#4 en #5 Rss en webcare

Ik hou heel erg van RSS. Ik zag bij verschillende deelnemers gemengde berichten erover, maar ik ben uitgesproken vóór (net als weer andere deelnemers, hoor!)

Ik ben een nieuwsverslaafde. Toen er nog geen internet en rss bestond, maar Teletekst de snelste en overzichtelijkste nieuwsbron was, keek ik ook liefst om het uur of er nog iets belangrijks gebeurd was in de wereld. (En tot ergernis van vrouw en kinderen, kan ik geen vakantie zonder krant, bij voorkeur de NRC).
Sinds een paar jaar heet mijn Teletekst Google Reader, waardoor ik in één oogopslag zie wat er 'nieuw' is in de wereld (en daar buiten).
Mijn 'wereld' omvat op dit moment 105 feeds onderverdeeld in verschillende categorieën, van 23-archiefdingen tot Varia. In die laatste groep zitten de sites die ik nergens anders kan thuisbrengen, bijvoorbeeld een weblog van een vriendin over borduren of van een andere vriendin over het adopteren van een kindje uit Bolivia. Verder zitten hier ook de twijfelgevallen, de sites die nog in hun proeftijd zitten: misschien zijn ze interessant zijn om te volgen, maar misschien ook niet.
Ik zie nu trouwens ook dat er sites tussen zitten, waar al weken niets gebeurd is, maar die ik ook niet gemist heb. De Koekjesfabriek bijvoorbeeld. Zo, nu zijn het er nog 104...
Want, bij rss geldt you win some, you lose some... Zo staan er op dit moment twee Twitter Search feeds bij (van #kvan09 en #planetsway), maar die zullen binnenkort wel weer verdwenen zijn. Hoewel...
Een van de mooie dingen van Google Reader (en misschien ook wel van Netvibes, maar dat weet ik niet) is dat de feeds meteen een soort 'online archief' vormen. Je kunt in Reader zoeken in de sites die je volgt. Dat betekent dus dat het toch wel waardevol kan zijn om 'oude' feeds te bewaren.

En, Christian heeft helemaal gelijk, als het echt te veel nieuws is, is er altijd de knop Alles markeren al gelezen. Want als het echt belangrijk is, kom je het ook nog wel via andere media tegen.

iGoogle, Netvibes en Reader
Voordat ik mijn hart verpandde aan Google Reader, heb ik trouwens wat geëxperimenteerd met een 'stand alone' Feedreader en iGoogle. Die stand alone reader was onhandig, omdat ik die niet op het werk kon gebruiken. iGoogle werkt redelijk, zolang je maar een beperkt aantal feeds hebt. Als het er meer dan een stuk of twintig zijn, wordt het zeer onoverzichtelijk. (Overigens gebruik ik iGoogle wel nog, als verzamelplek van allerlei specifieke zoekmachines en als Twitterclient als ik op kantoor ben).
Netvibes heb ik even geprobeerd, maar dat leek functioneel te veel op iGoogle en was dus een soort stap terug vanaf de Google Reader. En daar komt bij dat ik het wel plezierig vind om alles zo veel mogelijk vanuit één account te doen, in dit geval dus mijn Google-account.

Google Reader heeft ook functionaliteiten die ik niet gebruik. Zo kun je items delen met vrienden en kun je categorieën openbaar maken. Misschien heel handig, maar ik zie het niet. Voor het delen van berichten, gebruik ik andere kanalen (waarover later meer).

Webcare
Naar aanleiding van de presentatie van Christian en Albert tijdens de KVAN-studiedagen, heb ik een stel alerts ingesteld bij Google: archiefinspectie, erfgoedinspectie en Ingmar Koch, maar dit heeft de afgelopen weken nog niet veel opgeleverd. (Waarschijnlijk verschijnt deze blog binnenkort in mijn feeds...)
Hoe dan ook, door RSS kan ik rustig slapen, zonder bang te zijn iets te missen...

Kussen
Lezer

Ik begrijp de moordenaar - Mark Boog

Ik had een heel positieve recensie over Ik begrijp de moordenaar van Mark Boog, ik denk in Vrij Nederland. (Deze in de NRC heb ik - helaas - in ieder geval over het hoofd gezien.) Ik schrijf helaas, omdat het een beetje tegenvalt. 

Een politierechercheur krijgt een paar maanden voor zijn pensioen opdracht om een onopgeloste moord van dertig jaar geleden opnieuw te onderzoeken. Destijds is een jonge vrouw in een oude molen door zestien kogels vermoord en vermoedelijk was haar minnaar de dader, maar dat kon nooit bewezen worden. De rechercheur beschrijft zijn vorderingen niet in een 'officieel' rapport, maar maakt er een soort dagboek van. 

En noch het onderzoek, noch de psyche van de rechercheur zijn interessant. Het eind is een beetje voorspelbaar en de molen-symboliek (wat die dan ook betekent) ligt er heel dik bovenop.

