Gehoord: Girl Talk - All day

Afgelopen maandag verscheen totaal onverwacht All Day, het "nieuwe album" van Girl Talk (de artiestennaam van Gregg Gillis). Nou ja, nieuw album... De download bestaat eigenlijk uit één track die weer bestaat uit honderden, zo niet duizenden stukjes uit andere liedjes. Het procédé is hetzelfde als bij Feed the Animals, zijn eerdere album uit 2008.
En ook deze keer vind ik het weer geweldig. Aan de ene kant omdat het ontzettend swingende muziek is die mij energie geeft, aan de andere kant omdat ik het spelletje zo leuk vind: wat hoor ik nu? Radiohead, Beck, Bruce Springsteen, Missy Elliot, Simon & Garfunkel, Beastie Boys, ELO, Cream, INXS...
Girl Talk doet met muziek wat Paul Bogaers in Onderlangs met woorden probeert te doen. En de muziek is beter...

Girl Talk speelt trouwens een grote rol in RIP - a remix manifesto, de documentaire over auteursrechten in de digitale wereld. Uit de film blijkt dat het Gillis een fortuin zou kosten om van alle artiesten die hij samplet de gebruiksrechten af te kopen. Een van de bijzondere momenten uit die film vind ik toch wel als zijn ouders geinterviewd worden. Zij maken zich zichtbaar zorgen over zijn zoon, omdat hij eigenlijk ieder moment wegens 'diefstal' gearresteerd zou kunnen worden.

All Day is met een CC-licentie (o ironie) gratis te downloaden op Illegal Art, waar ook mirror-sites te vinden zijn.

Gerelateerd
Onderlangs - Paul Bogaers
#7 Mashup of Mash-up

Onderlangs - Paul Bogaers

Eerder vroeg ik me af of Onderlangs van Paul Bogaers spielerei was. Gezien de tijd die de auteur in het boek heeft gestopt en gezien de serieusheid van 't boek, denk ik niet dat het als spielerei  betiteld kan worden. Maar een goed boek is het ook niet. Ik ben halverwege gestopt.

"Aan het schrijven van dit boek is geen pen of tekstverwerker te pas
gekomen; van de eerste tot de laatste letter is het opgebouwd uit
bestaande zinnen, verzameld uit meest oude en obscure boeken met titels
als 'Moeilijke meisjes', 'Hoe leer ik goochelen', 'Veertig jaren
speurderswerk' en 'De onzichtbare slaat toe'.  Met
eindeloos schuiven en plakken heeft Paul Bogaers een geheel nieuw en
oorspronkelijk verhaal weten te maken uit louter 'gebruikt' materiaal.
Het resultaat van dit tijdrovende procédé – dat de schrijver vijftien
jaar bezig hield! – is humoristisch, prikkelend en uiterst verrassend;
een boek dat je letterlijk niet zou kunnen verzinnen." (bol.com)

"Humoristisch, prikkelend en uiterst verrassend" blijkt een aanbeveling die vergelijkbaar is met apart. Oftewel: mijn smaak is het niet.
Ik moest nu en dan licht glimlachen, maar ergerde me na verloop van tijd steeds meer aan het onsamenhangende, repetitieve verhaal, waarin veel te veel woorden gebruikt werden om iets te zeggen. Het hoofdstuk waarin in gestopt ben, was een soort hallucinante droom over een naakte vrouw op straat, geloof ik. Maar 't kan ook iets heel anders geweest zijn.

Ik snap eerlijk gezegd ook niet waarom je op deze manier een roman zou schrijven. Waarschijnlijk is de diepere filosofische idee dat alles al een keer gezegd en bedacht is, maar dat idee is toch ook al zo oud. Waarom zou je dat nog willen aantonen?

Maar, je moet nu en dan een heel slecht boek lezen, om daarna de goede boeken weer beter te waarderen.