Wat kijkt hij nou?

Een paar maanden geleden zat ik rustig in de trein te werken toen een man met een laptop naast me kwam zitten. Dat is niet zo verwonderlijk, want dat doe ik zelf ook. Maar ik was toch wel een beetje verbaasd over wat ik uit mijn ooghoeken zag:

O jee, blote borsten en zelfs 'n blote piemel op 't laptopscherm van de reiziger naast me. En 't is nog geen half vijf!
— Ingmar Koch (@Ingmario) april 13, 2012

Giteren las ik een artikel in The New York Times over deze ervaring: He's watching that, in public? Pornography takes next seat.
In het artikel gaat het onder andere over hoe bibliotheken, luchtvaartmaatschappijen en internetcafés omgaan met "public displays of mature content." Vooral de oplossing die de openbare bibliotheek in San Francisco gekozen heeft, vind ik opmerkelijk.
Edwin, uiteraard Edwin, schreef eerder over te veel porno in de OBA waarbij het vooral ging om het gebrek aan opvoeding, toezicht en filters in de bibliotheek. In Frisco hebben ze het anders opgelost:

The library has been stung by complaints about the content, including explicit pornography, that some people watch in front of others. To address the issue, the library over the last six weeks has installed 18 computer monitors with plastic hoods so that only the person using the computer can see what is on the screen.
“It’s for their privacy, and for ours,” said Michelle Jeffers, the library spokeswoman. The library will also soon post warnings on the screens of all its 240 computers to remind people to be sensitive to other patrons — a solution it prefers to filtering or censoring images.

Met andere woorden: doe wat je wil, maar zorg dat anderen er geen last van hebben. Elegant...

Maar er zijn in Amerika natuurlijk ook mensen die andere oplossingen voorstaan.
In New Jersey is een wet in voorbereiding die het afspelen van obsceen materiaal in een auto - bijvoorbeeld op dvd-spelers op de achterbank - strafbaar stelt, als andere weggebruikers hierdoor afgeleid zouden kunnen worden. In enkele andere staten zijn al vergelijkbare wetten in werking.

Er is een actiegroep - Morality in Media - die vind dat luchtvaartmaatschappijen moeten controleren en censureren wat mensen in een vliegtuig op hun tablet bekijken. Typisch Amerikaans is daarbij weer dat het alleen om sex en bijvoorbeeld niet om geweld gaat. De voorzitter van Morality in Media vindt namelijk dat er een duidelijk verschil is tussen porno en geweld, aangezien expliciete geweldscènes, zoals bijvoorbeeld in Saving Private Ryan, "can provide a powerful history lesson."
Tuurlijk joh!

Overigens, na wat heen en weer twitteren met Joost - Wandelende cultfilmencyclopedie - van Koutrik bleek dat mijn buurman een aflevering van Game of Thrones keek. Daarover zegt iemand in The New York Times dat hij daar wel eens op zijn iPad naar kijkt tijdens het fitnessen, maar:

he fast-forwards through sexual or particularly violent scenes.
“There’s a woman jogging behind me on the treadmill and I don’t want her to fall off,” he said.”

Dat is toch schappelijk, van die goede man.

Wat vinden jullie?
Moet iedereen in de bibliotheek, trein en sportschool kunnen kijken wat ze zelf willen, zolang niemand anders daar last van heeft?

Gerelateerd
La vie sexuelle de l'archiviste

Plaatje: het briefje dat bij Pinky Murphies in Fowey naast de internet-pc ligt.

Blog op zwart...

Een hele dag helemaal op zwart was me te ingewikkeld...
Zie meer op Stop American Censorship

Gerelateerd
SOPA: Stop Online Piracy Act

SOPA: Stop Online Piracy Act

Even een "gratuit" protest-blogje tussendoor...
Van AmericanCensorship.org

On 11/16, Congress holds hearings on the first American Internet censorship system.
This bill can pass. If it does the Internet and free speech will never be the same.
Join all of us on the 16th to stop this bill.

Website Blocking
The government and corporations can order service providers to block websites for infringing links posted by any users.

Risk of Jail for Ordinary Users
It becomes a felony with a potential 5 year sentence to stream a copyrighted work that would cost more than $2,500 to license, even if you are a totally noncommercial user, e.g. singing a pop song on Facebook.

Chaos for the Internet
Thousands of sites that are legal under the DMCA would face new legal threats. People trying to keep the internet more secure wouldn't be able to rely on the integrity of the DNS system.