Het enige amusante vond ik, beroepsdeformatie, wat opmerkingen over het politie-archief:

"Het eerste wat ik deed nadat ik alle gegevens die ik kon vinden uit oude, verroeste archiefkasten en een enkele antieke computer had gehaald, was de weduwe van de vermoedelijke moordenaar opzoeken. Ik deed dat nog voor ik de indrukwekkende, nogal stoffige stapel papier helemaal had doorgelezen." (p.12)

"In mijn aktentas zitten de gevraagde papieren. De tas slaat tegen mijn been en lijkt zwaar, zwaarder dan de inhoud doet vermoeden. Een pistool en een stapel papieren, wat weegt dat helemaal? Maar het zijn geen gewone papieren. Ze zijn verdonkeremaand, zoals dat zo mooi heet. Het zijn originele stukken, dertig jaar oud, en ze horen in het oneindige doolhof thuis, het politiearchief. Ik denk niet dat ze gemist worden, maar het is toch met kloppende slapen dat ik door de straten loop die naar het huis van mijn weduwe leiden." (p.130)

Dief van de tijd - John Boyne

John Boyne werd een paar jaar geleden wereldberoemd met The boy in the striped pyjama's over het zoontje van de directeur van Auschwitz. Deze korte roman (bijna een novelle) maakt een verpletterende indruk. Bij nader inzien staan er enkele ongerijmdheden in, maar doordat het verhaal meeslepend geschreven is, vallen die niet zo op. 

Helaas is dat in Dief van de tijd niet het geval. Doordat het boek een stuk dikker is en veel minder spannend, vallen de rariteiten veel meer op. 

De roman is het levensverhaal van Matthieu Zéla, dat doordat hij onsterfelijk is, wat langer is dan normaal. Hij is in 1743 geboren en vanaf ongeveer 1795 fysiek niet ouder geworden. In 1999, als hij zijn leven boekstaaft, is hij dus al 256 oud en uiteraard heeft hij bijna alle belangrijke gebeurtenissen in Europa en Amerika meegemaakt: onthoofding van Robespierre in 1794, eerste Wereldtentoonstelling in London in 1851, beurskrach in New York in 1929, een relatie met een ex van Charlie Chaplin en de kruistocht van McCarthy in Hollywood in de jaren vijftig van deze eeuw. Maar deze avonturen komen niet verder dan anekdotes.

De twee belangrijkste verhalen zijn aan de ene kant de dood van zijn eerste liefde in 1760 en de aanstaande geboorte van zijn achter- achter- achternicht, met alle gevolgen van dien. Maar dat duurt allemaal zo lang en gaat allemaal zo traag, dat je je dingen gaat afvragen als: welke geboortedatum staat in die man zijn paspoort? En is hij ook verzekerd tegen ziektekosten? En bij welke bank staat zijn geld? Want niemand weet blijkbaar dat hij maar niet dood gaat en al 12 keer getrouwd is geweest.

Al met al was ik blij dat ik het vandaag uit had. In mijn leeslijst (waarover bij ding 18 meer) krijgt Dief van de tijd maar twee sterren (uit een maximum van vijf). En ik geloof niet dat ik nog eens iets van Boyne ga lezen.

PS Dit is ook nog eens een test, want ik heb deze tekst in Google Docs geschreven en van daar uit rechtstreeks op deze weblog gepubliceerd. Dat jullie het kunnen lezen bewijst dus dat het werkt.

# 2 en 3 Begin een blog

Een tijd geleden vroeg Christian me of ik een stukje wilde schrijven voor de nieuwe web 2.0-cursus voor archivarissen: 23-archiefdingen.nl. De cursus is een paar weken geleden echt van start gegaan en gisteravond heb ik besloten dat ik hem ook ga doen (voorlopig nog 'op eigen houtje', de collega's zijn nog niet erg ontvankelijk).

Dit is niet mijn eerste weblog. Naast deze beheer ik drie weblogs bij Blogger:

Eisen Duurzaam Digitaal Depot: een 'werkblog' dat hoort bij ED3, het toetsinstrument voor edepots dat het LOPAI vorig jaar heeft gepubliceerd.
Tren gaat naar school: een privé-blog over Tren en Max, onze twee zoontjes.
OC Kinderopvang Meerssen: een slapende weblog voor en over de Oudercommissie van het kinderdagverblijf waar Max 's donderdags heen gaat.

Deze weblog zal vooral gaan over dingen die ik lees (analoog en digitaal) en die ik niet op een van de andere blogs kwijt kan.

Komende weken zal ik de lay-out wat verfraaien: het moet lichter en er moeten nog wat widgets bij. Een probleem is wel dat mijn template in het Spaans gemaakt is, zoals je ook in de balk aan de bovenkant nog kunt zien.

Afbeelding van Caveman92223

Begonnen

Weblog aangemaakt, het mooi maken komt later. Nu moet ik eerst Max uit bed gaan halen, ontbijttafel dekken enzovoort enzovoort.

Hmmm, zo lijkt mijn weblog wel op Twitter, maar dat is pas Ding #14.