Der Computer Nr. 3
sucht für mich den richtigen Boy,
und die Liebe ist garantiert für beide dabei.
Der Computer weiß genau
für jeden Mann die richtige Frau,
und das Glück fällt im Augenblick
aus seiner Kartei.
Denn einer von vielen Millionen,
der wartet auf mich irgendwo.
Der Computer Nr. 3
sucht für mich den richtigen Boy,
und die Liebe ist garantiert für beide dabei.
Lange war ich einsam, heut' bin ich verliebt,
und nur darum ist das so,
weil es die Technik und die Wissenschaft
und Elektronengehirne gibt.
Der Computer Nr. 3
sucht für mich den richtigen Boy,
und die Liebe ist garantiert für beide dabei.
Der Computer weiß genau,
für jeden Mann die richtige Frau,
und das Glück fällt im Augenblick
aus seiner Kartei.
Denn einer von vielen Millionen,
der wartet auf mich irgendwo
(Alt: 22 Jahre, schwarze Haare, von Beruf Vertreter, Kennzeichen: Geld wie Heu)
Der Computer Nr. 3
sucht für mich den richtigen Boy,
und die Liebe ist garantiert für beide dabei.
Wat is ze toch schattig...
Beck heeft er een kleine 20 minuten erachter aangeplakt. Ik herken onder andere Prince, Funkadelic / Parliament (in ieder geval George Clinton & Bootsy Collins), een pastiche op Grease, Prince, Kraftwerk.
Via Blogger Buzz kwam ik vanochtend Blog2Print! tegen. In een kleine minuut kun je je weblog omzetten in een boekje. Je kunt kiezen voor een chronologische volgorde, of juist niet, je kunt alle berichten of slechts berichten uit een beperkte periode selecteren en je kunt de reacties al dan niet opnemen. Voorwaarde is wel dat de volledige berichten in de rss-feed van de blog zijn opgenomen. Afbeeldingen die in de posts zijn opgenomen worden ook afgedrukt, maar filmpjes (uiteraard) niet. Een soft cover van deze weblog kost iets meer dan 11 euro ($16,35).
Het is archivistisch gezien waarschijnlijk niet de beste archiveringsmethode, maar voor een reisblog of een receptenblog lijkt het me een mooie oplossing.
Al een tijdje uit, maar nog geen tijd gehad er over te schrijven. The gum thief is aan het oppervlakte ontzettend grappig en simpel. Maar eigenlijk is het verschrikkelijk triest en is die eenvoud ook maar schijn. De twee hoofdpersonen zijn twee werknemers van Staples, Roger en Bethany. Hij is een gescheiden veertiger met een ongezonde voorliefde voor alcohol, zij is een depressieve goth van een jaar of twintig. Roger is een mislukt schrijver. Hij houdt een dagboek, waarin hij onder andere schrijft alsof hij Bethany is, en schrijft aan Glove pond, een soort verknipte adaptatie van Who's afraid of Virginia Woolf. Het intrigerende van het boek is dat het niet altijd duidelijk is wie de verteller is. In het begin van de roman vraagt Bethany aan Roger om vanuit haar perspectief iets te schrijven. Daarna 'schrijven' nog verschillende personages een hoofdstuk, maar het wordt nooit helemaal duidelijk of het niet in alle gevallen Roger is, die 'namens' de andere personages schrijft. Wat wel duidelijk is, is dat ze allemaal een 'mislukt' leven hebben. Dit klinkt ingewikkeld, maar zoals ik al schreef: je kunt het ook gewoon rechttoe rechtaan lezen zonder je af te vragen wie de 'echte' verteller is.
En weer een booktrailer, waarin verschillende hoofdstukken worden gevisualiseerd:
Ruim tien jaar geleden kreeg ik Mason & Dixon cadeau voor mijn afstuderen. De roman gaat over twee Britse astronomen die in de 18e eeuw de grens tussen Pennsylvania en Maryland moeten bepalen.
Ik ben er nooit in geslaagd het boek verder dan de helft (van de bijna 800 pagina's) te lezen. Niet alleen is het geschreven in een pseudo-achttiende eeuws Engels, het zit ook nog vol met allerlei bovennatuurlijke, psychedelische en hallucinante gebeurtenissen. (Verder dan de 'geleerde hond' ben ik niet gekomen.) Later begreep ik dat dit niet eens het meest ontoegankelijke werk van Pynchon was, dat blijkt Gravity's Rainbow te zijn.
Een paar weken geleden las ik dat Pynchon een nieuwe roman had geschreven en dat deze heel toegankelijk zou zijn: het relaas van een PI in Los Angeles aan het begin van de jaren zeventig. De afgelopen vakantie heb ik Inherent Vice gelezen en het is redelijk begrijpelijk en amusant.
Het verhaal is ongeloofwaardig en soms onnavolgbaar. Iets met de ontvoering van een projectontwikkelaar door een soort drugskartel en een moordpartij door een motorbende. Het boek zit vol rare plotwendingen, maar dat kan ook veroorzaakt worden door de verteller die onbetrouwbaar is, doordat hij constant high is. Meestal alleen maar van de joints, maar regelmatig ook door LSD en ander 'zwaar' spul. Ik hou trouwens wel van onbetrouwbare vertellers.
Maar het boek is (zoals Thomése ook zegt) helemaal geen detective. Het gaat vooral om taal en sfeer in een (nogal cynische) schets van het leven van de 'hippies' en surfers aan de Westcoast. Impliciet zit er ook kritiek op de huidige wereld van internet en Bekende Mensen-adoratie. Ik vond het wel de moeite waard.
Hieronder de booktrailer, die commotie veroorzaakte, toen bleek dat de voice-over van de media-schuwe auteur zelf is.
Ik loop een paar boeken achter, dus de korte beschrijvingen verschijnen hier niet chronologisch.
Aanvulling
Ik kom net bij Wired The Unofficial Thomas Pynchon Guide to Los Angeles tegen. Dus aanvullende tag: mash-up.
Al een tijdje uit, maar nog geen tijd gehad er over te schrijven. 
Een paar weken geleden las ik dat Pynchon een nieuwe roman had geschreven en dat deze heel toegankelijk zou zijn: het relaas van een PI in Los Angeles aan het begin van de jaren zeventig. De afgelopen vakantie heb ik Inherent Vice gelezen en het is redelijk begrijpelijk en amusant.