Lees meer bij Jeroen en Edwin

Vrijheid van meningsuiting of zelfcensuur

Het afgelopen weekend heb ik nagedacht over de vrijheid van meningsuiting. Of preciezer geformuleerd, ik heb nagedacht over mijn vrijheid van meningsuiting, hier op dit weblog, op twitter en elders op de interwebs.
Aanleiding daarvoor was het artikeltje in Binnenlands Bestuur over de scriptie van Fatou van den Hoff: Geen betere censuur dan zelfcensuur. De scriptie staat blijkbaar ergens bij de Universiteit Leiden online, maar zegt Fatou, "eenvoudiger is het waarschijnlijk om een pdf opvragen [sic] via Art125aAW@yahoo.com." Dan stuurt ze je de scriptie op. Nou, dan doe ik het wel even met de samenvatting uit Binnenlands Bestuur.
De samenvatting die Binnenlands Bestuur maakt, luidt ongeveer: ambtenaren mogen meer zeggen dan ze denken. In die zin censureren ze zichzelf, waardoor werkgevers dat niet meer (expliciet) hoeven doen. Aan de andere kant, beknotten werkgevers vaak onrechtmatig de vrijheid van meningsuiting door te eisen dat ambtenaren allerlei dingen niet via hun privé twitteraccount of weblog mogen ventileren.
Vandaar dat ik me afgelopen weekend een paar dingen heb afgevraagd.

Censureer ik mezelf?
Ja natuurlijk censureer ik mezelf.
Ik blog en twitter echt niet over alles wat er in mijn privé-leven gebeurt en schrijf ook niet over alles wat er in mijn "openbaar" leven als ambtenaar gebeurt. (Al begrijp ik uit schampere opmerkingen die sommige mensen weleens maken, dat zij daar anders over denken...)
Maar, geldt deze zelfcensuur niet altijd en voor iedereen? Je vertelt tijdens een borrel, congres of verjaardag toch ook niet "alles." Daar ga je toch ook wel eens niet in op een discussie over iets dat jouw privé-leven of werkterrein aangaat? En je gaat toch ook niet altijd en overal je politieke voorkeur of frustraties rondtoeteren?
Ik heb de afgelopen jaren ook slechts bij uitzondering geschreven over iets wat direct met mijn "core business" - het toezicht op de archiefzorg en het archiefbeheer in Noord-Brabant en Limburg - te maken heeft. En in één geval heb ik er expliciet voor gekozen er geen inhoudelijke stukje bij te schrijven en heb ik alleen verwezen naar openbare bronnen. Ik geloof niet dat ik hoef uit te leggen dat we toen als inspectie midden in de heisa zaten en dat openbare uitlatingen van mij op zijn minst onhandig zouden zijn.
Er zijn ook gevallen die niet direct met mijn toezichtswerkzaamheden te maken hebben en waar ik wel een uitgesproken mening over heb, maar er toch niet over schrijf. Bijvoorbeeld omdat ik dat niet fair vindt tegenover collega's of omdat ik daarmee schade zou toebrengen aan allerlei samenwerkingsvormen. (Een slimme lezer weet in sommige gevallen dus toch hoe ik over bepaalde publicaties denk, zonder dat ik er over geschreven heb. Tussen de blogs doorlezen, heet dat...)
 Je kunt dit negatief geformuleerd zelfcensuur noemen, je kunt het ook "maatschappelijk bewustzijn" of professionaliteit of zoiets noemen.

Kan ik alles "zeggen" wat ik wil, of legt de provincie mij hierin beperkingen op?
Dit weblog bestaat nu ruim twee jaar en uit het bovenstaande blijkt al dat ik niet alles wil zeggen wat ik kan zeggen. Desondanks heb ik tot nu toe één keer één zinnetje aangepast op verzoek van mijn baas. Het was een onhandig geformuleerde zin over de toekomst van de provinciale archiefinspectie binnen de provincie Noord-Brabant. Maar dat is het enige.
Eind vorig jaar heeft ze de inhoud van dit weblog verdedigd tegenover een provincie- en een gemeentesecretaris. Verder laat ze nu en dan blijken dat ze mijn teksten wel leest, maar ze beschouwt ze als "van mij". Meestal is ze het er wel en soms is ze het er niet mee eens. En dat is maar goed ook.
 Wat dat betreft heb ik het getroffen bij de provinciale archiefinspectie Noord-Brabant en Limburg. 

En dan  nog dit
In het artikel in Binnenlands Bestuur (en ook in enkele reacties erbij) gaat het ook over "klokkenluiders." Ik geloof niet dat de vrijheid van meningsuiting zoals ik die hierboven beschrijf en uitoefen op dit weblog, iets te maken heeft met klokken luiden. Wat dat betreft hoop ik ook dat ik nooit echt een klok hoef te luiden, want ik denk helaas dat ook mijn werkgever dan door roeien en ruiten gaat om de klepel te verwijderen en de klok tot zwijgen te brengen.
(Eens kijken of ik dit ook mag schrijven...)