Opnieuw gezien: Eels in Heerlen

Afgelopen donderdag zag ik opnieuw Eels in de schouwburg in Heerlen, bijna twee jaar na de vorige keer.
Net als in 2011 was het voorprogramma weer bijzonder.
Eerst een half uurtje Puddles, een pierrot van twee meter met een stem als een klok. Hoogtepunt was toch wel zijn versie van My heart will go on van Celine Dion die naadloos over ging in Enter Sandman van Metallica, terwijl ondertussen een vrouw met een apenmasker rare dingen met een opblaasbanaan deed. Zien is geloven.
Daarna kwam Nicole Atkins met alleen haar gitaar een half uurtje liedjes zingen. Ik kende haar niet, maar zij heeft ook een indrukwekkende stem. Ik geloof wel dat ik haar met band beter vind, dan akoestisch in d'r eentje. Al was haar cover van Crying van Roy Orbison wel heel mooi.

Om kwart voor negen begon The Eels. Dit keer waren ze met zijn vijven, dus zonder de blazers die vorige keer meededen. Het ontbreken van blazers zorgde ervoor dat het geluid veel meer rock en minder funk was dan in 2011. Een ander verschil was ook dat de band een stuk ontspannender was. E maakte zelfs van begin af aan contact met de zaal.
Wat niet anders was, was de gemaakte nonchalance van de band. Alles is uitgedacht, van de foute trainingspakken en de microfoonstandaard voor de tamboerijn tot de baarden en de ingestudeerde "grapjes" tussendoor. Dat bleek bijvoorbeeld ook uit de aflevering van de Canvas-connectie van zondagavond, waarin de gitarist Chet nog geen baard had. Die laat hij staan voor de tour. Die intermezzo's mogen voor mij wel wat minder, want als ze gewoon muziek maken zijn ze toch op hun best.
Ze speelden bijna alle nummers van het laatste album, Wonderfull, glorious, aangevuld met wat oude liedjes en natuurlijk wat liedjes van anderen. Ik herkende in ieder geval Oh well van Fleetwood Mac en iets van Bette Middler.

Al met al vond ik het een goed concert, maar ik vond het twee jaar geleden beter. Toen was het intenser.
Hierboven zie je een stukje uit de eerste toegift.

Gerelateerd
Gezien: Eels in Heerlen

Gezien: Eels in Heerlen

Afgelopen maandag was ik met Frank, Niels, Wilco en Rob in de schouwburg in Heerlen, waar Eels optrad. Ik zag ze één keer eerder, een paar jaar geleden op Lowlands en eigenlijk heb ik niet eens zo veel met de band. Maar dit was wel een heel goede show!
Het voorprogramma was een beetje dubieus, maar ik had al begrepen dat dit bij Eels gebruikelijk is: een balonnenclown (!) en Jesca Hoop, die vooral verhaaltjes vertelde en nu en dan een liedje zong.
Eels begon redelijk op tijd (om 21:45 of zo) en speelde de eerste vijf, zes nummers aan een stuk door. En dat deden ze strak en swingend, vooral door de twee blazers, die de drie gitaren, bas en drum aanvulden.
Ik schreef hierboven bewust dat het een goede "show" was, want hoewel E en zijn muzikanten de indruk willen wekken dat ze het allemaal heel nonchalant doen, zie je aan verschillende dingen dat het tot in de puntjes uitgedacht is. Dat begint natuurlijk al bij de baard en zonnebril die alle zeven de mannen hebben. Maar je ziet het ook aan de geconcentreerde manier waarop de roadies de gitaren aanreiken. Of aan de twee blazers, die als ze een nummer niet hoeven te toeteren, met de armen voor hun borst gekruist met hun rug naar het publiek gaan staan. En je merkt het aan de zeer beperkte interactie tussen band en publiek. Er kan nauwelijks iets spontaans af. En toch was het een heel enerverend en soms zelfs spannend concert. Ze speelden zelfs twee nummers van Sly and the Family Stone.

Hieronder een impressie van vier nummers, opgenomen door twee mensen uit het publiek


Verder op het web:
Recensie uit OOR
Foto's van Spiral Stairs (daar komt die van boven ook vandaan)
Eels live van Paul
Excentrieke Eels verrassen met swingende soul op Zwart Goud
Eels - Heerlen, 20.06.11 van Frank (in het Duits, maar met volledige setlist)