aangevuld met wat oude liedjes en natuurlijk wat liedjes van anderen. Ik herkende in ieder geval Oh well van Fleetwood Mac en iets van Bette Middler.

Al met al vond ik het een goed concert, maar ik vond het twee jaar geleden beter. Toen was het intenser.
Hierboven zie je een stukje uit de eerste toegift.

Gerelateerd
Gezien: Eels in Heerlen

Gezien: Intergalactic Lovers en dEUS

Afgelopen zaterdag zag ik in de Limburgzaal in Heerlen Intergalactic Lovers en dEUS. Mijn makkers waren na afloop heel enthousiast, net als Harry Prenger, maar ik heb toch wat bedenkingen.
Van Intergalactic Lovers had ik graag meer gehoord, hun album Greetings & Salutations (Spotify) luister ik de laatste tijd regelmatig en ik had ze dus ook wel wat langer dan een klein half uurtje willen zien. Ze komen in januari nog naar Maastricht zag ik...
Het optreden van dEUS kon me eigenlijk niet zo boeien. Ze speelden redelijk goed, maar ik kreeg niet de indruk dat ze het echt leuk vonden. Mauro pronkte nu en dan wel wat met zijn gitaar, maar verder hadden ze net zo goed voor een lege zaal kunnen staan of misschien wel kunnen playbacken. (Maar misschien was het publiek daar zelf ook wel debet aan. Zoals je in het filmpje hierboven hoort, werd er constant door het concert heen gekletst. Een Concertgebouwstilte hoeft voor mij ook niet, maar waarom zou je naar een concert gaan als je er constant door heen kletst?)
Ik weet dat ze al jaren geleden uit de band zijn gestapt, maar ik miste toch de gekte van Rudy Trouvé en Stef Kamil Carlens, die de twee optredens die ik in de jaren negentig zag zo enerverend maakte. Daarom hieronder nog eens Suds & Sodas (dat ze zaterdag niet speelden) uit de 2 meter-sessie uit 1995.

Gezien: Eels in Heerlen

Afgelopen maandag was ik met Frank, Niels, Wilco en Rob in de schouwburg in Heerlen, waar Eels optrad. Ik zag ze één keer eerder, een paar jaar geleden op Lowlands en eigenlijk heb ik niet eens zo veel met de band. Maar dit was wel een heel goede show!
Het voorprogramma was een beetje dubieus, maar ik had al begrepen dat dit bij Eels gebruikelijk is: een balonnenclown (!) en Jesca Hoop, die vooral verhaaltjes vertelde en nu en dan een liedje zong.
Eels begon redelijk op tijd (om 21:45 of zo) en speelde de eerste vijf, zes nummers aan een stuk door. En dat deden ze strak en swingend, vooral door de twee blazers, die de drie gitaren, bas en drum aanvulden.
Ik schreef hierboven bewust dat het een goede "show" was, want hoewel E en zijn muzikanten de indruk willen wekken dat ze het allemaal heel nonchalant doen, zie je aan verschillende dingen dat het tot in de puntjes uitgedacht is. Dat begint natuurlijk al bij de baard en zonnebril die alle zeven de mannen hebben. Maar je ziet het ook aan de geconcentreerde manier waarop de roadies de gitaren aanreiken. Of aan de twee blazers, die als ze een nummer niet hoeven te toeteren, met de armen voor hun borst gekruist met hun rug naar het publiek gaan staan. En je merkt het aan de zeer beperkte interactie tussen band en publiek. Er kan nauwelijks iets spontaans af. En toch was het een heel enerverend en soms zelfs spannend concert. Ze speelden zelfs twee nummers van Sly and the Family Stone.

Hieronder een impressie van vier nummers, opgenomen door twee mensen uit het publiek


Verder op het web:
Recensie uit OOR
Foto's van Spiral Stairs (daar komt die van boven ook vandaan)
Eels live van Paul
Excentrieke Eels verrassen met swingende soul op Zwart Goud
Eels - Heerlen, 20.06.11 van Frank (in het Duits, maar met volledige setlist)

Gezien: Jack Parow @nieuwenor

Afgelopen dinsdagavond zag ik Boef en de gelogeerde Aap en Jack Parow in De Nieuwe Nor in Heerlen.
Boef en consorten vond ik niet zo veel aan. Ze komen uit Tilburg en maken hiphop / dubstep, maar ik hoorde weinig verschil tussen de nummers. Sympathieke jongens, dat wel.
Even voor tien uur kwamen Parow en zijn dj het podium op. Parow had uiteraard zijn 'speciale' pet op en de dj had een mooie roze koptelefoon.

De eerste drie, vier nummers (waaronder Ek wens jy was myne en Dans dans dans) speelden ze met zijn tweeën, daarna kwam de rest van de band (een bassist, een didgeridoo-speler en die drumster) erbij. En een echte bas en drums maakten de muziek een stuk swingender en leuker.
Tijdens het optreden werden op de achterwand de hele tijd allerlei animaties geprojecteerd. Tijdens Farmhouse Brekvis waren het blote vrouwen in allerlei standjes, afgewisseld met wat onschuldigere foto's terwijl het bij I miss wat poëtischere tekeningen en teksten waren.
Jammer genoeg hield de band het weer voor gezien na een nummer of vijf en nadat ze een swingende versie van Cooler as ekke gespeeld hadden. Parow en DJ raffelden toen nog een soort garage-versie van hetzelfde liedje af en na iets meer dan drie kwartier was het alweer voorbij. En ze hadden niet eens Ricky Louw gespeeld!

Waar ik tijdens het optreden om moest grinniken was dat Parow na ieder liedje zonder enige aanleiding heel hard Piele! of Poes! riep. Die tweede uitroep is in Nederland nogal onschuldig, maar poes is een van de eerste woorden die ik uit mijn vocabulaire geschrapt heb toen ik in Zuid-Afrika woonde. En ik moet ook nog altijd lachen om de geschokte reactie van twee Zuidadrikaanse studenten toen ze in hun Leidse studentenhuis een enorme poster zagen hangen van het kinderboek Ik wil een poes!

O ja, hier een stukje van het optreden bij DWDD, met Miss J. op de drums


Toevoeging:
Ondertussen staan de foto's op de site van De Nieuwe Nor